Χτυποκάρδια στα... λάστιχα

WARNING: Αυτό το έντρυ σίγουρα θα έχει μερικά ορθογραφικά λάθοι ποτζί-ποδά επειδή δεν πρόλαβα να το διορθώσω. Είχα το καιρό στα drafts αλλά κάποτε έπρεπεν να το ποστάρω για να ξαναδώκω τέμπο σε αυτό το μπλογκ - σόρρυ που εχάθηκα.

Συνεχίζοντας από εκεί που μείναμε, ο Σεπτέμβρης μόλις είχεν ξεκινήσει (όπα, μα έκοψα πολλά πίσω τελικά! Πρέπει να στρωθώ στα έντρυς) με την νέα χρονιά είπα να κάμω κάτι για το οποίο οι ζωές πολλών ανθρώπων εδιακινδύνευσαν - να μάθω να οδηγώ!

Κάμνω έτο ένα-δύο-τρία μαθήματα, και ούφου, συνειδητοποιώ ότι όπως ο Άινσταϊν και ο Μπιγκ Μπαγκ Σέλντον, έτσι και εγώ, παρά τον τόοοοοοοοοοοοσο (δα) νου μου δεν μπορώ να τελειοποιήσω την τέχνη της οδήγησης (ήντα τελειοποίηση, δαμε ούτε καν -ποίηση ασπούμεν, πόσον μάλλον τέλειο- ημίsh).

Μα τι θώρε στον δρόμο και όι τις βιτρίνες. Μα τι clutch, ταχύτητα, άιστο, πεζίνα, clutch, δευτέρα. Μα τι χειρόφρενο. Μα τι θώρε τα σήματα. Μα τι μεν προσπερνάς αν η γραμμή δεν είναι διακεκομμένη. Πολλή δουλειά τούτο το οδήγημα. Πολλήν συγκέντρωση και πολλά βαρετό.

Με την δασκάλα μου όμως, όλα μέλι και γάλα. Γελάμεν, λαλούμεν τα αστεία μας, λαλεί με φρενοκομείο, αναλύουμεν την ζωή γυρίζοντας την Λευκωσία και τα περίχωρα της. Ήταν Πέμπτη, μπορεί και Παρασκευή, ήμουν μες το λεωφορείο μου και επέστρεφα σπίτι τελίως εξουθενωμένη. Η σκέψη ότι είχα μάθημα οδήγησης σε μία ώρα με κούραζε ακόμα πιο πολύ, ούτε καν να κόψω έναν ύπνο για θκιο ωρίτσες. Φκάλω την ιδρωμένη φανέλα του σχολείο, φορώ ένα απλό τανκ τοπ, λίον αποσμητικό, τα μαλλιά μου ήταν πιασμένα πάνω αλλά εφαίνουμουν όπως την κόρη της Ξαξού... Έ ολάν, σικκιμε.

Ακούω την πουρού κάτω. Βουρώ, πιάνω τα λεφτά, τα κλειδιά και το κινητό. Μπαίνω μες το αυτοκίνητο. Γειά σου. Γειά σας.

Μα, wait a minute...

Πάντα πριν που εμένα είχεν έναν μαλάκα που είχεν που την πρώτη ημέρα που μου έριχνεν σπόντες πλυμένες στο δηλητήριο, για το οδήγημα μου. "Εν να μας ττουμπάρεις σήμερα?", "Μα ακόμα συνεχίζεις και κάμνεις μαθήματα? Παρέτα ολάν".... κξξλκθξοιςξσκφκφκξ τα νεύρα μου.

Όμως τζίνη την μέρα τίποτε. Κανένα σχόλιο από το πίσω κάθισμα. Χμμ. Ύποπτο. Κατεβάζω τσας το καθρεπτάκι και θωρώ κάτι ξανθά μαλλούθκια και μαύρα γυαλιά, όλα να χάνονται στο χίλια-μέγκα-βατ χαμόγελο που μου έριχνεν το Εγγλεζούιν.

"Χαλόου" λαλεί μου. Εγυάλισεν το μάτι μου! Γυρίζω ούλη, έτσι στρίφκω το κορμί μου και με ένα (ολίγον creepy) χαμόγελο απαντώ του.
"Ο, χαλόου δέαρ". Συστηνούμασται.

Λαλεί μου η δασκάλα μου να ξεκινήσουμεν, ξερωκαταπίνω... Ότι "καλή" εντύπωση εκάμαμεν του κοππελουθκιού, θα εξαφανιστεί μόλις κατεβάσω τζίνο το χειρόφρενο.

Περνούν δέκα λεπτά.
Αριθμός τουμπαρίσματων: 0
Αριθμός θυμωμένων πουρούδων προς εμένα: 0
Αριθμός σταρταρίσματος: 0.

Πάμεν καλά, πάμεν καλά. Εκατάφερεν και η δασκάλα μου να ηρεμήσει για λίγο. Ξαφνικά, ξεκινά το εγγλεζούιν τις τίπικαλ ερωτήσεις για να ανοίξει κουβέντα. Πότε εν η εξετάση σου, πόσο χρονών είσαι, τι σχολείο πάεις κλπ κλπ. Εφκήκαμεν και συνομήλικοι.

Αλλά βρε όμορφο παιδί μου, ήδη όλο το multitasking μου είχε περιοριστεί στο οδήγημα και να σε κρυφοθωρώ που το καθρεφτούιν, τι μου αρκέφκεις συζήτηση τωρά... Δεν μου έκαμνεν η καρδιά μου να του πω "Οδηγώ, δεν μπορώ να κάμνω κουβέντες" και σαν κοινωνικό πλάσμα όσπου να τον αφήκουμεν σπίτι του είχαμεν αναλύσει τις αγαπημένες μας ταινίες. Όπως κατεβαίνει, όου μάι γκούτνες, είδα τον σε όλο του το μεγαλείο (αφαιρεσε πρόστυχο υπονούμενο και συνέχισε), εννοώντας: το κορμί του, το ανάστημα του, τα ρούχα του. Και ααατς, εφορούσεν στενό πουκάμισο σε γκρίζους χρωματισμούς και ενα τζιν γκρίζο. Δεν βλέπεις συχνά έναν νέο να είναι ντυμένος κάπως casual formal με το πουκαμισούιν του αλλά damn, it was sexy. Λεπτός, ψηλός, όι όι, κάμνει μας!

Έτσι όπως λαλούμεν πάι-πάι και γυρίζει και φέφκει, πιάνω το χέρι της δασκάλας μου και λαλώ της, "Πότε εν το επόμενο του μάθημα; Ξαναβάρμε μετά που τζίνον!". Κρυφοχαμογελά. Μετά από καιρό θα μάθω ότι η γεναίκα, δύο αγαπημένους μαθητές είχε εκείνη την εποχή: η πρώτη ήμουν εγώ γιατί εκάμναμεν το παναΐρι μας και είχαμεν γινεί φιλενάδες, και ο δεύτερος ήταν ο Εγγλέζος επειδή παρότι όσο και εκαταφέρναν να εξηγηθούν οι δύο τους, μου είχεν πει πως ήταν ο πιο ευγενικός, χαρούμενος και φιλικός. Καθώς κάποτε είχαμε μιλήσει για σχέσεις, και είπα της και τα δικά μου, από τότε είχε αποφασίσει να με κανονίσει με το παιδί.

Τρεις εβδομάδες μετά από εκείνη την συνάντηση, την ενημερώνουμεν, to her surprise, ότι τα είχαμε φτιάξει. Εννιά μήνες μετά... ένα παιδί γεννήθηκε!

JUST KIDDING!!!

Εννιά μήνες μετά, ακόμα είμαστε μαζί και η δασκάλα (με την οποία εκράτησα επαφή, ναι μετά που έξι μήνες μαθήματα και μία αποτυχημένη εξέταση εκατάφερα και έπιασα την άδεια, woohooo!) έκαμεν dibs να εν η δεύτερη κουμπάρα. Εννιά μήνες και πάμεν δυναμικά ερωτευμένοι για τον δέκατο όσο σαχλό και αν ακούγεται.

Ναι, i know, εν λίον σοκ τούτη η αλλαγή. Δαμε στο προχτεσινό έντρυ έκλαια και οδύρουμουν για τον άλλον. Υποτίθεται ήταν να έκαμνα catch up with the events αλλά οι εξετάσεις μου κτυπήσαν την πόρτα. Ήντα και τωρά που γράφω, έχω εξέτασει σε 5 ώρες, μαθηματικά FP2. Έρκεται καλοκαίρι όμως και κάμποσα εγίναν μες σε τούτους τους μήνες έχει που τον Σεπτέμβρη - εν να προσπαθήσω να τα γράψω όλα και να επαναφέρω πίσω το Μπλακ Κατ.

Για να μεν το κλείσω λίον άκυρα το έντρυ, το όνομα του νέου μας χαρακτήρα είναι Τζον. Μίστερ Τζον Ινγκλιsh.

You fell from my eyes

Άι σπικ Ίνγκλαντ βέρι μπέστερ ρε!

Ντιζ, ις παρτ του (ζα). Που δαμέ.

Μείναμε στο σημείο όπου επιστρέψαμεν που το Αμέρικα, πήγαμε στις κυπριακές αμμουδιές μας, εφάμεν απογοήτευση που τον Μιχάλη και μετά? Μετά ήταν η Αγιά Ναπα και το ξεΝΑΠΑρθένεμα. Μετά? Α ναι! Ήταν 7 του Σεπτέμβρη. Δύο μέρες πριν να ανοίξουν τα σχολεία, δύο μέρες μετά τα γενέθλια μου.

"Ήταν" να βρεθεί η παρέα για να πάμεν Πρωταρά, έτσι για τελευταία φορά πριν να ανοίξουν τα σχολεία. Όταν βέβαια με έπιασεν η Σοφία, ήμουν κάπως "Εεεεεεεεεε..." (αίγες μπλε!). Λαλεί μου "Άτε, και εν να έρτει ούλη η παρέα!". Χάτες λαλώ...

Ο αυτοκαταστροφισμός μου θα είναι το τέλος μου

Έχει από τότε, δεν την ξαναεμπιστεύκουμαι όποτε λαλεί "ούλη" η παρέα. Επειδή για την Σοφία, αντί 10 πλάσματα = Όλη η παρέα, είναι 3 πλάσματα = Όλη (η δική της) παρέα. Εκαταλήξαμεν μες το λεωφορείο, τζίνη, ο κολλητός και ο πανταχώ-hoe Μιχάλης.

Φτάνουμεν στην παραλία, και εγώ πάω και χώνουμε κάτω που την ομπρέλα με το (έναν τόνο) βιβλίο του Law (χίλιες σελίδες!!! Σοβαρά! Η πρώτη μου φορά που συναντώ βιβλίο με τετραψίο αριθμό σελίδων! Εν να έχει κάμποσα έτσι στο πανεπιστήμιο; Προετοιμάστε με που τα τωρά, να μεν μου έρτει ταμπλάς δηλαδή).

Η αυτοκαταστροφή που λέγαμε...

Όλοι οι υπόλοιποι επίαν και πηδηχτήκαν...μες τα γαλανά νερά του νησιού μας, πλάτσα πλούτσα πλιτς, Φκαίνει σε κάποια φάση η Σοφία, και πλησιάζει με, καρφώνει με το βλέμμα της το στήθος μου (εφορούσα tank top, μεν πάει ο νους σας στο βρώμικο χεχεχε), θκειά Βικτώρια, θυμάστε, ακουμπάτα με το χερούιν της, κάμνει τους ένα jingle (ε καλά, αν δεν επίεν ο νους στο βρώμικο πριν, φαντάζομαι επίεν τωρά και απλά δεν το σώζω γι'αυτό θα συνεχίσω όσο παράξενα και αν ακούγονται όλα)  και γυρίζει και λαλεί μου "Της αρφής μου εν πιο μαλακά και σούζουνται πιο πολλά"ακολουθόντας ένα χαμόγελο φάση είμαστε-φίλες-κολλητές-αυτοκόλλητες. Σοβαρά, γράφω την ατάκα της και εγώ ακόμα εν το πιστεύκω ότι έχει πλάσμα που φκαίνει του έτσι κουβέντα.. λάικ σίριουσλι.

Ήθελα τζίνη την ώρα να της αναλύσω, "Τα βυζιά που έχει η αρφή σου εν ψεύτικα! Κάθεται και σφίγκει τα με το σουτιέν που έχει βάτες πιο μεγάλες που το βυζίν της, κάμνει τα να πετάσουνται πάνω πάνω και να έρκουνται κοντά. Διά σου την ψευδαίσθηση ότι εν μεγάλα άλλα άμαν τα δεις που το πλάι εν μια σανίδα όπως τα δικά σου! Απλά τζίνης κόφκει παραπάνω ο νους της και κάμνει το ενώ εσένα έμεινεν σου το κόμπλεξ" Έτην και την μέθοδο... πας σε αρσενικόν!
Αφού εμείς οι γεναίτζες καταλάβουμεν το ψεύτικον το βυζίν που το μίλην, εν τζίνο που πετάσετται η καμπύλη λίον έντονα, και ξέρεις ότι εν επειδή το κουντά κάτι που κάτω. Δηλαδή, με ποιάν λογική η μιά η αρφή να εν ΑΑ και η άλλη "D"? Τέσπα, εν το εσχολίασα και άφηκα το να τζιλήσει.
(Σόρρυ, εν να σχολιάσω λίον παραπάνω, ΜΑ ΑΔΕ ΤΗΝ ΣΚΥΛΑ ΠΟΥ ΕΛΛΥΣΣΙΑΣΕΝ ΕΠΕΙΔΗ ΕΠΙΑ ΠΕΝΤΕ ΣΧΟΛΙΑ ΠΟΥ ΕΒΑΛΑ ΚΙΛΑ ΚΑΙ ΕΦΑΝΗΚΑΝ ΠΙΟ ΕΝΤΟΝΑ ΣΤΟ ΣΤΗΘΟΣ! ΚΟΠΛΕΞΙΚΗ! Ε ΚΟΜΠΛΕΞΙΚΗ! ΕΓΩ ΕΝ ΘΑ ΑΣΧΟΛΟΥΜΟΥΝ ΑΛΛΙΩΣ ΜΕ ΕΤΣΙ ΤΣΙΟΦΤΕΣ  ΓΑΙ ΤΑ ΒΥΖΙΑ ΤΗΣ ΚΑΘΕ ΑΚΥΡΗΣ ΑΛΛΑ ΑΜΑΝ..! )

Παράκληση προς την Beatrix: Αν συνεχίσει έτσι τούτη, εν να χρειαστώ εντατικά μαθήματα assassin που εσένα την μαστόρισσα. Που την μια εσύ με την κατάνα και εγώ με το τσεκούρι.

Συνεχίζουμεν.

Έπειτα είπεν μου τούτην την κουβέντα. Εγύρισα πλευρόν και έσφηξα τα δόντια μου. Στ'ανάθεμα. Να τελειώνουμεν να φαίφκουμεν..

Φκαίνουν και τα αγόρια, και έρκεται της άλλης όρεξη να πάμεν να πιάμεν κάτι σκουλαρίκια. "Άτε καττού, έλα! Έλα! Άτε έλα". Επία. Μπαίνουμεν μες το μαγαζί, εφάμεν κάμποσες ώρες να θκιαλέξει μεταξύ τριών σκουλαρικιών (έπιασεν τέσσερα τελικά), που τζίνα τα σιλικόνινα.

Οκέι, μπορεί να ήταν της μόδας μες τα 90s και αρχές των 2000s (επειδή η Κύπρος κόφκει ολίγον πίσω), ή άμαν είσαι 12 χρονών "ψαγμένη" μιτσιά. Σοβαρά, κατά την γνώμη μου, εν υπάρχουν πιο παναΐρίσιμα σκουλαρίκια! Τέλια χωρκαθκιόν. Τέσπα.

Είχεν και έναν μεθυσμένο εγγλέζο μες το κατάστημα (χεσούς - jesus - ασπούμεν, που το απόγευμα;), είδεν το ταττού μου πίσω στην πλάτη και άρκεψεν και εμάχουνταν κάτι αλλαουρνέζικα.. Πρέπει να ήταν ιρλανδός (εξού και το μεθυσμένος που η ώρα 6μμ) επειδή εν εφκαλα λέξη του τι μου ελάλεν! Εφτά χρόνια εφάν οι γονείς μου τόσα λεφτά για να μάθω αγγλικά και σοβαρά, εμιλούσεν μου (κάπως άγρια) και εγώ έμεινα και εθώρουν τον όπως τον κάττο (τυχαίο? Δεν νομίζω).
Γυρίζει ο υπεύθυνος του καταστήματος και λαλεί μου "Λαλεί ότι εν νεν καλό το ταττού σου. Ότι εν σου το εκάμαν καλά. Τώρα να το δω... Χμμ.. Μα που επίες και έκαμες το? Χάλια δουλειά. Έβαλεν σου το μελάνι πολλά βαθκιά! Έπρεπεν να έρτεις δαμέ.."

Άγχωσεν με!

Τωρά εν ηξέρω αν απλά εκίστησεν επειδή δεν έκαμα σε τζίνον, μιας και έσυρεν και μια κουβέντα φάση "Να έρτεις να σου κάμω ένα πιο μεγάλο που πάνω να στο χώσω" ή αν όντως ελάλεν την αλήθκεια. Απλά έφυα με το κεφάλι σκυφτό. Σιχτίρ.. εχαλάσαν μου και οι θκιό την μέρα και την διάθεση.

Εμπάσιγουέι, εξαιτίας της κυρίας που ήθελεν τα σκουλαρίκια, εχάσαμεν το λεωφορείο, αλλά το πρόβλημα εν ήταν μόνο τζίνο, όταν της ελαλούσαμεν εγώ και ο κολλητός ότι εν η ώρα τάδε που φέφκει, τζίνη ήταν κάπως, "ΌΙ, εν άλλο τζίνο! Άλλαξεν το ωράριο!!"

Κάπω έτσι, εβρεθήκαμεν να καθούμαστε στο πεζοδρόμιο τζιαμέ που εν η βασική η στάση, που εν η εκκλησία, και να καρτερούμεν το λεωφορείο για Λάρνακα. Όπως εκάθουνταν τζίνοι, εγώ εστέκουμουν, και έκαμα ένα πελλάρικο stand up comedy για να γελάσουμεν λίον και να χαλαρώσουμεν αλλά όπως φαίνεται δεν ήμουν ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα έτσι η Σοφία και ο Μιχάλης (ο οποίος όλη μέρα επεριτριγύριζεν την Σοφία, και με αγνοούσε ΠΑΝΤΕΛΩΣ σε σημείο που όπως του εμιλούσα και έγραφεν με, άρκεψα και του ελαλούσα πόσο μαλάκας είναι και πόσο μου σπάζει τα νεύρα με την καινούργια του συμπεριφορά, αλλά obviously, που να με ακούσει αφού με έγραφεν στα ααα...φρύδια του) αποφασίσαν να κάμουν "wrestling" τζιαμέ πάνω στο κουγκρίν. Πόξω που το περίπτερο. Με έμενα και το κολλητό αγκαζέ δίπλα να βαστούμεν το φαναρούιν.

Βέβαια μεν φανταστείς τίποτε έτσι προφέσιοναλ ..

Ψευτοπράματα όπως τούτο..
(Οι φανς του είδους, πλις μεν με φάτε, keep in mind ότι 1. Είμαι κορούα, και 2. Αρέσκουν μου οι γάτες - αυτά τα δύο, ειδικά το τελευταίο, λένε αρκετά)

Κάπως όπως τούτο

Που εκατάληξεν σαν τούτο.....

Όκει αγαπητή μου, ξέρεις να κάμνεις σπαγκάτο. Εν νεν ανάγκη να ανοίγεις τα πόδια σου διάπλατα, φάση Ανοίξαμεν και σας περιμένουμεν, έτσι όπως εν ο άλλος που πάνω σου και να γελάς με τζίνο το γελούιν σου και τα "ΑΧ! ΜΗ! ΣΤΑ-ΜΑ-ΤΑ!" (τρου μετάφραση: ΘΕΛΩ ΤΟΝ ΜΙΣΤΕΡ ΝΤΙ ΣΟΥ! ΠΩΣ ΑΛΛΙΩΣ ΝΑ ΣΤΟ ΔΕΙΞΩ?!). Η αντίδραση μου κάπως..

Ντα χελλ!?! Daaaaamn gurl!!

Ο κολλητός έκαμεν τηλεπάθεια μαζί μου, αλλά επειδή τζίνος εν αντρέπεται ψυχήν γυρίζει και σχολιάζει τους "Παιθκιά, γαμηθείτε τζιόλας, ελεύθερα!".

Μπαίνουμεν μες το μπους, καθούμαστε πίσω πίσω. Ο κολλητός παράθυρο, εγώ δίπλα του να γέρνω πας την τζιλιούα του (πέρφεκτ πίλοου) προσπαθώντας να μεν κλείσω τα μάθκια μου που την κούραση, ο Μιχάλης στην άλλη άκρια, και η Σοφία.. πάνω του! Ανάλυσα προηγουμένως πως νιώθω άμαν παν κορούες και "κάθουνται" έτσι άνετα πας σε "φίλους" τους.
Σοβαρά, αν ήμουν αρσενικός και επίενεν καμιά να κάτσει πάνω μου, έτσι αναμεταξύ των κολωμερκών της ήταν να αφήκω τον Μέγα να αναδυθεί και ήταν να της δείξω το τί εστί ειλικρινά να κάθεσαι πάνω!

Άτε σαν καλό κοριτσάκι (ή αγοράκι, δεν έχουμεν κομπλεξ σε αυτό το μπλογκ) έλα στον Μέγα

Ένιγουέι, σε κάποια φάση έσυρεν της πικρόχολο σχόλιο ο κολλητός ότι τζίνη φταίει που αρκήσαμεν και πως ήταν τέλια ανοργάνωτη που δεν εκανόνισεν να ελέξει τα λεωφορεία και πως εν νεν υποχρεωμένη η μάνα μου που εν να κόψει ούλον το δρόμο ως την Λάρνακα για να έρτει να μας συνάξει.

POP QUIZ QUESTION!

Τι έκαμεν η Σοφία μόλις είδεν ότι έχανεν δύναμη και έλεγχο του γκρουπ;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Έσυρεν δάκρυ.
Όπως τα μωρά του δημοτικού, που τ'αλήθκεια. Στάθου κόρη στο ύψος σου (1,50) και παραδέχτου το λάθος σου! Ο δε Μιχάλης, "Άτε ρε Μάνο! Μα ήντα μαλακίες λαλείς κάτι ώρες α!" περιτριγυρίζοντας το αθώο μας περιστεράκι με τα στιβαρά του μπράτσα, προσπαθώντας να την καθησυχάσει και να την προστατεύσει.

Sidenote: Μάνα μου την μάνα μου, την γέριμη την γενέκα, μετά που overtime, ήρτεν που την στιγμή που 1. Οι γονιοί του Μιχάλη, η μάμα του εν οδηγά την νύχτα και ο παπάς του είχεν τελειώσει πολύωρο χειρουργείο πριν κάτι ώρες, 2. Οι γονιοί του Μάνου, η μάνα του εν οδηγά και ο παπάς του έκαμνεν του κούτζια και αρνιόνταν να έρτει να μας μαζέψει, 3. Οι γονιοί της Σοφίας, έκαμεν μας να πιστέψουμεν ότι ήταν εξωτερικό αλλά που επία σπίτι της την επόμενη μέρα, είδα τον παπά της και έμαθα ότι εκείνος είχεν μείνει Κύπρο - Όμως! Όχι! Η κυρία ούτε ένα τηλεφώνημα δεν του έκαμεν! Εμείς είμαστε, όπως πάντα, τα θύματα..να τους εξυπηρετήσουμεν όλους.

Όπως οι άλλοι ήταν απασχολημένοι με τα "δικά τους", πολλά ψιθυριστά ανακοινώνω του κολλητού, "Εξεπέρασα τον. Εν τον θέλω πια. Με έχει αηδιάσει έτσι όπως εκατάντησεν" Με τζίνο το attitude του που έχουν οι πλείστει αρσενικοί, το "όποια μου κάτσει".

"Δόξασυν!" θωρούμεν τους ξανά, κάτι εμιλούσαν σιγανά και εκείνοι, εν μας επέρναν είδηση "Αρέσκει σου να κάμνεις τα πράματα πιο όμορφα μες το μυαλό σου, και στο τέλος ερωτεύεσαι τζίνη την λάθος εικόνα που έχεις δημιουργήσει. Προσπάθα σιγά σιγά, να το μειώσεις τούτο ειδεμή θα απογοητεύεσαι συχνά στη ζωή σου.."

Βουρώ σε που τα πισώ

Ανοίγει παρένθεση. Ναι, κι αυτό, είναι ένα ποστ που ήταν χωσμένο για κάμποσο καιρό στα drafts. Η αλήθκεια να λέγεται, εν κάπως αναχρονιστικό, τούτα που θα διηγηθώ εξελίχθηκαν μες το καλοκαίρι ως και την πρώτη μέρα του σχολείου. Απλά πιστεύω ότι εν σημαντικό να πάρουμεν τα πράγματα με σειρά και μιας και σε πολλούς αρέσκουν οι ερωτο-ιστορίες μου, ιδιαίτερα με τον Κύριο Μιχάλη, πως να το κάμουμεν εν αναγκάιο να συνεχίσω τα επεισόδια που τζιαμέ που εμείναμεν. Κλείνει η παρένθεση.

Ο Μιχάλης όταν ήρθα από την Αμερική

Ήμουν που λες αγαπητέ ρίντερ, ένα μήνα στο Αμέρικα. Μπορώ να πω, η πιο μεγάλη αλλαγή που έκαμεν πάνω μου η Ου-Ες-Α ήταν ότι εκατάφερα μες την διάρκεια 30 ημερών και έβαλα 10 κιλά! Αμαρτία!! Θαύμα!! Κι όμως! Εν Αμέρικα τα γέριμα, εν γίνεται να πάεις και να μεν έρτεις πίσω διπλάσιος. Βέβαια στην περίπτωση μου, επία στέκα παιδίν-της-Αιθιοπίας και ήρτα πίσω νορμάλ. Φάε να φάεις που ούλα τα φαστφουντάδικα (προσωπικά αρέσαν μου τα Five Guys πιο πολλά απ'όλα), φάε να φάεις ούλα τα λιξιά που εν έχουμεν δαμέσα, φάε να φάεις μπέικον/μεταλλαγμένα φρούτα/βούτηρο/φυστικοβούτυρο/κόφλειξ-ουράνιο-τόξο, πιέ να πιείς τις Κοακόλες Cherry. Ήντα καλά και δεν επία που sugar coma!
Το πιο ωραίο όμως ξέρεις πιο είναι; Τα δέκα κιλά επίεν ούλα πας σε Βυζίν-Κώλο-Γάμπες. Ναι! Success! Θυμάστε τζίνο το:
".. Εν μιτσιά τα βυζιά μου. Τουλάχιστον έχω ωραίο πρόσωπο." 
και το:
"...εν μιτσιά τα βυζιά της (μιτσήν εν το μάτι σου ολάν!)..."

Ε το λοιπόν, εσκαρφαλώσαμεν που 32Β σε 34C!!! Χειροκρότημα πλις. Θενκ γιου, θένκ γιου.

Ήρτεν βέβαια και η θκια Βικτώρια και έκαμεν μου τα 34C σε Πάμελα Άντερσον.

Εν ηξέρω ήντα σκληροπυρηνική φυσική χρησιμοποιούν, αλλά το να μου κάμνει το φαρράγκι σε χαραγμούδα είναι για εμένα Nobel Prize material.

Τέσπα, εφκήκα εχτός θέματος, που λες, μόλις ήρτα που το Αμέρικα είπαμεν η παρέα να πάμεν Λάρνακα παραλία. Έκαμα είσοδο στις κυπριακές αμμουδιές με τα έξτρα κιλούθκια και τις καμπύλες ΜΠΑΜ-ΜΠΑΜ, το μαγιό που την θκια Βικτώρια, το μαλλίν το ombre, τα νέα σκουλαρικούθκια πας τον τρανό του αυτιού, το Αμέρικαν attitude και αξάντ - όοο γέα!!

Και έρκεται ο Μιχάλης, και κάθεται και θωρεί με που πάνω ως κάτω, Α-ΣΤΑ-ΜΑ-ΤΗ-ΤΑ. Να με γδύνει με τα μάτια του, ειλικρινά! Να μου λαλεί "Ουάου, μα, άλλαξεν σε πολλά η Αμερική", να βγάζω το παντελόνι για να μείνω με το μαγιό και να σχολιάζει "Όντως έshις κώλον τελικά" και να σύρνει ένα "Ούαου, μα εν έτσι μεγάλο το στήθος σου; Πάντα ενόμιζα ότι είχα πιο πολλίν βυζίν που εσένα, χαχαχα" (καρκάλα με πέρκει μου και γελάσω). Χωρίς περιπαίξιμον, όποτε έβρισκεν ευκερία ακουμπούσεν με ποτζί και που ποδά, και έσυρνεν υπονοούμενα. Γυρίζει ο Κολλητός με ένα ύφος, τζίνο το συνωμοτικό με το φρύδιν σηκωμένο, και σχηματίζει με τα χείλη του αθόρυβα το "Ελύσσιασεν". Κλείνει μου το μάτιν. Ούλον δικό μου. Έκαμα κι εγώ χαρούαν...

Ο Μιχάλης και η Μαίρη

Έρχεται σε κάποια φάση η Μαίρη, η Μαιρούλα, το Μαιράκι μας. Τζιαμέ που είχα τον άλλον λυσσιασμένο πάνω μου, και για πρώτη φορά σε ούλην τούτην την αυτοκαταστροφική διαδικασία να κερδίσω την καρδιά του Μιχάλη ένιωθα ότι μπορώ - άι καν ντου ντις..επίαν ούλα του.. ποπού.. Και τα μαγιό, και τα κιλά, και τα μαλλιά, και τα σκουλαρίκια. Μόλις έφκαλεν η Μαίρη τα ρούχα της και ηλιόλουσεν τζίνο το καραμελέ κορμί της που ήταν ελάχιστα περιτυλιγμένο με ένα γοητευτικό και λιτό μαύρο μπικίνι (και τζίνο που την θκια Βικτώρια), εγυάλισεν το μάτιν του Μιχάλη.

Και κάπως έτσι εκύλησεν η υπόλοιπη μέρα. Στην μιαν αγκαζέν την Μαίρη και στην άλλην εγώ. Έτσι ο κύριος. Παρτούζα ο κύριος..

Εν τα μπορώ τούτα, μετά που λιν ώρα, εγύρισα και έκαμα του κολλητού μιαν γκριμάτσα που σαμπως και εφκήκεν που το πάντρεμα της απογοήτευσης με την αηδία.

Μα να παίζουμεν αναπτήρα και να απαντά στην ερώτηση "Με ποιά που δαμέ θα ήθελες να έχεις σχέση;" και να δια τον αναπτήρα στην Μαίρη. Μετά να τον ρωτούν "Ποιά που δαμέσα θα ήθελες να ήταν η fuck buddy σου;" και να μου τον σύρνει εμένα. Άντε που δαμέ μωρή χωρχό!

Παρτ Μπι --> Σουν

An old-school romantic or a plain dork?

Ειλικρινά νιώθω πως έχω μείνει κάτι δεκαετίες πίσω. Οι αρχές μου επί του θέματος "αγάπη/ σχέσεις" και γενικά ο τρόπος με τον οποίο φλερτάρω είναι αρκετά αναχρονιστικοί για την σημερινή εποχή. Διερωτάσαι γιατί το λαλώ τούτο; Ε, πολύ απλά επειδή εν κουτσιώ τίποτα....

Σαν παράδειγμα θα φέρω ένα γεγονός που έγινεν πριν σχεδόν ένα μήνα, την νύχτα του προηγούμενου ποστ.

Σε κάποια φάση, αργά αργά το βράδυ, είχα απομονωθεί σε ένα παγκάκι δύο-τρία μέτρα μακριά που το όλο παναϊρι. Κάπου ξαφνικά, έρχεται δίπλα μου και κάθεται ο Σίμωνας.
Έτσι πολλά γρήορα να σας τον περιγράψω. Ο Σίμωνας εν ένα ωραίο ψηλό παιδίν, αρκετά κουλ, αρκετά αρρενωπός και αναλόγως ούλοι εκτιμούν τον. Μαζί μου ήταν πάντα πολλά ευγενικός, τζιαμέ που με αγνοούσαν ούλοι τούτος ελαλούσεν μου καλημέρα, δεν άφηνεν τις κακές φήμες που με περιτριγυρίζαν να τον επηρεάσουν, ήντα τζιόλας μια μέρα που με ενοχλούσαν κάποιοι μαλάκες ήρτεν και υπερασπίστηκεν με *insert τα μάθκια μου να γίνουνται καρδούλες, σπίθες να φκαίνουν που την κκελέν μου και θριαμβευτική μουσική με άρπες να πάλλεται στα αυτιά μου*.

Εκάθουμουν λοιπόν έτσι μόνη μου και μίζερη, τέλια όπως τον κούλουφο, και ήρτεν και έκατσεν δίπλα μου.
"Θέλεις;" στα χέρια του ήταν ένα κουτί του Ζορπά γεμάτο με τέσσερις τεράστιες ατομικές τάρτες. Κανένας άλλος δεν είχεν πιάσει, και ήρτεν και επρόσφερνεν μου εμένα *insert κιάλες καρδούλες και αστεράκια γυρών μου*. Λετ δε φλέρτινγκ μπιγκίν!

Λαλώ του ευχαριστώ, πιάνω την μιά και πιάνει και τζίνος την άλλη. *insert ανησυχητικά ενοχλητική fail προσπάθεια sexy φαγώματος*.

Έτσι όπως είμαστουν τζιαμέ γωνιασμένοι, εμιλήσαμεν για κανένα τέταρτο, κάτι πελλάρες βέβαια αλλά σίκκιμε.
Ήμουν σε τζίνη την κατάσταση όπου ισσιώνεις την πλάτη σου σε ένα φιδίσιο S, σταυρώνεις τα πόδια σου δελεαστικά, γελάς με τζίνο το ψηλό σου το γέλιο που εν μερικούς τόνους και μερικά ντεσιμπέλ μακριά που το να συγχυστεί με το ερωτικό σου βογκητό, αλλά πάλε με τζίνη την φωνή την ήρεμη και άλτο, την τάχα αισθησιακή γυναίκα φαμ φατάλ, και το χέρι να χαϊδεύει μια το πόδι του και μία το χέρι του όποτε πει κάτι αστείο ή σύρει κανένα κοπλιμέντο ή γενικά σε ότι φάση έβρεις ευκερία.

Πλις μεν μου πείτε ότι είμαι η μόνη που κάμνω έτσι πελλάρες άμαν είμαι με αρσενικόν που με ενδιαφέρει. Άτε, σηκώστε τα χέρκα, πλις, μεν αντρέπεσται...

Όπως και να'χει, μπορεί τελικά να εν πολλά subtle το φλέρτινγκ μου... Απλά, νιώθω πολλές φορές ότι ο άλλος δεν πιάνει τα σήματα μου. Δηλαδή πόσο πιο obvious εν να πρέπει να το κάμω;

Αλλά ξέρεις τι δεν μου αρέσκει καθόλου... Βασικά, είσαι εσύ, προσπαθείς να κάμεις ένα ωραίο φλέρτινγκ με τον άλλον και να δημιουργήσεις μία κατάσταση με το να είσαι κυρία και να μην χάνεις την αξιοπρέπεια σου και ξαφνικά...τσουπ! (τσουπ τι; τέλειωστω κόρη σιόρ!)

Ε λοιπόν, ένα πράμα που δεν καταλάβω, που για μένα είναι το μέγα μυστήριο του σύμπαντος, είναι άμαν κάποιες κορούες, οι οποίες το παίζουν ως απλά friends, παν και κάθουνται πας τα πόθκια του F-R-I-E-N-D τους. Εγώ με τον κολλητό μου, τόσα χρόνια μαζί, ποττέ εν έκατσα πάνω του. Και γενικά, ακόμα και με αγόρι όπου ενδιαφέρειμε ερωτικά, πάλε, ποττέ εν επία να κάτσω πάνω του...
Πιστεύω ότι το να πάεις και να κάτσεις πας τα πόθκια ενώς αγοριού, ΕΦΗΒΟΥ, εν σαν να και προσπαθείς επίτηδες να τον φέρεις σε άβολη θέση. Μια φορά που εμιλούσα με έναν παρέαν, είπεν μου ότι αγχώνεται πάρα πολλά άμαν πάει μια που τις κοπέλλες που εν μες την παρέα του και κάτσουν πάνω του - είπεν μου ότι η λύση που βρήκεν στο πρόβλημα του είναι να κάμνει mental calculations.

"Ε, και αν πει και κάτσει πάνω σου μες το αυτοκίνητο, τζιαμέ που έχει λακκούβες και κακόν, μεν μου πεις ότι και τζιαμέ μπορεί να σε βοηθήσει ο πολλαπλασιασμός..."
"Όι, όι, σε έτσι καταστάσεις κάμνω διαίρεση... με υπόλοιπο κιόλας!"

Εμπάσιγουέι, έρχεται σου τσουπ λοιπόν, μια κορούα...μα μιά κορούα....η μεγαλύτερη πουτάνα του έτος μας. Ντάξει, ήξερα ότι ο Σίμωνας και τζίνη είχαν φιλικές σχέσεις, αλλά και οι θκιό ελαλούσαν το ότι μόνο ως τζιαμέ έχουν. Ε γιατί ήρτεν λοιπόν το πουτανάκι, έκατσεν πας τον Σιμωνάκι, την ώρα που μιλούσε στο γατάκι, εκεί στο μακρινό παγκάκι; (αν το βρεις θα σου δώσω γλυφιντζούρι)

Που να συνεχίσεις το φλέρτινγκ τωρά με την άλλη μπάστακας να τον αγκαλιάζει που τον λαιμό; Και να πεις τουλάχιστον ότι ήρτεν να μπει μες την συζήτηση, να πω χάτες... Αλλά όι, ήρτεν και έκατσεν μπάστακας, και έβλεπεν τα αστέρια.... ΤΑ ΑΣΤΕΡΙΑ!!!! (Να της γυρίσω μια να σου την κάμω να θωρεί ολόκληρον τον αστερισμό της Παρθένου...)

Είπαμεν αλλό καμιά πελλάρα για πέντε λεπτά, αλλά ήντα ψυshή, εγύρισα που την άλλη, ήβρα κάμποσες μπύρες, έπιασα μια, και εκατέβασα την μισή...

Ναι, ξέρω το ότι πολλές φορές χάνουμε στον φανταστικό μου κόσμο, αλλά ρε παιδίν μου, πε με σκρόφα, πε με σνομπ, πε μου "Νομίζεις ότι κάποια είσαι!" αλλά δεν μπορώ να καταλάβω πως μπορεί η κάθε πουτάνα να κάμνει αγόρια όπως τον Σίμωνα, που εν πολλά καλόν παιδί, να λυσσιά πάνω της; Αφού εν την βλέπει ότι τούτη τρώει τους βίλλους όπως τις μπανάνες (παρντόν τα γαλλικά μου, επαρεκτράπηκα).

Και εν να έρτεις να μου πεις ότι εν νεν σωστό να κρίνω αθρώπους όπου δεν τους ξέρω και πολλά καλά. Αλλό, ξέρεις σε ήντα φάση είμαι τωρά εν νεν; Εν σε λύκειο που είμαι. Η πουτάνα εν η πουτάνα, το σπάσμα εν το σπάσμα, και ο μαστούρης εν ο μαστούρης. Ναι, εν νεν ωραίο να ταππελώνουμεν τους αθρώπους, και όλοι αλλάζουμεν. Και όντως, το πρόβλημα μου μπορεί να μεν νεν με το συγκεκριμένο τσουλάκι (εν να αψουρίζεται κάμποσον πόψε τούτη - αλλά σοβαρά τωρά, δεν έχω κανένα ίχνος σεβασμού για το συγκεκριμένο άτομο όι για τις φήμες που την περιτριγυρίζουν αλλά για τον τρόπο που μου συμπεριφέρεται , και όχι, εν εξεκίνησα να την απεχθάνομαι που τζίνη την νύχτα επειδή έκαμεν μου "χαλάστρα", με την συγκεκριμένη έχουμεν ιστορία και με έχει φτάσει σε σημείο που όποτε την θωρώ μπορώ να γευτώ τον εμετό στην βάση της γλώσσας μου). Ίσως ναι, το πρόβλημα μου να εν με το κάθε τσουλάκι εκεί έξω που το θωρώ να γλεντά και να διασκεδάζει στην αγκαλιά του προσωρινού τους εραστή. Και νευριάζω άμαν θωρώ τα αγόρια να πέφτουν για κοπέλλες που ντύνονται ανήθικα, μιλούν ανήθικα, συμπεριφέρονται ανήθικα και γενικά εν ένα μαύρο χάλι. Δηλαδή, τι ακριβώς τους βρίσκουν; Τι έχουν σιόρ; Το μέλιν;

Τέσπα όμως, να μεν κατηγορούμεν μόνο την κορούδα, φταίει βέβαια και ο κύριος που αν ήταν κύριος εν θα την άφηνεν να κάτσει πάνω του ενώ εμιλούσεν με μια άλλη κορούα. Εκτός και αν το ήθελεν όμως. Που μάλλον όντως την ήθελεν... Και ήθελεν τον και τζίνη τζίνον... Και εγώ απλά αυτομαζοχιζόμουν.

Sharing one of those naughty teen stories

Scroll άμαν βαρκέσε να με θκιαβάσεις που κάμνω χαρούες που έφτασα τα 10000 views.

Όταν το εξεκίνησα τούτο το μπλογκ επερίμενα πως δύο-τρία πλάσματα ήταν να με εθκιαβάζαν ούλα τζι'ούλα και τούτοι επειδή ηξέραν με που το προηγούμενο μου μπλογκ. Εφτά μήνες, εφτά μήνες μετά βλέπω τον αριθμό στα views να ξεπερνά τις δέκα χιλιάδες και εκπλάγηκα με τον εαυτό μου που κατάφερα να δεσμευτώ και να συνεχίσω να γράφω για εφτά μήνες. Αν σκεφτείς ότι το γραφείο μου είναι γεμάτο με ημερολόγια όπου έχουν γραμμένες τρεις-τέσσερις σελίδες μόνο εξηγά πολλά.

Ναι, ένα που τα άσχημα στοιχεία της φύσης μου είναι πως χάνω αναλόγος γρήγορα ενδιαφέρον και τα παρατάω εύκολα. Δεν είμαι πεσσιμίστρια ούτε χάνω ελπίδες γρήγορα, απλά, όταν χάσω την όρεξη μου σε κάτι απλά το νιώθω σαν αγκαρία και σπατάλη του χρόνου μου, ενώ θα μπορούσα κάλλιστα να έκανα κάτι καινούργιο το οποίο και θα με έκανε να νιώθω ωραία καθώς το έκανα.

Το ίδιο και με τούτο το μπλογκ. Είχα το ξεκινήσει για να καταγράφω κάτω γεγονότα και σκέψεις της εφηβικής μου ζωής αλλά μέσα μου ένιωθα πως δεν θα τραβούσε παραπάνω που τρεις μήνες. Μάshαλλα όμως, καλά τα πάμεν ως τωρά. Ένας που τους κύριους λόγους που εσυνέχισα να γράφω ήταν επειδή είδα είχα απήχηση (νομίζω εν πολλά φυσική συμπεριφορά). Γι'αυτό, σαν δώρο για τα δέκα χιλιάδες views, θα μοιραστώ μαζί σας μία ιστορία αχαλίνωτου πάθους και σεξ (no, not really) που εβίωσα όσον ήμουν ένα μήνα στην Αμερική.

Αστεία αστεία, αλλά μόνο ένα πλάσμα, ο κολλητός μου, ξέρει τούτη την ιστορία. Άλλα επειδή ξέρω το ότι σας αρέσκει άμαν σας διηγούμαι τις αταξίες μου, πιστεύκω κάμνει για ευχαριστήριο δώρο.

****

Ξεκινώ...

Σε ένα προηγούμενο μου ποστ είχα περιγράψει τα διάφορα αγόρια που είχα έρθει κάπως κοντά τους όσον ήμουν Αμερική. Κάμε κλικ δαμέ και αν βαρκέσαι το πολύν θκιάβασμα πίενε τζιαμέ που μιλώ για τον Πολωνό. Επειδή με τούτον θα ασχοληθούμεν σήμερα. Πίενε θκιάβασε και έλα πίσω γιατί μετά εν θα καταλάβεις και πολλά (μεν αγχώνεσε δύο παραγράφους έγραψα για εκείνον ούλον τζι'ούλον).

Λοιπόν.... Τις τελευταίες τρεις μέρες στο Αμέρικα, μας επήραν στην πρωτεύουσα και μέναμε δυο-δυο σε κάτι διαμερίσματα - έμπενες μέσα, είχεν εναν μιτσή όφκερο δωματιούι, ακόμα ένα πολλά μεγαλύτερο δωμάτιο με δύο κρεβάτια, ένα μπανιο και μία κουζίνα. Το δε διαμέρισμα ήταν όφκερο μεν φανταστείς και πολλά. Ο μόνος του σκοπός ήταν για να έχουμεν κάπου να κοιμόμαστε την νύχτα και απλά εβόλεφκεν που ήταν δίπλα που τον σταθμό του μετρό και μες το urban ring της πόλης.
Αν κι εγώ και η Βουλγάρα είμαστουν αρκετά άτυχες, έκατσεν μας ένα αχούρι! Το μπάνιο και το υπνοδωμάτιο ήταν γεμάτα με κάτι μαύρες σγουρές τρίχες - θέλαμε να πιστεύουμε πως ήταν τρίχες στήθους (ναι.... μάλλον δεν ήταν....).

Το πρώτο βραδάκι ξαπλώσαμε από νωρίς στα κρεβατάκια μας μιας και είχαμεν εξουθενωθεί πρώτη μέρα στην Ουάσινγκτον. Ούτε καν τις βαλίτσες μας δεν τις είχαμε αδειάσει.

Καθώς κοιμόμουν ένιωσα ένα παράξενο αίσθημα πως κάποιος με παρακολουθούσε. Δίχας τον έλεγχο μου, τα μάτια μου άνοιξαν απότομα και το χέρι μου εκτινάχθηκε στον αέρα. Αμέσως είχα κτυπήσε με δύναμη...κάτι...
Γύρισα αλλά μέσα στο σκοτάδι δεν κατάφερα να ξεχωρίσω τι ήταν, ή μάλλον καλύτερα, ποιός. Άκουσα ένα μπάσο βογκητό, ένα πνιγμένο χαχάνισμα και κάποια γνώριμη αντρική φωνή να μου απολογείται συνέχεια.

Έχω εφτά βαθμούς μυωπία (πρέπει να πάω οφθαλμίατρο γιατί νομίζω εψήλωσεν πάλε αλλά τέσπα), και έτσι μες το μισοσκόταδο ειλικρινά δεν έβλεπα την τύφλα μου. Ρωτώ τους ποιοί είναι ειδεμή θα έπρεπε να πλησιάσω σε απόσταση δέκα εκατοστών για να τους αναγνωρίσω. Ήταν ο Γάλλος, ο Κούρδος και ο Πολωνός.

"Τι κάμνετε δαμέ;!" σύρισα μέσα από τα δόντια μου για να μην ξυπνήσω την Βουλγάρα.
"Ήρταμεν για το πάρτυ" είπεν χαρωπά ο Κούρδος και ξαφνικά άκουσα δύο-τρεις συγχορδίες πάνω στην κιθάρα.
"Έφερες και την κιθάρα σου;!!"
"Ε βέβαια. Γίνεται πάρτυ χωρίς κάποιος να φέρει την κιθάρα;" τέλια χαλαρά σαμπώς και δεν ήταν δύο η ώρα τα χαράματα, τρία αγόρια μες το δωμάτιο δύο κοιμισμένων κοριτσιών, στο οποίο και δεν θα σχολιάσω το γεγονός το ότι επαραβιάσαν την πόρτα παράνομα και εμπήκαν μέσα (απορώ ποιός ήταν τζίνος που ήξερεν πως να παραβιάσει την κλειδαριά...χμμ....το στοίχημα μου πάει πας τον Κούρδο).

Εξύπνησα την Βουλγάρα για να της δείξω τους ακάλεστους επισκέπτες μας. Και κατευθύνθηκα προς την βαλίτσα μου για να έβρω ένα παντελονάκι να φορήσω μιας και ήμουν τελίως προβλητικά ντυμένη ή μάλλον άντυτη. Ψηλάφισα μες το σκοτάδι και πάγωσα μόλις ένιωσα την βαλίτσα μου που ήταν ανοιχτή. Με απότομες και άτσαλες κινήσεις ήβρα και άνοιξα τα φώτα του δωματίου, έριξα μία γρήγορη (θολή) ματιά και έπειτα πήγα στην κουζίνα.

Την επόμενη μέρα τους ευχαρίστησα πας το φέιςμπουκ που με εβοήθησαν να ξεπακετάρω

Άνοιγα ερμάρια, συρτάρια, κοίταζα πράγματα που κρέμονταν από τις λάμπες, ως και μες την κατάψυξη εβάλαν ρούχα μου. Τα αγόρια με παρατηρούσαν τρομοκρατημένα καθώς περίμεναν να δουν την αντίδραση μου.

Γυρίζω με ένα χαμόγελο που το ένα αυτί ως το άλλο και σφίγκω τους τα χέρια λέγοντας τους πως ήταν τέλειο και πως ήταν πολλά αστεία φάρσα. Η Βουλγάρα ήταν αγουροξυπνημένη και δεν είδεν το θέαμα. Αντίκρισεν το το επόμενο πρωί και η αντίδραση της ήταν καταπληκτική.

Είμασταν λοιπόν πέντε άτομα, η ώρα ήταν δύο. Αποφασίσαμεν και ρίξαμεν τα στρώματα χαμέ, επιντόσαμεν τα δίπλα δίπλα, στο ένα εξάπλωσαν ο Κούρδος και ο Γάλλος, στο διπλανό η Βουλγάρα κι εγώ και για τέλος, πας το έπιπλο του κρεβατιού δίπλα μου εβάλαμεν το Πολωνό επειδή για τρεις εβδομάδες έσπασεν μας τα με το να το παίζει δυνατός και να σύρνει κουβέντες της φάσης "Εμείς οι Σλάβοι αντέχουμεν τα πάντα!". Ξάπλωνε πας το ξύλο τώρα να σε δω!

Μετά που έπαιξεν ο Κούρδος την μουσικούα του, κατά τις τρεις είχαμεν ούλοι γύρει να κοιμηθούμεν. Ο Πολωνός δίπλα μου, κάθε φορά που ετάρασεν ετρίζαν και τα ξύλα. Δώστου τρίξιμον, δεν εσταματούσεν. Φακκώ του κι εγώ με την παλάμη μου πας το χέρι του για να τον κάμω να σταματήσει και που την κούρασην μου αφήσα το χέρι μου πάνω στο κρεβάτι του. 

Εδώ ξεκινά το φαν παρτ.

Άρκεψεν ο κύριος και εχαΐδευκεν το. Δώστου χάιδεμα για δεκαπέντε λεπτά και.... Σαμπώς και δεν είχεν ξανακουμπήσει θηλυκό χέρι. Σφίγγω του το. Για να σταματήσει βέβαια. Έλαβεν το λες και του έδωσα το πράσινο φως για να συνεχίσει. Το χάδι του άλλαξε πορεία, κατευθύνθηκε προς το πρόσωπο μου. Άρχισε να μου πειράζει τα μαλλιά μου. Προσωπικά έχω αδυναμία με το να μου χαϊδεύουν τα μαλλιά μου, το λατρεύω. Δεν υπάρχει ανώτερο αίσθημα χαλάρωσης για εμένα.

Έτσι για κάμποσα λεπτά μου χάιδευε τα μαλλιά μέχρι που τα δάχτυλα του επιδέξια κινήθηκαν προς το πρόσωπο. Μου χάιδεψε τα μάγουλα, τα βλέφαρα, την μύτη, το σαγόνι και τέλος τα χείλη. Έμεινε εκεί. Να παίζει με το κάτω μου χείλος. Ανοιγόκλεινα τα μάτια μου. Δεν ήξερα αν ήταν ξύπνιος ή αν κοιμόταν ελαφρά. Με την τύφλα μου δεν εκατάφερνα να δω. 

Στα πολλά τα χάδια... εν άντεξα... Ήταν ο ένας μήνας μαζί του. Ήταν η ρομαντική μου ψυχή. Ήταν και η στέρηση μου να μεν το ξεχνούμεν και τούτο.

Άρπαξα του το χέρι, σηκώθηκα ελαφρώς, έφερα το πρόσωπο μου αργά αργά πιο κοντά στο δικό του και με κλειστά τα μάτια κατάφερα και κούchισα το πάνω του χείλος (κάτι πρέπει να κάμουμεν με τούτη την μυωπία...). Τα μάγουλα μου πήραν φωτιά. Ξάπλωσα πάλε πίσω στην θέση μου και έμεινα να κοιτάζω το ταβάνι.

Πως μου ήρτεν να τον φιλήσω;!!!!! Έχασα τον τέλια!!! Τι επία και τον εφίλησα η πελλή; Και μάλιστα με άλλο τρία πλάσματα να τζιμούντε πέντε εκατοστά πάρατζι μου.

Ακούω ένα κρικ.

Βλέπω το χέρι του Πολωνού να ξαναπλησιάζει το πρόσωπο μου. Άρχισα να τρέμω στο άγγιγμα του. Λες να ήταν το άγχος; Λες να ήταν η αδρεναλίνη μου που είχεν εκτοξευθεί στα ύψη; Έτρεμα, όπως έτρεμα στο πρώτο μου φιλί. Με τον Ψυχοπαθή δεν είχε αντιδράσει ποτέ το σώμα μου έτσι.. Πίστευα πως είχε χαθεί στο πρώτο μου φιλί αλλά χάρηκα μόλις είδα πως έτρεμα ξανά, όπως το σπουργιτάκι.

Εγέλασεν χαμηλόφωνα.

Κρακ.

Είχεν κρεμαστεί από το κρεβάτι και έρχονταν όλο και πιο κοντά μου.

Κρακ κρακ.

Ο ήχος του κρεβατιού που έτριζε γέμιζε το δωμάτιο. 

Πήρα μία βαθιά ανάσα. Σκέφτηκα πως αν δεν έκανα κάτι κάποιος θα ξυπνούσαι και μετά κάτσε εξήγα τα ανεξήγητα. Ανυψώθηκα λίγο, πέρασα το χέρι μου γύρω από τον λαιμό του και τον άφησα να με φιλήσει. 

Κρακ. Κρικ. Κρακ.

"Μεν ταράσεις και εν να τους ξυπνήσουμεν" 

"Ε και;" (μα παίζεις μαζί με το άγχος μου ολάν;!) Έστριψε προς το πλάι και έφερε τα χείλη του δίπλα από το αυτί μου "Μεν φοβάσαι" ψιθύρισε. Έπειτα μου δάγκωσε παιχνιδιάρικα το λοβό μου και άρχισε να μου φιλά το αυτί. 

Εεεεε εντάξει. Τζιαμέ εχάσαμεν τον τέλια. Είχεν μου ανάψει φωθκιές και δύσκολα θα μου τις έσβηνε.

Έτσι αφνιδιαστικά όμως ένα γυναικείο ερωτικό βογκητό αντήχησε μες το σκοτεινό δωμάτιο. Ο Πολωνός σταμάτησεν απότομα.

"Εν ήμουν εγώ!" βιάστηκα να δικαιολογηθώ. Μα τί γινεται δαμέ; Άλλη πειράζουν και άλλη φκάλει τους ήχους; Παρατηρήσαμεν και οι δύο την Βουλγάρα δίπλα μου η οποία εσυνέχιζεν να βγάζει αδύναμα βογκητά και στεναγμούς.

"Δεν είμαστε οι μόνοι με άτακτες σκέψεις απόψε" (ναι, ναι, κάμνε χαρούες εσύ....) Εκατεύθυνε το σαγόνι μου να γυρίσει προς εκείνον και με ξαναφίλησεν. Πρέπει να επέρασεν ένα λεπτό όταν μας διάκοψε ακόμα ένας ήχος της νύχτας.

Η συμφωνία ρογχαλιτών του Κούρδου. Αγνοήσαμεν τα στην αρχή αλλά όταν έφτασαν στο φόρτε τους δεν αντέξαμεν και εγελάσαμεν - ξέρεις, με τζίνο το πνιγμένο γέλιο. Ξάπλωσα πίσω στο μαξιλάρι μου και προσπάθησα να πνίξω τα γέλια μου. Το ίδιο έκανε και ο Πολωνός. Όταν προσπάθησα να ξανασηκωθώ για να πάω προς εκείνον, η καρδιά μου σταμάτησε να χτυπά για ένα δευτερόλπτο όταν είδα πως και ο Γάλλος είχεν ξυπνήσει και κάθονταν στο στρώμα. 

Είδεν με. Είδα τον.

Η πιο γρήγορη μου αντίδραση που κατάφερα να βγάλω εις πέρα ήταν να κάμω ότι τάχα εσηκώστηκα για να αλλάξω στάση. Εγύρισα την πλάτη στον Πολωνό και έππεσα να θωρώ τα μούτρα της Βουλγάρας. Ενόμισα ότι ήταν να αντέξω να περιμένω έτσι για κανένα δεκάλεπτο μέχρι να κοιμηθεί και ο Γάλλος όμως!

Είχεν με πιάσει ο ύπνος μες σε δευτερόλεπτα. Όπως το κτηνό.

Το πρωί όταν εξύπνησα ο Πολωνός δεν ήταν στο κρεβάτι του. Είχεν φύγει να πάει να κοιμηθεί για λίγες ωρίτσες στο μαλακό του κρεβάτι. Είδηση δεν επήρα.

Και βασικά, όταν με ρωτούν αν έκαμα καμιά "αταξία" όσο ήμουν Αμερική, λαλώ τους πως ήμουνα ένα αγκελούδι - και απογοητεύουνται (ένα πράμαν το ότι ούλοι εκαρτερούσαν πως ήταν να πάω τζιμέσα και ήταν να εγύριζα το νέο season του  Sex & City δεν το καταλάβω... είπαμεν ότι είμαι παθιασμένη κορούα αλλά όι και έτσι). Τωρά να είμαστε και λίον ρεαλιστές, εν και έκαμα και τίποτε το πολλά naughty - ο τίτλος του ποστ ανεβάζει πολλά τα expectations. 

Αλλά πάλε, άρεσεν μου πολλά η κατάσταση που είχα βρεθεί. Τούτη ούλη η αδρεναλίνη. Οι κτύποι της καρδιάς μου που είχαν φτάσει τους 200. Εν τούτο το αίσθημα κινδύνου που όπως και να το κάμουμεν εν αφροδισιακό.

The ordeals of the Napa Virgin - Part 3

Ήβρα την παρέα, αποφασίσαμεν να πάμεν Castle - ένα (καταπληκτικό) dance club αφού ήταν που τα λία ανοιχτά ακόμα. Έγινεν το σκηνικό που επεριέγραψα στο προηγούμενο ποστ με τζίνη να μου φωνάζει μες τον κόσμο και happily μετά που λίγη ώρα ήμαστουν μες το κλαμπ. Η παρέα μου ήταν της φάσης "Yeah let's do this!" αλλά απλά ηξέραν το και οι ίδιοι ότι ήταν τέλια όπως τα ψαρούθκια έξω από τα νερά τους.

Στην συγκεκριμένη περίπτωση ένιωθα όπως τον Κόκκινο......

Είχαν κάμει ένα στριμωγμένο μπλόκκο σε μια γωνιά και έσουζαν την κκελέ τους χαλαρά στο ρυθμό της μουσικής.

Ενώ εγώ, που έτυχεν και ξαναείχα μια προ-εμπειρία με clubs (πέρκει που την παρέα μου - έξω η Σοφία - να έχω την πιο πολλήν) ήθελα να ξεδώσω, να ξεφαντώσω, να χορέψω, να μεθύσω,

Να επιστρέψω σπίτι θριαμβευτικά - AYIA FUCKING NAPA!!!!

να...να...να.... Να στα μούτρα μου.
Η Σοφία μας, είχεν μείνει μπάστακας και δεν με άφηνε να φύω που κοντά τους να πάω στο μπαρ να κάμω κανένα shot. Ούτε όταν της εζητούσα να πάμεν να δούμεν και άλλους ορόφους (το Castle έχει τρία κλαμπς μέσα του, ένα με current hits, ένα techno και ένα rnb/hip-hop) επειδή δεν μας είχεν μείνει πολύ ώρα, όι να λαλεί τζινή.
Η Μαίρη και ο φίλος της είχαν εξαφανιστεί, η Ιωάννα έκοψεν ο νους της και έφυεν που εμάς τους losers και ήβρεν ένα αγόρι και ετρίφκουνταν εχόρεφκεν αλλά εγώ η χαντή να έχω το ένα-πενήντα-δύο να μου κάμνει κουμάντο.

Σιχτιρίζω την (εχάθηκεν η βρισιά μες την έντονη μουσική του club...αλλά τέσπα) και πάω στο μπαρ και κατεβάζω δύο σφηνάκια πέρκει μου καλμάρω.

Ο λόγος που επιλέγω να πίνω σφηνάκια

Άμαν εν να φκω έξω, και εν να πάω κλαμπ, αρέσκει μου το mood που με φέρνει το ποτό, τζίνο το χαλαρό αίσθημα, με το κεφάλι σου να νιώθει σαν μια φούσκα και σαν να αιωρείται ξεχωριστά από το υπόλοιπο κορμί σου. Τζίνη η κατάσταση όπου η μουσική βουίζει δυνατά και τα χρώματα φαντάζουν πιο έντονα και όλα φαίνονται σαν ένα καλειδοσκόπιο.

Το απολαμβάνω, απίστευτα!

Με το όλο μου είναι

Δεν πιττώνω, δεν μεθώ. Αρέσκει μου να ελέγχω τον εαυτό μου. Απλά γίνουμε λίον tipsy. Εν οκέι, εν χρειάζεται να δικαιολογήσω άλλο τον εαυτό μου.

Κοιτάζω γυρώ μου και βλέπω πως ο Μεθυσμένος είχεν χαθεί δαμέ και ώρα - βασικά που την φάση που εμπήκαμεν μέσα. Κοιτάζω το κινητό μου, είχα λάβει τρία μυνήματα. "Έλα στο rnb" ελαλούσεν το τελευταίο. Εν να ήταν ψέμα αν έλεγα πως τίποτε δεν έτρεχεν με τον Μεθυσμένο. Εντάξει, ήταν ένας πολλά καλός φίλος που είχαμεν έρθει αρκετά κοντά και συζητούσαμε για διάφορα προβλήματα (μου) αλλά οι επαφές μας ήταν περιορισμένες σε αυτές του facebook - μετρημένες φορές είχαμε βρεθεί από κοντά.
Ρίχναμεν κάποιες ατάκες ο ένας στον άλλον που και που (όταν ήταν πολύ μα πολύ αργά την νύχτα, όταν τα αίματα των νέων βράζουν - λολ) αλλά ως εκεί. Και οι δύο ξέραμε πως δεν θα δούλευε. Τον Σεπτέμβρη έφευγε Ελλάδα για σπουδές.

Κάπως έτσι λοιπόν πέρασε μία ώρα (ποιός πάει Νάπα για να διασκεδάση μόνο μία ώρα;!). Άλλαζα ορόφους, χόρευα τρελά με τον Μεθυσμένο, πετύχενα άτομα από την παρέα μου (η οποία είχεν χωριστεί τελικά) και χόρευα μαζί τους, είδα συμμαθητές μου, είδα γνωστούς. Αλλά να σου πω κάτι, άκουσα τόσες ιστορίες που τόσες κορούες ότι όποτε παν Νάπα έρκουνται πάνω τους λυσσασμένοι αρσενικοί και τζίζουντες ποτζί ποδά και κάπως είχα φοβηθεί ότι το ίδιο θα συνέβαινε και σε εμένα. Τίποτε. Κανένας δεν με πλησίασε.
Ίσως να ήταν το κλαμπ, ίσως οι στερημένοι συχνάζουν αλλού.
Ίσως να ήταν το γεγονός ότι ήμουν περικυκλωμένη που την παρέα του Μεθυσμένου και τελικά ο τρελός εκατάφερεν να φέρει εις πέρα την αποστολή του να με προστατέψει.
Ίσως εν επειδή δεν προ(σ)καλώ τα αγόρια να έρθουν να τριφτούν πάνω μου. Ίσως αποθώ τους επειδή εγώ στα κλαμπς απολαμβάνω την μουσική και χορεύκω με την ψυχή μου.

Δεν ξέρω τι λες εσύ, εγώ πιστεύω πως χορεύω απίστευτα σέξυ, απόρω πως μου αντιστέκονται :Ρ

Κάπους στις τρεις έστειλα σε όλους μήνυμα ρωτώντας τους αν θέλουν να βρεθούμεν ούλοι στο Μάλαμα που είχαμεν κανονίσει ότι ήταν να πάμεν για να δούμεν τα αστέρια. Η Σοφία στέλνει μου αμέσως απάντηση, "Ti ennois?? En tha fiumen mazi?". Λαλώ της οτι αν δεν καταφέρουμεν να βρεθούμεν ούλοι μαζί ότι εν ναν ο τελευταίος προορισμός. Είχαμε στη διάθεση μας τρία αυτοκίνητα, είμασταν συνολικά δεκατέσσερα άτομα, ούλοι χωρισμένοι και σκορπισμένοι ποτζί ποδά μες σε ένα τριώροφο κτίριο φίσκα στον κόσμο.

Δεν ξέρω πως είναι η Αγία Νάπα μόλις κλέισουν τα κλαμπς στις τέσσερις (δυστυχώς δεν εκατάφερα να το βιώσω για τον λόγο που θα ακολουθήσει πιο κάτω) αλλά πίστευα πως θα εγίνουνταν ένα παναΐρι με ούλους τους μεθυσμένους να ξεχειλίζουν από τα κλαμπς και να γεμίζουν τους δρόμους. Ο καθένας είχεν παρκάρει σε διαφορετικούς τόπους. Πίστευα πως θα ήταν δύσκολο να συντονιστούμεν έτσι πρότεινα μία λύση.

"Oiii en na vrthme ulli mazi!" η αυταρχικότητα της επιστρέφει. Πολλά υποτακτικά ερώτησα που και πότε θα βρεθόμασταν όλοι μαζί. Καμία απάντηση για κανένα δεκάλεπτο. Παίρνω πρωτοβουλία.

"To club klini h wra 4, na vre8umen po3o, jiame pu embikamen". Ο Μεθυσμένος ερώτησεν με αν εν ούλα εντάξει, μες την βουή της μουσικής, που να κάθουμε να του εξηγώ, απλά του έκανα το OK-sign, χαμογέλασα και συνέχισα να λικνίζομαι στο νέο γοργό ρυθμό που είχε ξεσηκώσει τα μεθυσμένα πλήθοι - ήταν η τελευταία ώρα και οι DJ τα έδιναν όλα.
Ξαφνικά ο Μεθυσμένος σταμάτησε να χορεύει, έμεινε ακίνητος και με κοίταζε έντονα στα μάτια. Κάπου εκεί συνειδητοποίησα ότι μάλλον εγώ η ίδια ήμουν πιο μεθυσμένη από τον ονομαζόμενο Μεθυσμένο. Πως μάλλον, ο Μεθυσμένος είχεν τελικά ξεμεθύσει εδώ και ώρα. Σταμάτησα κι εγώ να χορεύω, έμεινα να του ανταποδίδω το βλέμμα. Τύλιξε το χέρι του γύρω από την μέση μου και με τράβηξε κοντά του, ακούμπησε το μέτωπο του πάνω στο δικό μου, έκλεισε τα μάτια του και μετακινηθηκε με μικρές ταλαντεύσεις δεξιά-αριστερά, σε πολύ αργό τέμπο. Χορεύαμε slow στον πιο άκυρο γρήγορο ρυθμό, ενάντια στην ασφυκτική μάζα. Όταν επιτέλους σήκωσε το βλέμμα του και με κοίταξε κατάματα, το χρώμα των μελισσιών ματιών του έμοιαζε με λιωμένο χρυσό, είχε πολύ καιρό να με αντικρίσει κάποιος τόσο παθιασμένα.
Ξεροκατάπια.
Ήθελα θάρρος...

Τον αρπάζω από το χέρι και τον καθοδηγώ προς το μπαρ. Το κινητό μου δονήθηκε, "Pu isee??". Παίρνω μία βαθιά ανάσα και της πληκτρολογώ στα γρήγορα την τοποθεσία μου. "?????????" Λες και μόλις της είχα πει ότι είχα πάει Πάφο.
"Panw mana mu, jiame pu exorefkamen stin arxi".

"Ένα shot tequila" το είχα δει σε μία ταινία και πάντα ήθελα να το δοκιμάσω - body shot. Κοίταξα σκανδαλιστικά τον Μ. καθώς ο μπαρμαν έφερνε το σφηνάκι.
"Pu???" άτε τωρά με το Xαλασμένο GPS, να σου σπάζει τα νεύρα ακόμα και στις πιο potential στιγμές....
"Imaste konta stin platforma tu dj. Gire4e mas k en na mas evris" ε μα πιον δηλαδή! Έκλεισα το τηλέφωνο.
"Για εμένα;" με ρωτά χαμογελώντας. Ήδη ήξερε την απάντηση
"Όχι απόψε κ. Οδηγέ," παίρνω στο ένα χέρι το λεμόνι και στο άλλο την αλατιέρα. Με αδέξιες κινήσεις καταφέρνω να σχηματίσω το αλμυρό μονοπάτι πάνω στο λαιμό του. "Εσύ απλά θα βλέπεις", ψιθύρισα καθώς του σφράγιζα το στόμα με τη φέτα λεμονιού.

Τα body shots είναι αρκετά τολμηρό φλέρτινγκ. Κι όμως, μου άρεσεν ιδιαίτερα η συγκεκριμένη προκλητικότητα τους. Όταν τελειώσαμε γελάγαμε ντροπαλά και οι δύο.

Ένιωθα κάτι όμως να με ενοχλεί... Ήταν η συνεχής δόνηση στο παντελόνι μου. Δεν πρόλαβα να απαντήσω την κλήση. Στην οθόνη όμως είδα το εξής μήνυμα από τη Σοφία:

"N na fiumen ulli Tora! Ela stis skales pu en I isodos tis disco!! R"

Εν έχω ιδέα τη εν τζίνο το R στο τέλος... Πιάνω την τηλέφωνο. Εν εκατάλαβα τίποτε μες τη φασαρία. Εξεχώρισα μόνο τις προστακτικές κουβέντες της, φάση "Έλα τωρά!", "Φέφκουμεν", "Μαζί σου ή χωρίς!", "Τωρά!".

Εφούντωσα τζίνη την ώρα! Απίστευτα! Μα ποιά ενόμισεν ότι ήταν δηλαδή;! Εγώ ήρτα Νάπα να διασκεδάσω, εν είμαι υποχρεωμένη να της δίνω λογαριασμό...

"Εν να πάω να έβρω την Σοφία και τους άλλους"
"Οκέι, εν να παω κι εγώ να έβρω τους δικούς μου. Συναντιόμαστε έξω"

Όταν έφτασα στο σημείο που μου είπεν η άλλη, δεν βρήκα κανέναν. Αγχώθηκα! Λες να είχαν φύγει χωρίς εμένα; Στα χείλη μου όμως είχε σχηματιστεί ένα δαιμονικό χαμόγελο όταν ψηλάφισα στην τσέπη μου τα κλειδιά του διαμερίσματος.

Ξαφνικά κάποιος με ακούμπησε στον ώμο. Γυρίζω πίσω και βλέπω τον κολλητό μου μαζί με την Έμιλυ, την Ιωάννα και τον Αργύρη. Βασικά όλη η παρέα εκτός τη Σοφίας και το τσιράκι της τη Μαίρη. Γεμάτη απορία ρώτησα αν είχαν δει τη Σοφία. Ένα θα σου πω.... Είδες την κυρία τι κόλπα μας κάμνει;!!!! "Έλα δαμέ τωρά" ημίshι μου "Εν ούλοι δαμέ" ημίshι μου. Μόνο τζίνη ήταν η εξαφανισμένη, οι υπόλοιποι ήταν χαλαροί και είχαν φκει έξω στο μπαράκι να περιμένουν μέχρι να κλείσει σε μισή ώρα το κλαμπ για να κινηθούμεν προς Μάλαμα.
Εξομολογώ στον κολλητό μου ότι με είχεν φέρει στα άκρα η Σοφία με την συμπεριφορά της προς εμένα. Και τσουπ, θωρώ την με την άκρια του ματιού μου να έρχεται δυναμικά κοντά μας.

"Που ήσουν εσύ;" κούνησε το χέρι της απειλητικά προς εμένα.
"Χαλάρωσε, όπου θέλω ήμουν. Και οι υπόλοιποι είχαν φύει"
"Εν να φύουμεν, ΤΩΡΑ!"

Οί! Αρνούμαι! Όι τωρά που έκαμα κατάσταση!!!!!

"Έλα ρε, μείνε άλλο κανένα μισάωρο μέχρι να κλείσει και πάμεν μετά Μάλαμα"
¨Φέφκουμεν τωρά!"
"Εσύ φύε, εγώ εν να μείνω με τους άλλους"
"Εν μπορώ να εξηγηθώ μαζί σου έτσι όπως είσαι" ροχάλισε αλαζονικά.

"Έλα να σου πω, μεν μου μιλάς εμένα έτσι σαμπώς και είμαι μεθυσμένη! Ήπια λίο αλλά μια χαρά συνεννοούμαι"

"Όι μάνα μου, είσαι μεθυσμένη και εσύ εν το καταλάβεις" άτε τωρά που εν να μας την πει και η Μητέρα Τερέζα.

Επειδή εκείνη αποφάσισεν ότι δεν της αρέσκει το ποτό και δεν θέλει να πίνει δεν σημαίνει πως είναι ανώτερη μας. Σαμπώς δηλαδή και είμαι αλκοολική και πίνω όλη την ανοιξιάτικη παραγωγή βότκας σε ένα βράδυ.... Προς πληροφορία της, ποτέ μου δεν είχα hangover!

"Πε μου τί ακριβώς θέλεις!"
"Ο φίλος της Μαρίας εβαρέθηκεν και εν να τον πάρω σπίτι του"
"Εν μπορεί να περιμένει μισή ώρα όσπου να τελειώσει και να πάμεν μετά ούλοι μαζί;"
"Όι κόρη μου! Έχει ώρα που εβαρέθηκεν το πλάσμα ένιγουέι"
"Ναι αλλά, ξέρεις που εν το Μάλαμα για να έρτεις μετά που εν να είμαστε εμείς τζιαμέ; Όι. Γι'αυτό περιμένετε μισή ώρα ώσπου να μαζευτούμεν ούλοι και πάμεν"
"Χέστηκα για το Μάλαμα, τέλειωνε θέλω να πάω σπίτι να τζοιμηθώ!"
"Για ήταν να έρτεις!"
"Έχω δουλειά αύριο, εν θα πάω πίντα!" δαμέ να πω ένα πόιντ! Πριν στο διαμέρισμα είχεν καταενθουσιαστεί και ήταν να έρκουνταν μαζί μας. Τωρά εθυμήθηκεν την δουλειά της.
"Έλα να σου πω, πιάστα κλειθκιά και φύε" ούτε αντίο εν της είπα, εγύρισα της την πλάτη και επροχώρησα προς το μπαρ, έκατσα πας το σκαμπό και επαράγγειλα δύο σφηνάκια τεκίλα.

"Έλα να σου μάθω να κάμνεις tequila shot" είπα χαϊδευτικά στον κολλητό μου που είχε έρθει να κάτσει στο πλευρό μου.

Μετά από δέκα λεπτά μας είχεν στείλει μήνυμα ο Αργύρης, που είχεν πάει μαζί με τη Σοφία, πως δεν εδέχονταν να τον φέρουν στο Μάλαμα (ο καημένος επίεν μαζί τους νομίζοντας ότι ήταν να έρτουν και τζίνες, εν είχεν ακούσει την κουβέντα πριν). Εθύμωσα ακόμα παραπάνω μαζί με την καρτάνα η οποία που το πείσμα της δεν εκαταδέχουνταν να κάμει μία εξυπηρέτηση του παιθκιού (ο Αργύργης ήξερεν το δρόμο για το Μάλαμα). Πάμεν με την Ιωάννα και τους υπόλοιπους δύο να βρούμε το αυτοκίνητο. Ξεκαρδιστική σκηνή! Εγυρίζαμεν ένα τέταρτο, ούλοι μας κάπως tipsy, να γυρεύκουμεν που είχεν παρκάρει.

Κάπου μες στο highway είχα συνειδητοποιήσει ότι είχα ξεχάσει τον Μ. Κοιτάζω στο κινητό μου και ήδη είχα μία αναπάντητη. Έπιασα αμέσως τηλέφωνο και απολογήθηκα.

"Πάμεν προς το Μάλαμα να δούμεν την ανατολή του ήλιου. Ξέρεις που είναι;"
"Εν έχω ιδέα..."
Έπειτα ακολούθησε μία απογοητευτική σιγή. Αναστεναγμός.
"Εν πειράζει. Βρεθούμαστε άλλη φορά..." οι άλλοι ήταν απασχολημένοι με μια συζήτηση τους, είχα ελάχιστο privacy, έστριψα προς το παράθυρο και χαμήλωσα τον τόνο της φωνής μου "Εσύ χάνεις βέβαια...εσκεφτούμασταν να κάμουμεν skinny dipping" σχολίασα παιχνιδιάρικα.
"Εν θα ξανακάμω το ίδιο τραγικό λάθος!" αστειεύτηκεν κι αυτός, έπειτα ερώτησεν με πως μου εφάνηκεν η βραδιά. Είπα του ότι ήταν ωραία... αν και θα προτιμούσα να ήταν καλύτερη...
"Ο Αντρέας εφάνηκεν μου πολλά καλό κοπελούιν, και ο Λοίζος είχεν πολύν χάζι! Πε τους ευχαριστώ που ήταν έτσι φιλικοί" ήταν οι φίλοι του που είχαμεν συναντήσει μες το κλαμπ.
"Έεεε! Εγώ?" παραπονιάρικο.
"Εσύ...εσύ....χμμμμμμ....." με νάζι βέβαια.
"Ναι;;;;;" κοίταξα γυρώ μου, με μία ενοχή απόλαυσης
"Γευστικότατος" γουργούρισα τσαχπίνικα καθώς το μυαλό μου είχε γεμίσει με την ανάμνηση του body shot.
"Μμμμ, και είμαι σίγουρος πως είσαι κι εσύ, κρίμας που δεν μπόρεσα να το επιβεβαιώσω"
"Ίσως την επόμενη φορά" μα τι παιχνίδι παίζαμε οι δυό μας, πως μας έφευγαν έτσι κουβέντες. Άκουσα κάτι γέλια από πίσω μου. Και προς μεγάλη μου ντροπή ανακάλυψα πως όλοι τους είχαν σιωπήσει και άκουγαν με προσοχή το εφηβικό μας flirtationship. "Πρέπει να σε κλείσω. Τα ξαναλέμε" καληνυχτευτίκαμεν και τέλειωσα την κλήση με το μάγουλα μου να καθρεπτίζουν κατακόκκινα στο καθρεπτάκι.
Άνοιξα το παράθυρο και άφησα τον κρύο αγέρα να με πολιορκήσει.

*****

Όταν φτάσαμε σπίτι ο Αργύρης μας άνοιξε την πόρτα. Η Σοφία και η Μαίρη είχαν κλειστεί μες το δωμάτιο των κοριτσιών. Κανένας, και κυριότερος εγώ, δεν ασχολήθηκε να πάει να τους μιλήσει. Πήραμε μαζί μας κάτι σεντόνια, εγώ βρήκα μία μεγάλη κουβέρτα φυλαγμένη στο δωμάτιο των αγοριών. Την τυλίχτηκα και όλοι ξεκαρδίστηκαν, ήταν λες και ένας άστεγος μαζί με μία αρκούδα κάνανε παιδί, και το δημιούργημα τους ήμουνα εγώ.
Την προηγούμενη νύχτα στην παραλία είχα ξεπαγιάσει, αυτή την φορά ήμουνα πανέτοιμη.

Κατευθυνθήκαμε προς την παραλία, κάτσαμε πας τα κρεβατάκια και σιωπηλοί βλέπαμε προς τον ορίζοντα. Κράτησα τα μάτια μου ανοιχτά με δυσκολία μέχρι που είδα τις πρώτες ηλιαχτίδες να σκαρφαλώνουν σιγά σιγά τον ουρανό. Έκλεισα τα βλέφαρα μου, όταν τα ξανάνοιξα σχεδόν ολόκληρος ο ήλιος είχε ανατείλει.

Έκανα την παρέα μου να ξαναγελάσει μιας και είχα καταφέρει να κοιμηθώ καθώς καθόμουνα πας τον βράχο (ναι, είμαι μαζόχα... είχεν καλύτερη θέα από εκεί παρά στα κρεβατάκια), περικυκλωμένη με την κουβέρτα-γούνα, όπως τον άθρωπο των σπηλαίων.
Χαιρετήσαμεν και κάτι ηλικιωμένους που ήρθαν να κολυμπήσουν έτσι πρωί-πρωί, όι μάshαλλας τους.

Όταν φτάσαμε σπίτι όλοι μας, κατασκοτωμένοι, απλώσαμεν να κοιμηθούμε, εγώ ακόμη τυλιγμένη την κουβέρτα.

Το πρωινό, περίπου η ώρα 10, ξύπνησα με τη φωνή της Σοφίας καθώς μιλούσε στο τηλέφωνο στην κουζίνα. Έπειτα άκουσα την πόρτα να κλείνει.

Και μέσα μου ένιωσα ένα κύμα ανακούφισης. Έτσι, να φεύγει!

Όπως είχα αναφέρει και σε προηγούμενο ποστ, δεν μου έστειλε κανένα μήνυμα να με ευχαριστεί...ούτε για το ότι εγώ οργάνωσα την όλη εξόρμηση, ούτε το ότι τους φιλοξένησα στο εξοχικό μας. Αγένεια και αχαριστία. Στ'ανάθεμα....

Lovers in the States

Όκει, ο τίτλος εν κάπως παραπλανητικός, μεν νομίζεις ότι όσο ήμουν τζικάτω έζησα και κανένα τρομερό ρομάντζο. Βασικά, ένας μήνας τζιαμέ, στο εξωτερικό, με νεαρά άτομα (που βράζει το γαίμα τους), ο ενθουσιασμός και η περιπέτεια του να είσαι σε μία ξένη χώρα παρέα με αγνώστους που πρέπει να είσαι μαζί τους 24/7, βασικά, όλα μαζί, δημιουργούν τις καλύτερες συνθήκες για τον Έρω να κάμει την δουλειά του.

Με απόλυτη ειλικρίνια σου λέω πως προς το τέλος του προγράμματος είχαμεν πέντε official ζευγαράκια. Φλέρτινγκ και κακόν, οουυυυυυ πολλύν! Εγώ όμως επειδή εξαναπέρασα που τούτες τις πελλάρες (όσοι εθκιαβάζαν κάποτε το παλίο μου το μπλογκ) με σχέσεις-εξ-αποστάσεως και άλλα σαχλομπλαμπλά, είχα πει να μην παρασυρθώ και να δώσω έμφαση στο να αποκτήσω δυνατούς φιλικούς δεσμούς με όλους (οκέι, τους πλείστους).

Σε τούτο το ποστ  θα γράψω για τα αγόρια όπου είχα έρθει ιδιαίτερα κοντά - ακολουθούν σε αλφαβητική σειρά:

Ο Γάλλος

Μαζί με τούτον και τη Βουλγάρα γίναμε το ακτύπητο τρίο! Μία πανέξυπνη διάνοια (πρώτος σε ολόκληρη τη Γαλλία) με το έντονο ταπεραμέντο της Lady Gaga. Κουλτουριάρης αλλά και ατρόμητος, μαζί του έκανα τις πιο αστείες τρέλες και μπλέκαμε σε αξέχαστες περιπέτειες. Για παράδειγμα, μια μέρα εγυρίζαμεν το Σικάγο και σαν challenge είχαμε βάλει στοίχημα ποιός θα βγάλει τις πιο πολλές φωτογραφίες με αγνώστους - κέρδισε με τέσσερις παραπάνω, κατάφερα και έβγαλα συνολικά με 38 άτομα. Κρυφή ανωμαλάρα και παμπόνηρος, πάντα θα τον θυμάμαι με την χαριτωμένη του προφορά να λέει τις πιο jaw-dropping ανωμαλίες εκεί που δεν το περιμένεις.

Ο Γεωργιανός

Πρώτη φορά τον εγνώρισα μες το λεωφορίο, η ώρα μία τα χαράματα, όπως φεύγαμε από το αεροδρόμιο και κινούμασταν προς το πανεπιστήμιο. Μες το σκοτάδι, δεν είχα ιδέα ποιός ήταν ή πώς φαίνονταν, απλά μιλούσα νυσταγμένα και κουρασμένα με κάποιον άγνωστο για τα πολιτικά, την λογοτεχνία, την εθνική ταυτότητα κλπ. Που να ήξερα για αυτό το άτομο όπου μου άφησε την πρώτη εντύπωση ενός ώριμου και μορφωμένου αθρώπου... Δεν είχα ιδέα!
Το παιδίν είναι 197cm ψηλό (ό-μάι-γκοτ! ο πιο ψηλός άντρας που είδα ποττέ μου!), δεκαέξι δεν είχε κλείσει ακόμα (μάνα μου τον ρόκολο), έπαιζεν στην εθνική νεανίδων της Γεωργίας, εντύνονταν με την γκαρνταρόμπα της NBA, ήταν λατρευτικά παιδαριώδης και χαριτωμένος, και γενικά ήταν γεμάτος με κρυφά ταλέντα (ετραγούδησεν μας όπερα, πιστεύκεις;!).

Ο (Σλαβο)μακεδώνας

Τούτος ήταν ο τύπος με τον οποίο θα χαλάρωνα και θα φιλοσοφούσαμε μαζί ότι υπαρξιακό πρόβλημα υπάρχει. Ήταν ίσσιος και αρκετά κουλ χαρακτήρας κάτι που για εμένα ήταν αναζωγονιτικό μιας και ήταν τόσο εύκολο να συνεννοηθείς μαζί του. Ήξερα ότι κάτι ένιωθεν για εμένα - ήταν η τόση σημασία που μου έδινεν, τα κοπλιμέντα που μου έκανε - κι εγώ το απολάμβανα, να έχω τον δικό μου θαυμαστή.

Ήταν και τούτος ψηλός, γραμμωμένο δεν τον λες, γεροδεμένος όμως ναι. Κυκλοφορούσε δίπλα μου και τον ένιωθα όπως τον προσωπικό μου σωματοφύλακα. Πολλά παρατηρητικός και διαισθητικός, εξυπηρετικός, πάντα ήταν έτοιμος να μου κουβαλήσει την τσάντα ή κι εμένα όταν έβλεπε ότι εν έσσωνα άλλο.

Ο Μολδαβός

Ε καλά, τούτος ήταν ο απόλυτος παshιαμάς! Εφορούσεν συνέχεια μια φανέλα που έγραφεν Μολδαβία (διερωτάμε άμπατζιε ήταν η μόνη φανέλα που έφερεν). Παντού και πάντα εκουβαλούσεν μια τεράστια σημαία της χώρας του και πόζαρε μαζί της σε κάθε μνημείο. Ήταν αρκετά διασκεδαστικός, και συνέχεια με γαργαλούσε ο βλάκας (καρκαλιούμαι εύκολα, μεν το ψάξεις). Mac junkie, έκαμνεν όπως τον πελλον όταν αγόρασεν το Macbook Air του - το οποίο αμέσως του εκόλλησεν πάνω αυτοκόλλητο με τη σημαία της Μολδαβίας.

Ο Πολωνός

Ε καλά, για τούτον έχουμεν κάμποση ιστορία.
Τι είχεν πει ο Φρόυντ; Κάτι με daddy issues, κάτι με το ότι στους εραστές μας γυρέυκουμεν τον τζίρη/ μάνα μας. Νομίζω δαμέ κολλά τέλεια ο Πολωνός. Μπορεί να ακουστεί κάπως creepy αλλά ειλικρινά μου εθύμιζεν τον τζίρη μου, η τουλάχιστον μες το μυαλό μου ήταν σαμπώς και μου έδειχνε πως θα ήταν ο πατέρας μου όταν ήταν νέος - τότε στις ένδοξες του μέρες που τώρα έχουν γίνει αναμνήσεις ενός ξένου.
Μεν μου πείτε ότι δεν το έχετε περάσει κι εσείς τούτο, να έβρετε κάποιον/κάποια που να σας θυμίζει τον γονίο σας και χωρίς να ξέρετε το γιατί κάτι να σε τραβά τόσο έντονα πάνω του/της. Ε το λοιπόν, ο Πολωνός μέχρι και η μυρωδιά του μου θύμιζε κάπως τον πατέρα μου (οκέι, άρκεψα να γίνουμε τέλια creepy εν νεν;). Με τούτον έτυχεν να περνώ αρκετή ώρα μαζί του το οποίον έδινε τροφή για κάμποσους κουτσομπόλιες να μας φκάλουν ζευγαρούιν που την πρώτη εβδομάδα.
Τούτος εν πάρα πολλά καλός με τις γλώσσες, έτσι έκατσα μια μέρα, έμαθα του το ελληνικό αλφάβητο και έκτοτε εγράφαμεν μηνυματάκια στα αγγλικά αλλά με ελληνικούς χαρακτήρες. Δώστου τα συνωμοτικά μας...
Το ρητό "μαζί δεν κάναμε.." ταιριάζει γάντι, εγώ ήμουν η γάτα (τίπικαλ) και τζίνος ο σκύλος. Και ερχόμασταν συνεχώς μέτωπο με μέτωπο ο ένας με τον άλλο (ειδικά όταν μαλώναμε για directions, απίστευτο! Ποτζί να λαλεί τζίνος, κάτσε να θκιαβάσουμεν το χάρτι να λαλώ εγώ, έλα να ρωτήσουμεν κάποιον να λαλέι τζίνος, θυμούμε επεράσαμεν που δαμέ πριν να λαλώ εγώ). Την Washington εγυρίζαμεν χαμένοι την για τρεις ώρες και ο κόσμος να μας θωρεί και να γελά. Ούλοι μες το γκρουπ να μας περιπαίζουν ότι έτσι εν οι "μεγάλοι έρωτες" και ότι τα καυγαδάκια μας κρύβουν "αχαλίνωτο πάθος".
Αν και είχεν χάζι στην αρχή έτσι όπως αντικρουόμασταν και μου εμάχουντουν "You don't listen to men, do you?"

εσκέφτηκα πως στον πολύν καιρό που ήταν να ήμουν μαζί του (αν!) θα είχεν καταντήσει αρκετά κουραστικό.

Ο Σέρβος

Ε δαμέ υπάρχει ένας έρωτας μεγάααααααααλος (κάμνω που μόνη μου παναϊρκα). Το παιδίν αυτό το γνώρισα όλο κι'όλο δύο φορες, και τις δύο φορές στο αεροδρόμιο (όταν έμπαινα της Αμέρικα, και όταν έφευγα). Βλέπεις, τούτος επιλέχθηκεν να πάει στο άλλο το πανεπιστήμιο (γιατί;! γιατί;! γιατί;!). Που την πρώτη στιγμή που τα μάτια που έπεσαν πάνω του, ένιωσα ένα απίστευτο connection. Εν έχω ιδέα αν εν τούτο που λαλούν love (άτε attraction) at first sight, αλλά έτσι νιώθω πως ήταν.

Και πιστεύω το ίδιο ένιωσεν κι εκείνος. Γιατί από το πουθενά, όπως επία στο gate της United, κουρασμένη (είχα ήδη αλλάξει δύο πτήσεις και πήγαινα για την τρίτη), χαμένη (apparently δεν είχα το boarding pass και έπρεπεν να κόψω στην άλλη άκρη του ανάθεμα για να το πιάσω) και γενικά looking (σ)καταπληκτικά, ήρτεν αυτό το φωτεινό χαμόγελο φάση 10000 watts να με ρωτήσει "Είσαι η τάδε για το πρόγραμμα τάδε;". Απάντησα καταφατικά και έπιασεν τον ένας ενθουσιασμός, επήρεν τις βαλίτσες μου, οδήγησεν με τζιαμέ που ήταν οι άλλοι και μετά έκατσεν δίπλα μου και κυριολεκτικά κρεμόταν από τα χείλη μου θέλοντας να μάθει τα πάντα για εμένα. Κάπου στη μέση της κουβέντας συνειδητοποίησα το πρόβλημα με το boarding pass και με όσες φορές να του λαλώ ότι δεν χρειάζεται, με συνόδεψε ποτζί ποδά σε όλο το αεροδρόμιο - πάντα με εκείνο το λαμπερό και χαριτωμένο χαμόγελο του (είμαι sucker για έτσι χαμόγελα).

Όταν μπήκαμεν της Αμερική, εγώ είχα κόψει λίγο πίσω από το υπόλοιπο γκρουπ γιατί mind you είχα πάρει μαζί μου όλο μου το υπνοδωμάτιο.

Κι ο μικρός μου ο πρίγκιπας, πάλι στο πλευρό μου να με συνοδεύει. Again, εγώ έκαμνα χουιχούθκια που μέσα μου στο γεγονός ότι έτσι ξαφνικά κάποιος έδειχνε τόσο πολύ ενδιαφέρον για εμένα...

Μόλις έμαθεν πως εγώ θα έφευγα για το άλλο πανεπιστήμιο (εξού και άλλη πόλη) έπιασεν τον ένα μεγάλο μαράζι και το χαμόγελο έδωσε τη θέση του σε (ένα εξίσου χαριτωμένο) κατσούφιασμα. Έδωκεν μου μια σφιχτή αγκαλία, στην οποία εγώ ανταπόδωσα με την γνωστή στάση-γιόγκα: η Παγοκολώνα (fail, me knows).

Την επόμενη μέρα με είχεν ήδη κάμει add πας το facebook.

Την επόμενη φορά που το εσυνάντησα face-to-face again ήταν μετά που ένα μήνα. Είδε με. Είδα τον.

Χέι δέαρ σέεεεξι

Ήρτεν ολόισσια πάνω μου, έδωκεν μου μια αγκαλια και! και! και! τούτη την φορά μαζί με ένα φιλούιν (μα κάμνω τέλια όπως κανένα πελλό μωρό που δεν είχεν ποττέ του σωματική επαφή με άλλον άθρωπο, εξ κιούς ζε μουά). Μες το αεροπλάνο της επιστροφής, εκάτσαμεν εσταθήκαμεν τέλια πίσω μόνοι μας, τζιαμέ που είχεν ένα μικρό διάδρομο, και εμιλούσαμεν για τρεις ώρες συνεχόμενες. Ήθελα να μάθω τα πάντα για εκείνον, να αναπληρώσω τον ένα μήνα που θα μπορούσα να περνούσα μαζί του. Τελικά είχαμε πιο πολλά κοινά απ'ότι περίμενα, και ενθουσιαζόμασταν όλο και πιο πολύ ο ένας με τον άλλο όταν συνειδητοποιήσαμε πόσο παράλληλες είναι η ζωές μας.

*************************

Τώρα ο καθένας μας έχει επιστρέψει στις καθημερινότητες μας, οι οποίες είναι λιγότερο συναρπαστικές, λιγότερο διασκεδαστικές. Με όλους τους μιλάω online, τους ρωτάω πως είναι και τι κάνουν αλλά μέσα μου διερωτάμε για πόσο καιρό θα κρατήσει αυτό, για πόσο καιρό θα πάει αυτή η "φιλία" η οποία είναι εξαρτώμενη από το ίντερνετ.

Με τον Σέρβο έχω ξεκινήσει κάτι καινούργιο, έχουμε γίνει pen-pals. Αντί να σπαταλούμε τις ώρες μας σε άσκοπες συζητήσεις στο facebook, στέλνουμε γράμματα όπου κατά την γνώμη μου κρατούν την όλη κατάσταση πιο...ζωντανή, ξεχωριστή και ενδιαφέρουσα.