Χτυποκάρδια στα... λάστιχα

WARNING: Αυτό το έντρυ σίγουρα θα έχει μερικά ορθογραφικά λάθοι ποτζί-ποδά επειδή δεν πρόλαβα να το διορθώσω. Είχα το καιρό στα drafts αλλά κάποτε έπρεπεν να το ποστάρω για να ξαναδώκω τέμπο σε αυτό το μπλογκ - σόρρυ που εχάθηκα.

Συνεχίζοντας από εκεί που μείναμε, ο Σεπτέμβρης μόλις είχεν ξεκινήσει (όπα, μα έκοψα πολλά πίσω τελικά! Πρέπει να στρωθώ στα έντρυς) με την νέα χρονιά είπα να κάμω κάτι για το οποίο οι ζωές πολλών ανθρώπων εδιακινδύνευσαν - να μάθω να οδηγώ!

Κάμνω έτο ένα-δύο-τρία μαθήματα, και ούφου, συνειδητοποιώ ότι όπως ο Άινσταϊν και ο Μπιγκ Μπαγκ Σέλντον, έτσι και εγώ, παρά τον τόοοοοοοοοοοοσο (δα) νου μου δεν μπορώ να τελειοποιήσω την τέχνη της οδήγησης (ήντα τελειοποίηση, δαμε ούτε καν -ποίηση ασπούμεν, πόσον μάλλον τέλειο- ημίsh).

Μα τι θώρε στον δρόμο και όι τις βιτρίνες. Μα τι clutch, ταχύτητα, άιστο, πεζίνα, clutch, δευτέρα. Μα τι χειρόφρενο. Μα τι θώρε τα σήματα. Μα τι μεν προσπερνάς αν η γραμμή δεν είναι διακεκομμένη. Πολλή δουλειά τούτο το οδήγημα. Πολλήν συγκέντρωση και πολλά βαρετό.

Με την δασκάλα μου όμως, όλα μέλι και γάλα. Γελάμεν, λαλούμεν τα αστεία μας, λαλεί με φρενοκομείο, αναλύουμεν την ζωή γυρίζοντας την Λευκωσία και τα περίχωρα της. Ήταν Πέμπτη, μπορεί και Παρασκευή, ήμουν μες το λεωφορείο μου και επέστρεφα σπίτι τελίως εξουθενωμένη. Η σκέψη ότι είχα μάθημα οδήγησης σε μία ώρα με κούραζε ακόμα πιο πολύ, ούτε καν να κόψω έναν ύπνο για θκιο ωρίτσες. Φκάλω την ιδρωμένη φανέλα του σχολείο, φορώ ένα απλό τανκ τοπ, λίον αποσμητικό, τα μαλλιά μου ήταν πιασμένα πάνω αλλά εφαίνουμουν όπως την κόρη της Ξαξού... Έ ολάν, σικκιμε.

Ακούω την πουρού κάτω. Βουρώ, πιάνω τα λεφτά, τα κλειδιά και το κινητό. Μπαίνω μες το αυτοκίνητο. Γειά σου. Γειά σας.

Μα, wait a minute...

Πάντα πριν που εμένα είχεν έναν μαλάκα που είχεν που την πρώτη ημέρα που μου έριχνεν σπόντες πλυμένες στο δηλητήριο, για το οδήγημα μου. "Εν να μας ττουμπάρεις σήμερα?", "Μα ακόμα συνεχίζεις και κάμνεις μαθήματα? Παρέτα ολάν".... κξξλκθξοιςξσκφκφκξ τα νεύρα μου.

Όμως τζίνη την μέρα τίποτε. Κανένα σχόλιο από το πίσω κάθισμα. Χμμ. Ύποπτο. Κατεβάζω τσας το καθρεπτάκι και θωρώ κάτι ξανθά μαλλούθκια και μαύρα γυαλιά, όλα να χάνονται στο χίλια-μέγκα-βατ χαμόγελο που μου έριχνεν το Εγγλεζούιν.

"Χαλόου" λαλεί μου. Εγυάλισεν το μάτι μου! Γυρίζω ούλη, έτσι στρίφκω το κορμί μου και με ένα (ολίγον creepy) χαμόγελο απαντώ του.
"Ο, χαλόου δέαρ". Συστηνούμασται.

Λαλεί μου η δασκάλα μου να ξεκινήσουμεν, ξερωκαταπίνω... Ότι "καλή" εντύπωση εκάμαμεν του κοππελουθκιού, θα εξαφανιστεί μόλις κατεβάσω τζίνο το χειρόφρενο.

Περνούν δέκα λεπτά.
Αριθμός τουμπαρίσματων: 0
Αριθμός θυμωμένων πουρούδων προς εμένα: 0
Αριθμός σταρταρίσματος: 0.

Πάμεν καλά, πάμεν καλά. Εκατάφερεν και η δασκάλα μου να ηρεμήσει για λίγο. Ξαφνικά, ξεκινά το εγγλεζούιν τις τίπικαλ ερωτήσεις για να ανοίξει κουβέντα. Πότε εν η εξετάση σου, πόσο χρονών είσαι, τι σχολείο πάεις κλπ κλπ. Εφκήκαμεν και συνομήλικοι.

Αλλά βρε όμορφο παιδί μου, ήδη όλο το multitasking μου είχε περιοριστεί στο οδήγημα και να σε κρυφοθωρώ που το καθρεφτούιν, τι μου αρκέφκεις συζήτηση τωρά... Δεν μου έκαμνεν η καρδιά μου να του πω "Οδηγώ, δεν μπορώ να κάμνω κουβέντες" και σαν κοινωνικό πλάσμα όσπου να τον αφήκουμεν σπίτι του είχαμεν αναλύσει τις αγαπημένες μας ταινίες. Όπως κατεβαίνει, όου μάι γκούτνες, είδα τον σε όλο του το μεγαλείο (αφαιρεσε πρόστυχο υπονούμενο και συνέχισε), εννοώντας: το κορμί του, το ανάστημα του, τα ρούχα του. Και ααατς, εφορούσεν στενό πουκάμισο σε γκρίζους χρωματισμούς και ενα τζιν γκρίζο. Δεν βλέπεις συχνά έναν νέο να είναι ντυμένος κάπως casual formal με το πουκαμισούιν του αλλά damn, it was sexy. Λεπτός, ψηλός, όι όι, κάμνει μας!

Έτσι όπως λαλούμεν πάι-πάι και γυρίζει και φέφκει, πιάνω το χέρι της δασκάλας μου και λαλώ της, "Πότε εν το επόμενο του μάθημα; Ξαναβάρμε μετά που τζίνον!". Κρυφοχαμογελά. Μετά από καιρό θα μάθω ότι η γεναίκα, δύο αγαπημένους μαθητές είχε εκείνη την εποχή: η πρώτη ήμουν εγώ γιατί εκάμναμεν το παναΐρι μας και είχαμεν γινεί φιλενάδες, και ο δεύτερος ήταν ο Εγγλέζος επειδή παρότι όσο και εκαταφέρναν να εξηγηθούν οι δύο τους, μου είχεν πει πως ήταν ο πιο ευγενικός, χαρούμενος και φιλικός. Καθώς κάποτε είχαμε μιλήσει για σχέσεις, και είπα της και τα δικά μου, από τότε είχε αποφασίσει να με κανονίσει με το παιδί.

Τρεις εβδομάδες μετά από εκείνη την συνάντηση, την ενημερώνουμεν, to her surprise, ότι τα είχαμε φτιάξει. Εννιά μήνες μετά... ένα παιδί γεννήθηκε!

JUST KIDDING!!!

Εννιά μήνες μετά, ακόμα είμαστε μαζί και η δασκάλα (με την οποία εκράτησα επαφή, ναι μετά που έξι μήνες μαθήματα και μία αποτυχημένη εξέταση εκατάφερα και έπιασα την άδεια, woohooo!) έκαμεν dibs να εν η δεύτερη κουμπάρα. Εννιά μήνες και πάμεν δυναμικά ερωτευμένοι για τον δέκατο όσο σαχλό και αν ακούγεται.

Ναι, i know, εν λίον σοκ τούτη η αλλαγή. Δαμε στο προχτεσινό έντρυ έκλαια και οδύρουμουν για τον άλλον. Υποτίθεται ήταν να έκαμνα catch up with the events αλλά οι εξετάσεις μου κτυπήσαν την πόρτα. Ήντα και τωρά που γράφω, έχω εξέτασει σε 5 ώρες, μαθηματικά FP2. Έρκεται καλοκαίρι όμως και κάμποσα εγίναν μες σε τούτους τους μήνες έχει που τον Σεπτέμβρη - εν να προσπαθήσω να τα γράψω όλα και να επαναφέρω πίσω το Μπλακ Κατ.

Για να μεν το κλείσω λίον άκυρα το έντρυ, το όνομα του νέου μας χαρακτήρα είναι Τζον. Μίστερ Τζον Ινγκλιsh.

You fell from my eyes

Άι σπικ Ίνγκλαντ βέρι μπέστερ ρε!

Ντιζ, ις παρτ του (ζα). Που δαμέ.

Μείναμε στο σημείο όπου επιστρέψαμεν που το Αμέρικα, πήγαμε στις κυπριακές αμμουδιές μας, εφάμεν απογοήτευση που τον Μιχάλη και μετά? Μετά ήταν η Αγιά Ναπα και το ξεΝΑΠΑρθένεμα. Μετά? Α ναι! Ήταν 7 του Σεπτέμβρη. Δύο μέρες πριν να ανοίξουν τα σχολεία, δύο μέρες μετά τα γενέθλια μου.

"Ήταν" να βρεθεί η παρέα για να πάμεν Πρωταρά, έτσι για τελευταία φορά πριν να ανοίξουν τα σχολεία. Όταν βέβαια με έπιασεν η Σοφία, ήμουν κάπως "Εεεεεεεεεε..." (αίγες μπλε!). Λαλεί μου "Άτε, και εν να έρτει ούλη η παρέα!". Χάτες λαλώ...

Ο αυτοκαταστροφισμός μου θα είναι το τέλος μου

Έχει από τότε, δεν την ξαναεμπιστεύκουμαι όποτε λαλεί "ούλη" η παρέα. Επειδή για την Σοφία, αντί 10 πλάσματα = Όλη η παρέα, είναι 3 πλάσματα = Όλη (η δική της) παρέα. Εκαταλήξαμεν μες το λεωφορείο, τζίνη, ο κολλητός και ο πανταχώ-hoe Μιχάλης.

Φτάνουμεν στην παραλία, και εγώ πάω και χώνουμε κάτω που την ομπρέλα με το (έναν τόνο) βιβλίο του Law (χίλιες σελίδες!!! Σοβαρά! Η πρώτη μου φορά που συναντώ βιβλίο με τετραψίο αριθμό σελίδων! Εν να έχει κάμποσα έτσι στο πανεπιστήμιο; Προετοιμάστε με που τα τωρά, να μεν μου έρτει ταμπλάς δηλαδή).

Η αυτοκαταστροφή που λέγαμε...

Όλοι οι υπόλοιποι επίαν και πηδηχτήκαν...μες τα γαλανά νερά του νησιού μας, πλάτσα πλούτσα πλιτς, Φκαίνει σε κάποια φάση η Σοφία, και πλησιάζει με, καρφώνει με το βλέμμα της το στήθος μου (εφορούσα tank top, μεν πάει ο νους σας στο βρώμικο χεχεχε), θκειά Βικτώρια, θυμάστε, ακουμπάτα με το χερούιν της, κάμνει τους ένα jingle (ε καλά, αν δεν επίεν ο νους στο βρώμικο πριν, φαντάζομαι επίεν τωρά και απλά δεν το σώζω γι'αυτό θα συνεχίσω όσο παράξενα και αν ακούγονται όλα)  και γυρίζει και λαλεί μου "Της αρφής μου εν πιο μαλακά και σούζουνται πιο πολλά"ακολουθόντας ένα χαμόγελο φάση είμαστε-φίλες-κολλητές-αυτοκόλλητες. Σοβαρά, γράφω την ατάκα της και εγώ ακόμα εν το πιστεύκω ότι έχει πλάσμα που φκαίνει του έτσι κουβέντα.. λάικ σίριουσλι.

Ήθελα τζίνη την ώρα να της αναλύσω, "Τα βυζιά που έχει η αρφή σου εν ψεύτικα! Κάθεται και σφίγκει τα με το σουτιέν που έχει βάτες πιο μεγάλες που το βυζίν της, κάμνει τα να πετάσουνται πάνω πάνω και να έρκουνται κοντά. Διά σου την ψευδαίσθηση ότι εν μεγάλα άλλα άμαν τα δεις που το πλάι εν μια σανίδα όπως τα δικά σου! Απλά τζίνης κόφκει παραπάνω ο νους της και κάμνει το ενώ εσένα έμεινεν σου το κόμπλεξ" Έτην και την μέθοδο... πας σε αρσενικόν!
Αφού εμείς οι γεναίτζες καταλάβουμεν το ψεύτικον το βυζίν που το μίλην, εν τζίνο που πετάσετται η καμπύλη λίον έντονα, και ξέρεις ότι εν επειδή το κουντά κάτι που κάτω. Δηλαδή, με ποιάν λογική η μιά η αρφή να εν ΑΑ και η άλλη "D"? Τέσπα, εν το εσχολίασα και άφηκα το να τζιλήσει.
(Σόρρυ, εν να σχολιάσω λίον παραπάνω, ΜΑ ΑΔΕ ΤΗΝ ΣΚΥΛΑ ΠΟΥ ΕΛΛΥΣΣΙΑΣΕΝ ΕΠΕΙΔΗ ΕΠΙΑ ΠΕΝΤΕ ΣΧΟΛΙΑ ΠΟΥ ΕΒΑΛΑ ΚΙΛΑ ΚΑΙ ΕΦΑΝΗΚΑΝ ΠΙΟ ΕΝΤΟΝΑ ΣΤΟ ΣΤΗΘΟΣ! ΚΟΠΛΕΞΙΚΗ! Ε ΚΟΜΠΛΕΞΙΚΗ! ΕΓΩ ΕΝ ΘΑ ΑΣΧΟΛΟΥΜΟΥΝ ΑΛΛΙΩΣ ΜΕ ΕΤΣΙ ΤΣΙΟΦΤΕΣ  ΓΑΙ ΤΑ ΒΥΖΙΑ ΤΗΣ ΚΑΘΕ ΑΚΥΡΗΣ ΑΛΛΑ ΑΜΑΝ..! )

Παράκληση προς την Beatrix: Αν συνεχίσει έτσι τούτη, εν να χρειαστώ εντατικά μαθήματα assassin που εσένα την μαστόρισσα. Που την μια εσύ με την κατάνα και εγώ με το τσεκούρι.

Συνεχίζουμεν.

Έπειτα είπεν μου τούτην την κουβέντα. Εγύρισα πλευρόν και έσφηξα τα δόντια μου. Στ'ανάθεμα. Να τελειώνουμεν να φαίφκουμεν..

Φκαίνουν και τα αγόρια, και έρκεται της άλλης όρεξη να πάμεν να πιάμεν κάτι σκουλαρίκια. "Άτε καττού, έλα! Έλα! Άτε έλα". Επία. Μπαίνουμεν μες το μαγαζί, εφάμεν κάμποσες ώρες να θκιαλέξει μεταξύ τριών σκουλαρικιών (έπιασεν τέσσερα τελικά), που τζίνα τα σιλικόνινα.

Οκέι, μπορεί να ήταν της μόδας μες τα 90s και αρχές των 2000s (επειδή η Κύπρος κόφκει ολίγον πίσω), ή άμαν είσαι 12 χρονών "ψαγμένη" μιτσιά. Σοβαρά, κατά την γνώμη μου, εν υπάρχουν πιο παναΐρίσιμα σκουλαρίκια! Τέλια χωρκαθκιόν. Τέσπα.

Είχεν και έναν μεθυσμένο εγγλέζο μες το κατάστημα (χεσούς - jesus - ασπούμεν, που το απόγευμα;), είδεν το ταττού μου πίσω στην πλάτη και άρκεψεν και εμάχουνταν κάτι αλλαουρνέζικα.. Πρέπει να ήταν ιρλανδός (εξού και το μεθυσμένος που η ώρα 6μμ) επειδή εν εφκαλα λέξη του τι μου ελάλεν! Εφτά χρόνια εφάν οι γονείς μου τόσα λεφτά για να μάθω αγγλικά και σοβαρά, εμιλούσεν μου (κάπως άγρια) και εγώ έμεινα και εθώρουν τον όπως τον κάττο (τυχαίο? Δεν νομίζω).
Γυρίζει ο υπεύθυνος του καταστήματος και λαλεί μου "Λαλεί ότι εν νεν καλό το ταττού σου. Ότι εν σου το εκάμαν καλά. Τώρα να το δω... Χμμ.. Μα που επίες και έκαμες το? Χάλια δουλειά. Έβαλεν σου το μελάνι πολλά βαθκιά! Έπρεπεν να έρτεις δαμέ.."

Άγχωσεν με!

Τωρά εν ηξέρω αν απλά εκίστησεν επειδή δεν έκαμα σε τζίνον, μιας και έσυρεν και μια κουβέντα φάση "Να έρτεις να σου κάμω ένα πιο μεγάλο που πάνω να στο χώσω" ή αν όντως ελάλεν την αλήθκεια. Απλά έφυα με το κεφάλι σκυφτό. Σιχτίρ.. εχαλάσαν μου και οι θκιό την μέρα και την διάθεση.

Εμπάσιγουέι, εξαιτίας της κυρίας που ήθελεν τα σκουλαρίκια, εχάσαμεν το λεωφορείο, αλλά το πρόβλημα εν ήταν μόνο τζίνο, όταν της ελαλούσαμεν εγώ και ο κολλητός ότι εν η ώρα τάδε που φέφκει, τζίνη ήταν κάπως, "ΌΙ, εν άλλο τζίνο! Άλλαξεν το ωράριο!!"

Κάπω έτσι, εβρεθήκαμεν να καθούμαστε στο πεζοδρόμιο τζιαμέ που εν η βασική η στάση, που εν η εκκλησία, και να καρτερούμεν το λεωφορείο για Λάρνακα. Όπως εκάθουνταν τζίνοι, εγώ εστέκουμουν, και έκαμα ένα πελλάρικο stand up comedy για να γελάσουμεν λίον και να χαλαρώσουμεν αλλά όπως φαίνεται δεν ήμουν ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα έτσι η Σοφία και ο Μιχάλης (ο οποίος όλη μέρα επεριτριγύριζεν την Σοφία, και με αγνοούσε ΠΑΝΤΕΛΩΣ σε σημείο που όπως του εμιλούσα και έγραφεν με, άρκεψα και του ελαλούσα πόσο μαλάκας είναι και πόσο μου σπάζει τα νεύρα με την καινούργια του συμπεριφορά, αλλά obviously, που να με ακούσει αφού με έγραφεν στα ααα...φρύδια του) αποφασίσαν να κάμουν "wrestling" τζιαμέ πάνω στο κουγκρίν. Πόξω που το περίπτερο. Με έμενα και το κολλητό αγκαζέ δίπλα να βαστούμεν το φαναρούιν.

Βέβαια μεν φανταστείς τίποτε έτσι προφέσιοναλ ..

Ψευτοπράματα όπως τούτο..
(Οι φανς του είδους, πλις μεν με φάτε, keep in mind ότι 1. Είμαι κορούα, και 2. Αρέσκουν μου οι γάτες - αυτά τα δύο, ειδικά το τελευταίο, λένε αρκετά)

Κάπως όπως τούτο

Που εκατάληξεν σαν τούτο.....

Όκει αγαπητή μου, ξέρεις να κάμνεις σπαγκάτο. Εν νεν ανάγκη να ανοίγεις τα πόδια σου διάπλατα, φάση Ανοίξαμεν και σας περιμένουμεν, έτσι όπως εν ο άλλος που πάνω σου και να γελάς με τζίνο το γελούιν σου και τα "ΑΧ! ΜΗ! ΣΤΑ-ΜΑ-ΤΑ!" (τρου μετάφραση: ΘΕΛΩ ΤΟΝ ΜΙΣΤΕΡ ΝΤΙ ΣΟΥ! ΠΩΣ ΑΛΛΙΩΣ ΝΑ ΣΤΟ ΔΕΙΞΩ?!). Η αντίδραση μου κάπως..

Ντα χελλ!?! Daaaaamn gurl!!

Ο κολλητός έκαμεν τηλεπάθεια μαζί μου, αλλά επειδή τζίνος εν αντρέπεται ψυχήν γυρίζει και σχολιάζει τους "Παιθκιά, γαμηθείτε τζιόλας, ελεύθερα!".

Μπαίνουμεν μες το μπους, καθούμαστε πίσω πίσω. Ο κολλητός παράθυρο, εγώ δίπλα του να γέρνω πας την τζιλιούα του (πέρφεκτ πίλοου) προσπαθώντας να μεν κλείσω τα μάθκια μου που την κούραση, ο Μιχάλης στην άλλη άκρια, και η Σοφία.. πάνω του! Ανάλυσα προηγουμένως πως νιώθω άμαν παν κορούες και "κάθουνται" έτσι άνετα πας σε "φίλους" τους.
Σοβαρά, αν ήμουν αρσενικός και επίενεν καμιά να κάτσει πάνω μου, έτσι αναμεταξύ των κολωμερκών της ήταν να αφήκω τον Μέγα να αναδυθεί και ήταν να της δείξω το τί εστί ειλικρινά να κάθεσαι πάνω!

Άτε σαν καλό κοριτσάκι (ή αγοράκι, δεν έχουμεν κομπλεξ σε αυτό το μπλογκ) έλα στον Μέγα

Ένιγουέι, σε κάποια φάση έσυρεν της πικρόχολο σχόλιο ο κολλητός ότι τζίνη φταίει που αρκήσαμεν και πως ήταν τέλια ανοργάνωτη που δεν εκανόνισεν να ελέξει τα λεωφορεία και πως εν νεν υποχρεωμένη η μάνα μου που εν να κόψει ούλον το δρόμο ως την Λάρνακα για να έρτει να μας συνάξει.

POP QUIZ QUESTION!

Τι έκαμεν η Σοφία μόλις είδεν ότι έχανεν δύναμη και έλεγχο του γκρουπ;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Έσυρεν δάκρυ.
Όπως τα μωρά του δημοτικού, που τ'αλήθκεια. Στάθου κόρη στο ύψος σου (1,50) και παραδέχτου το λάθος σου! Ο δε Μιχάλης, "Άτε ρε Μάνο! Μα ήντα μαλακίες λαλείς κάτι ώρες α!" περιτριγυρίζοντας το αθώο μας περιστεράκι με τα στιβαρά του μπράτσα, προσπαθώντας να την καθησυχάσει και να την προστατεύσει.

Sidenote: Μάνα μου την μάνα μου, την γέριμη την γενέκα, μετά που overtime, ήρτεν που την στιγμή που 1. Οι γονιοί του Μιχάλη, η μάμα του εν οδηγά την νύχτα και ο παπάς του είχεν τελειώσει πολύωρο χειρουργείο πριν κάτι ώρες, 2. Οι γονιοί του Μάνου, η μάνα του εν οδηγά και ο παπάς του έκαμνεν του κούτζια και αρνιόνταν να έρτει να μας μαζέψει, 3. Οι γονιοί της Σοφίας, έκαμεν μας να πιστέψουμεν ότι ήταν εξωτερικό αλλά που επία σπίτι της την επόμενη μέρα, είδα τον παπά της και έμαθα ότι εκείνος είχεν μείνει Κύπρο - Όμως! Όχι! Η κυρία ούτε ένα τηλεφώνημα δεν του έκαμεν! Εμείς είμαστε, όπως πάντα, τα θύματα..να τους εξυπηρετήσουμεν όλους.

Όπως οι άλλοι ήταν απασχολημένοι με τα "δικά τους", πολλά ψιθυριστά ανακοινώνω του κολλητού, "Εξεπέρασα τον. Εν τον θέλω πια. Με έχει αηδιάσει έτσι όπως εκατάντησεν" Με τζίνο το attitude του που έχουν οι πλείστει αρσενικοί, το "όποια μου κάτσει".

"Δόξασυν!" θωρούμεν τους ξανά, κάτι εμιλούσαν σιγανά και εκείνοι, εν μας επέρναν είδηση "Αρέσκει σου να κάμνεις τα πράματα πιο όμορφα μες το μυαλό σου, και στο τέλος ερωτεύεσαι τζίνη την λάθος εικόνα που έχεις δημιουργήσει. Προσπάθα σιγά σιγά, να το μειώσεις τούτο ειδεμή θα απογοητεύεσαι συχνά στη ζωή σου.."

Βουρώ σε που τα πισώ

Ανοίγει παρένθεση. Ναι, κι αυτό, είναι ένα ποστ που ήταν χωσμένο για κάμποσο καιρό στα drafts. Η αλήθκεια να λέγεται, εν κάπως αναχρονιστικό, τούτα που θα διηγηθώ εξελίχθηκαν μες το καλοκαίρι ως και την πρώτη μέρα του σχολείου. Απλά πιστεύω ότι εν σημαντικό να πάρουμεν τα πράγματα με σειρά και μιας και σε πολλούς αρέσκουν οι ερωτο-ιστορίες μου, ιδιαίτερα με τον Κύριο Μιχάλη, πως να το κάμουμεν εν αναγκάιο να συνεχίσω τα επεισόδια που τζιαμέ που εμείναμεν. Κλείνει η παρένθεση.

Ο Μιχάλης όταν ήρθα από την Αμερική

Ήμουν που λες αγαπητέ ρίντερ, ένα μήνα στο Αμέρικα. Μπορώ να πω, η πιο μεγάλη αλλαγή που έκαμεν πάνω μου η Ου-Ες-Α ήταν ότι εκατάφερα μες την διάρκεια 30 ημερών και έβαλα 10 κιλά! Αμαρτία!! Θαύμα!! Κι όμως! Εν Αμέρικα τα γέριμα, εν γίνεται να πάεις και να μεν έρτεις πίσω διπλάσιος. Βέβαια στην περίπτωση μου, επία στέκα παιδίν-της-Αιθιοπίας και ήρτα πίσω νορμάλ. Φάε να φάεις που ούλα τα φαστφουντάδικα (προσωπικά αρέσαν μου τα Five Guys πιο πολλά απ'όλα), φάε να φάεις ούλα τα λιξιά που εν έχουμεν δαμέσα, φάε να φάεις μπέικον/μεταλλαγμένα φρούτα/βούτηρο/φυστικοβούτυρο/κόφλειξ-ουράνιο-τόξο, πιέ να πιείς τις Κοακόλες Cherry. Ήντα καλά και δεν επία που sugar coma!
Το πιο ωραίο όμως ξέρεις πιο είναι; Τα δέκα κιλά επίεν ούλα πας σε Βυζίν-Κώλο-Γάμπες. Ναι! Success! Θυμάστε τζίνο το:
".. Εν μιτσιά τα βυζιά μου. Τουλάχιστον έχω ωραίο πρόσωπο." 
και το:
"...εν μιτσιά τα βυζιά της (μιτσήν εν το μάτι σου ολάν!)..."

Ε το λοιπόν, εσκαρφαλώσαμεν που 32Β σε 34C!!! Χειροκρότημα πλις. Θενκ γιου, θένκ γιου.

Ήρτεν βέβαια και η θκια Βικτώρια και έκαμεν μου τα 34C σε Πάμελα Άντερσον.

Εν ηξέρω ήντα σκληροπυρηνική φυσική χρησιμοποιούν, αλλά το να μου κάμνει το φαρράγκι σε χαραγμούδα είναι για εμένα Nobel Prize material.

Τέσπα, εφκήκα εχτός θέματος, που λες, μόλις ήρτα που το Αμέρικα είπαμεν η παρέα να πάμεν Λάρνακα παραλία. Έκαμα είσοδο στις κυπριακές αμμουδιές με τα έξτρα κιλούθκια και τις καμπύλες ΜΠΑΜ-ΜΠΑΜ, το μαγιό που την θκια Βικτώρια, το μαλλίν το ombre, τα νέα σκουλαρικούθκια πας τον τρανό του αυτιού, το Αμέρικαν attitude και αξάντ - όοο γέα!!

Και έρκεται ο Μιχάλης, και κάθεται και θωρεί με που πάνω ως κάτω, Α-ΣΤΑ-ΜΑ-ΤΗ-ΤΑ. Να με γδύνει με τα μάτια του, ειλικρινά! Να μου λαλεί "Ουάου, μα, άλλαξεν σε πολλά η Αμερική", να βγάζω το παντελόνι για να μείνω με το μαγιό και να σχολιάζει "Όντως έshις κώλον τελικά" και να σύρνει ένα "Ούαου, μα εν έτσι μεγάλο το στήθος σου; Πάντα ενόμιζα ότι είχα πιο πολλίν βυζίν που εσένα, χαχαχα" (καρκάλα με πέρκει μου και γελάσω). Χωρίς περιπαίξιμον, όποτε έβρισκεν ευκερία ακουμπούσεν με ποτζί και που ποδά, και έσυρνεν υπονοούμενα. Γυρίζει ο Κολλητός με ένα ύφος, τζίνο το συνωμοτικό με το φρύδιν σηκωμένο, και σχηματίζει με τα χείλη του αθόρυβα το "Ελύσσιασεν". Κλείνει μου το μάτιν. Ούλον δικό μου. Έκαμα κι εγώ χαρούαν...

Ο Μιχάλης και η Μαίρη

Έρχεται σε κάποια φάση η Μαίρη, η Μαιρούλα, το Μαιράκι μας. Τζιαμέ που είχα τον άλλον λυσσιασμένο πάνω μου, και για πρώτη φορά σε ούλην τούτην την αυτοκαταστροφική διαδικασία να κερδίσω την καρδιά του Μιχάλη ένιωθα ότι μπορώ - άι καν ντου ντις..επίαν ούλα του.. ποπού.. Και τα μαγιό, και τα κιλά, και τα μαλλιά, και τα σκουλαρίκια. Μόλις έφκαλεν η Μαίρη τα ρούχα της και ηλιόλουσεν τζίνο το καραμελέ κορμί της που ήταν ελάχιστα περιτυλιγμένο με ένα γοητευτικό και λιτό μαύρο μπικίνι (και τζίνο που την θκια Βικτώρια), εγυάλισεν το μάτιν του Μιχάλη.

Και κάπως έτσι εκύλησεν η υπόλοιπη μέρα. Στην μιαν αγκαζέν την Μαίρη και στην άλλην εγώ. Έτσι ο κύριος. Παρτούζα ο κύριος..

Εν τα μπορώ τούτα, μετά που λιν ώρα, εγύρισα και έκαμα του κολλητού μιαν γκριμάτσα που σαμπως και εφκήκεν που το πάντρεμα της απογοήτευσης με την αηδία.

Μα να παίζουμεν αναπτήρα και να απαντά στην ερώτηση "Με ποιά που δαμέ θα ήθελες να έχεις σχέση;" και να δια τον αναπτήρα στην Μαίρη. Μετά να τον ρωτούν "Ποιά που δαμέσα θα ήθελες να ήταν η fuck buddy σου;" και να μου τον σύρνει εμένα. Άντε που δαμέ μωρή χωρχό!

Παρτ Μπι --> Σουν

The ordeals of the (not anymore) Napa Virgin - The finale

Για να την κλείσουμεν την όλη σειρά...

Εν εξαναπία Νάπα μετά που τζίνη την νύχτα. Ψυχολογικά ήμουν εξουθενωμένη και η υπόλοιπη παρέα δεν είχαν καμία όρεξη να ξαναπαν μιας και δεν τους άρεσεν καθόλου το άθλημα του clubbing.

Όταν επιτέλους ξυπνήσαμεν από τον αιώνιο ύπνο του ξενυχτιού, κατά το μεσημέρι, αποφασίσαμεν να πάμεν μες το απογευματάκι στην παραλία του Μάλαμα για να εξερευνήσουμεν τις σπηλιές.

Προσωπικά, η παραλία Μάλαμα εν που τις αγαπημένες μου διότι αναλόγως δεν είναι γεμάτη κόσμο, η θάλασσα εν δροσερή, έχεις το ξενοδοχείο πιο πάνω που δικαιούσαι να αξιοποιήσεις το μπαρ και τις πισίνες και τέλος, είναι και οι σπηλιές.

Χάρηκα που είχα την παρέα μου, και που θα τους έδειχνα εκείνες τις μικρές σπηλιές που εξερευνούσα έχει από την ηλικία των εφτά. Μέχρι τις πρώτες δύο σπηλιές τους άρεσεν. Κάναμε κιόλας σοβαρή συζήτηση περι το αν βολεύκουν για να κάμνεις σεξ τζιμέσα - επίπεδο. Αλλά η τρίτη, που έκοφκεν κάπως μακριά, δεν τους έλκυσεν ιδιαίτερα έτσι μόνο εγώ και ο Αργύρης την εξερευνήσαμεν. Επιστρέψαμε πίσω με τις παλάμες μας και τις πατούσες μας γεμάτες γρατσουνιές.

Κατά τις έξι, αποφασίσαμεν να ενοικιάσουμεν βάρκα-ποδήλατο για τους τέσσερις μας, και ένα κανό για δύο. Ο κολλητός και η Έμιλη είχαν κυριαρχήσει την τέχνη της κωπηλασίας ενώ εγώ και ο Αργύρης πασχίζαμεν να κάμουμεν την βάρκα μας να ταράξει. Μα ήνταλως δουλεύκουν έτσι τα ποδηλατούθκια ολάν, επεταλούσαμεν με την ταχύτητα του λαγού και επηγέναμεν όπως την χελώνα.

Σε κάποια φάση ήρταν η Έμιλη και ο κολλητός και αποπειράθηκαν να ναυαγήσουν τον Τιτανικό μας - ακολούθησεν δραματική ναυμαχία... Εκάμαμεν μία ανταλαγή του πληρώματος κι έτσι εκαταλήξαμεν εγώ κι ο Αργύρης να κάμουμεν που leg exercises σε arm ones. Ε μα, εν να μεν δουλέψουμεν τζίνους τους μυεις, τι έξερσαις junkies είμαστε;

Εκάθουμουν και επαραπονιούμουν για την βάρκα ημίsh.. Το κανό εξόντωσεν μας. Εν είχα δύναμη να σηκώσω τα χέρια μου μετά που είκοσι λεπτά κουπί.
Ήταν και δυνατά τα κύματα βέβαια.
Τα οποία και μας έφεραν ακόμα μία περιπέτεια! Τα παιδιά στον Τιτανικό, είχαν παρασυρθεί πολλά έξω και όσο πετάλι και να έκαμναν απομακρύνονταν όλο και πιο πολλά.

Εμείς οι δύο κοπηλάτες εμείναμεν να τους βλέπουμεν και να χασκογελούμεν καθώς απολαμβάναμεν το παγωτούι μας πας την αποβάθρα - ευσπλαχνία μαξ. Επιάναμεν τους και τηλέφωνα που και που για να παίξουμεν ακόμα λίον με τον πόνο τους (μα τι καλοί φίλοι που είμαστε, φτου μας!).

Μετά που μία ώρα καθυστέρησεις, εκαταφέραν τα και ήρταν πίσω στην αγκαλιά μας. Ο δε υπεύθυνος του καταστήματος εφώναζεν μας πως αρκήσαμεν όι επειδή επαρασύραν μας τα κύμματα αλλά επειδή τάχα εβαρκούμαστουν να πεταλίσουμεν. Να πεις και κανείς, εν του εκάμαμεν και καμιά ζημιά αφού είμαστουν οι τελευταίοι που το ενοικιάσαμεν.
Ένα ξέρω, τα παιθκιά δεν εσώναν να περπατήσουν που το κάμε-κάμε ποδήλατον. Και οκέι, μπορεί να μεν νεν και τα πιο γυμνασμένα άτομα αλλά τούτο δεν σημαίνει ότι εν σωστή η συμπεριφορά τους προς εμάς.

Είπα στην παρέα μου να μεν ασχοληθεί μαζί του, να μεν κάμουν καφκάν. Ήταν κουρασμένοι, και ένιωθα πως δεν άξιζεν να κουραστούν παραπάνω για κάποιον νευρικό. Ασχολήθηκα εγώ με τον υπεύθυνο και έκαμα τον να σιωπήσει με σωστά επειχηρήματα. Ένα πράμα που λατρεύω στο ότι εν να πάω νομικά είναι πως θα μάθω τον νόμο μου και δεν θα αφήνω κανέναν να με βάλει που κάτω εύκολα, είτε ήταν μία κατάσταση όπως τούτη είτε όποια νανε γενικά, πιστεύω πως το να γνωρίζεις τα δικαιώματα σου και το πως να τα διεκδικάς είναι που τα πιο σημαντικά πράγματα που πρέπει να μάθει κάποιος στην ζωή του.

Όπως εφέφκαμεν έσυρα του μια μπιχτή, "Ε καλά, ηρεμήστε, εν η πρώτη όξα η τελευταία φορά που εγύρισεν του κάποιου να πάει προς Λίβανο;"

Καλό σαββατοκυρίακο

The ordeals of the Napa Virgin - Part 3

Ήβρα την παρέα, αποφασίσαμεν να πάμεν Castle - ένα (καταπληκτικό) dance club αφού ήταν που τα λία ανοιχτά ακόμα. Έγινεν το σκηνικό που επεριέγραψα στο προηγούμενο ποστ με τζίνη να μου φωνάζει μες τον κόσμο και happily μετά που λίγη ώρα ήμαστουν μες το κλαμπ. Η παρέα μου ήταν της φάσης "Yeah let's do this!" αλλά απλά ηξέραν το και οι ίδιοι ότι ήταν τέλια όπως τα ψαρούθκια έξω από τα νερά τους.

Στην συγκεκριμένη περίπτωση ένιωθα όπως τον Κόκκινο......

Είχαν κάμει ένα στριμωγμένο μπλόκκο σε μια γωνιά και έσουζαν την κκελέ τους χαλαρά στο ρυθμό της μουσικής.

Ενώ εγώ, που έτυχεν και ξαναείχα μια προ-εμπειρία με clubs (πέρκει που την παρέα μου - έξω η Σοφία - να έχω την πιο πολλήν) ήθελα να ξεδώσω, να ξεφαντώσω, να χορέψω, να μεθύσω,

Να επιστρέψω σπίτι θριαμβευτικά - AYIA FUCKING NAPA!!!!

να...να...να.... Να στα μούτρα μου.
Η Σοφία μας, είχεν μείνει μπάστακας και δεν με άφηνε να φύω που κοντά τους να πάω στο μπαρ να κάμω κανένα shot. Ούτε όταν της εζητούσα να πάμεν να δούμεν και άλλους ορόφους (το Castle έχει τρία κλαμπς μέσα του, ένα με current hits, ένα techno και ένα rnb/hip-hop) επειδή δεν μας είχεν μείνει πολύ ώρα, όι να λαλεί τζινή.
Η Μαίρη και ο φίλος της είχαν εξαφανιστεί, η Ιωάννα έκοψεν ο νους της και έφυεν που εμάς τους losers και ήβρεν ένα αγόρι και ετρίφκουνταν εχόρεφκεν αλλά εγώ η χαντή να έχω το ένα-πενήντα-δύο να μου κάμνει κουμάντο.

Σιχτιρίζω την (εχάθηκεν η βρισιά μες την έντονη μουσική του club...αλλά τέσπα) και πάω στο μπαρ και κατεβάζω δύο σφηνάκια πέρκει μου καλμάρω.

Ο λόγος που επιλέγω να πίνω σφηνάκια

Άμαν εν να φκω έξω, και εν να πάω κλαμπ, αρέσκει μου το mood που με φέρνει το ποτό, τζίνο το χαλαρό αίσθημα, με το κεφάλι σου να νιώθει σαν μια φούσκα και σαν να αιωρείται ξεχωριστά από το υπόλοιπο κορμί σου. Τζίνη η κατάσταση όπου η μουσική βουίζει δυνατά και τα χρώματα φαντάζουν πιο έντονα και όλα φαίνονται σαν ένα καλειδοσκόπιο.

Το απολαμβάνω, απίστευτα!

Με το όλο μου είναι

Δεν πιττώνω, δεν μεθώ. Αρέσκει μου να ελέγχω τον εαυτό μου. Απλά γίνουμε λίον tipsy. Εν οκέι, εν χρειάζεται να δικαιολογήσω άλλο τον εαυτό μου.

Κοιτάζω γυρώ μου και βλέπω πως ο Μεθυσμένος είχεν χαθεί δαμέ και ώρα - βασικά που την φάση που εμπήκαμεν μέσα. Κοιτάζω το κινητό μου, είχα λάβει τρία μυνήματα. "Έλα στο rnb" ελαλούσεν το τελευταίο. Εν να ήταν ψέμα αν έλεγα πως τίποτε δεν έτρεχεν με τον Μεθυσμένο. Εντάξει, ήταν ένας πολλά καλός φίλος που είχαμεν έρθει αρκετά κοντά και συζητούσαμε για διάφορα προβλήματα (μου) αλλά οι επαφές μας ήταν περιορισμένες σε αυτές του facebook - μετρημένες φορές είχαμε βρεθεί από κοντά.
Ρίχναμεν κάποιες ατάκες ο ένας στον άλλον που και που (όταν ήταν πολύ μα πολύ αργά την νύχτα, όταν τα αίματα των νέων βράζουν - λολ) αλλά ως εκεί. Και οι δύο ξέραμε πως δεν θα δούλευε. Τον Σεπτέμβρη έφευγε Ελλάδα για σπουδές.

Κάπως έτσι λοιπόν πέρασε μία ώρα (ποιός πάει Νάπα για να διασκεδάση μόνο μία ώρα;!). Άλλαζα ορόφους, χόρευα τρελά με τον Μεθυσμένο, πετύχενα άτομα από την παρέα μου (η οποία είχεν χωριστεί τελικά) και χόρευα μαζί τους, είδα συμμαθητές μου, είδα γνωστούς. Αλλά να σου πω κάτι, άκουσα τόσες ιστορίες που τόσες κορούες ότι όποτε παν Νάπα έρκουνται πάνω τους λυσσασμένοι αρσενικοί και τζίζουντες ποτζί ποδά και κάπως είχα φοβηθεί ότι το ίδιο θα συνέβαινε και σε εμένα. Τίποτε. Κανένας δεν με πλησίασε.
Ίσως να ήταν το κλαμπ, ίσως οι στερημένοι συχνάζουν αλλού.
Ίσως να ήταν το γεγονός ότι ήμουν περικυκλωμένη που την παρέα του Μεθυσμένου και τελικά ο τρελός εκατάφερεν να φέρει εις πέρα την αποστολή του να με προστατέψει.
Ίσως εν επειδή δεν προ(σ)καλώ τα αγόρια να έρθουν να τριφτούν πάνω μου. Ίσως αποθώ τους επειδή εγώ στα κλαμπς απολαμβάνω την μουσική και χορεύκω με την ψυχή μου.

Δεν ξέρω τι λες εσύ, εγώ πιστεύω πως χορεύω απίστευτα σέξυ, απόρω πως μου αντιστέκονται :Ρ

Κάπους στις τρεις έστειλα σε όλους μήνυμα ρωτώντας τους αν θέλουν να βρεθούμεν ούλοι στο Μάλαμα που είχαμεν κανονίσει ότι ήταν να πάμεν για να δούμεν τα αστέρια. Η Σοφία στέλνει μου αμέσως απάντηση, "Ti ennois?? En tha fiumen mazi?". Λαλώ της οτι αν δεν καταφέρουμεν να βρεθούμεν ούλοι μαζί ότι εν ναν ο τελευταίος προορισμός. Είχαμε στη διάθεση μας τρία αυτοκίνητα, είμασταν συνολικά δεκατέσσερα άτομα, ούλοι χωρισμένοι και σκορπισμένοι ποτζί ποδά μες σε ένα τριώροφο κτίριο φίσκα στον κόσμο.

Δεν ξέρω πως είναι η Αγία Νάπα μόλις κλέισουν τα κλαμπς στις τέσσερις (δυστυχώς δεν εκατάφερα να το βιώσω για τον λόγο που θα ακολουθήσει πιο κάτω) αλλά πίστευα πως θα εγίνουνταν ένα παναΐρι με ούλους τους μεθυσμένους να ξεχειλίζουν από τα κλαμπς και να γεμίζουν τους δρόμους. Ο καθένας είχεν παρκάρει σε διαφορετικούς τόπους. Πίστευα πως θα ήταν δύσκολο να συντονιστούμεν έτσι πρότεινα μία λύση.

"Oiii en na vrthme ulli mazi!" η αυταρχικότητα της επιστρέφει. Πολλά υποτακτικά ερώτησα που και πότε θα βρεθόμασταν όλοι μαζί. Καμία απάντηση για κανένα δεκάλεπτο. Παίρνω πρωτοβουλία.

"To club klini h wra 4, na vre8umen po3o, jiame pu embikamen". Ο Μεθυσμένος ερώτησεν με αν εν ούλα εντάξει, μες την βουή της μουσικής, που να κάθουμε να του εξηγώ, απλά του έκανα το OK-sign, χαμογέλασα και συνέχισα να λικνίζομαι στο νέο γοργό ρυθμό που είχε ξεσηκώσει τα μεθυσμένα πλήθοι - ήταν η τελευταία ώρα και οι DJ τα έδιναν όλα.
Ξαφνικά ο Μεθυσμένος σταμάτησε να χορεύει, έμεινε ακίνητος και με κοίταζε έντονα στα μάτια. Κάπου εκεί συνειδητοποίησα ότι μάλλον εγώ η ίδια ήμουν πιο μεθυσμένη από τον ονομαζόμενο Μεθυσμένο. Πως μάλλον, ο Μεθυσμένος είχεν τελικά ξεμεθύσει εδώ και ώρα. Σταμάτησα κι εγώ να χορεύω, έμεινα να του ανταποδίδω το βλέμμα. Τύλιξε το χέρι του γύρω από την μέση μου και με τράβηξε κοντά του, ακούμπησε το μέτωπο του πάνω στο δικό μου, έκλεισε τα μάτια του και μετακινηθηκε με μικρές ταλαντεύσεις δεξιά-αριστερά, σε πολύ αργό τέμπο. Χορεύαμε slow στον πιο άκυρο γρήγορο ρυθμό, ενάντια στην ασφυκτική μάζα. Όταν επιτέλους σήκωσε το βλέμμα του και με κοίταξε κατάματα, το χρώμα των μελισσιών ματιών του έμοιαζε με λιωμένο χρυσό, είχε πολύ καιρό να με αντικρίσει κάποιος τόσο παθιασμένα.
Ξεροκατάπια.
Ήθελα θάρρος...

Τον αρπάζω από το χέρι και τον καθοδηγώ προς το μπαρ. Το κινητό μου δονήθηκε, "Pu isee??". Παίρνω μία βαθιά ανάσα και της πληκτρολογώ στα γρήγορα την τοποθεσία μου. "?????????" Λες και μόλις της είχα πει ότι είχα πάει Πάφο.
"Panw mana mu, jiame pu exorefkamen stin arxi".

"Ένα shot tequila" το είχα δει σε μία ταινία και πάντα ήθελα να το δοκιμάσω - body shot. Κοίταξα σκανδαλιστικά τον Μ. καθώς ο μπαρμαν έφερνε το σφηνάκι.
"Pu???" άτε τωρά με το Xαλασμένο GPS, να σου σπάζει τα νεύρα ακόμα και στις πιο potential στιγμές....
"Imaste konta stin platforma tu dj. Gire4e mas k en na mas evris" ε μα πιον δηλαδή! Έκλεισα το τηλέφωνο.
"Για εμένα;" με ρωτά χαμογελώντας. Ήδη ήξερε την απάντηση
"Όχι απόψε κ. Οδηγέ," παίρνω στο ένα χέρι το λεμόνι και στο άλλο την αλατιέρα. Με αδέξιες κινήσεις καταφέρνω να σχηματίσω το αλμυρό μονοπάτι πάνω στο λαιμό του. "Εσύ απλά θα βλέπεις", ψιθύρισα καθώς του σφράγιζα το στόμα με τη φέτα λεμονιού.

Τα body shots είναι αρκετά τολμηρό φλέρτινγκ. Κι όμως, μου άρεσεν ιδιαίτερα η συγκεκριμένη προκλητικότητα τους. Όταν τελειώσαμε γελάγαμε ντροπαλά και οι δύο.

Ένιωθα κάτι όμως να με ενοχλεί... Ήταν η συνεχής δόνηση στο παντελόνι μου. Δεν πρόλαβα να απαντήσω την κλήση. Στην οθόνη όμως είδα το εξής μήνυμα από τη Σοφία:

"N na fiumen ulli Tora! Ela stis skales pu en I isodos tis disco!! R"

Εν έχω ιδέα τη εν τζίνο το R στο τέλος... Πιάνω την τηλέφωνο. Εν εκατάλαβα τίποτε μες τη φασαρία. Εξεχώρισα μόνο τις προστακτικές κουβέντες της, φάση "Έλα τωρά!", "Φέφκουμεν", "Μαζί σου ή χωρίς!", "Τωρά!".

Εφούντωσα τζίνη την ώρα! Απίστευτα! Μα ποιά ενόμισεν ότι ήταν δηλαδή;! Εγώ ήρτα Νάπα να διασκεδάσω, εν είμαι υποχρεωμένη να της δίνω λογαριασμό...

"Εν να πάω να έβρω την Σοφία και τους άλλους"
"Οκέι, εν να παω κι εγώ να έβρω τους δικούς μου. Συναντιόμαστε έξω"

Όταν έφτασα στο σημείο που μου είπεν η άλλη, δεν βρήκα κανέναν. Αγχώθηκα! Λες να είχαν φύγει χωρίς εμένα; Στα χείλη μου όμως είχε σχηματιστεί ένα δαιμονικό χαμόγελο όταν ψηλάφισα στην τσέπη μου τα κλειδιά του διαμερίσματος.

Ξαφνικά κάποιος με ακούμπησε στον ώμο. Γυρίζω πίσω και βλέπω τον κολλητό μου μαζί με την Έμιλυ, την Ιωάννα και τον Αργύρη. Βασικά όλη η παρέα εκτός τη Σοφίας και το τσιράκι της τη Μαίρη. Γεμάτη απορία ρώτησα αν είχαν δει τη Σοφία. Ένα θα σου πω.... Είδες την κυρία τι κόλπα μας κάμνει;!!!! "Έλα δαμέ τωρά" ημίshι μου "Εν ούλοι δαμέ" ημίshι μου. Μόνο τζίνη ήταν η εξαφανισμένη, οι υπόλοιποι ήταν χαλαροί και είχαν φκει έξω στο μπαράκι να περιμένουν μέχρι να κλείσει σε μισή ώρα το κλαμπ για να κινηθούμεν προς Μάλαμα.
Εξομολογώ στον κολλητό μου ότι με είχεν φέρει στα άκρα η Σοφία με την συμπεριφορά της προς εμένα. Και τσουπ, θωρώ την με την άκρια του ματιού μου να έρχεται δυναμικά κοντά μας.

"Που ήσουν εσύ;" κούνησε το χέρι της απειλητικά προς εμένα.
"Χαλάρωσε, όπου θέλω ήμουν. Και οι υπόλοιποι είχαν φύει"
"Εν να φύουμεν, ΤΩΡΑ!"

Οί! Αρνούμαι! Όι τωρά που έκαμα κατάσταση!!!!!

"Έλα ρε, μείνε άλλο κανένα μισάωρο μέχρι να κλείσει και πάμεν μετά Μάλαμα"
¨Φέφκουμεν τωρά!"
"Εσύ φύε, εγώ εν να μείνω με τους άλλους"
"Εν μπορώ να εξηγηθώ μαζί σου έτσι όπως είσαι" ροχάλισε αλαζονικά.

"Έλα να σου πω, μεν μου μιλάς εμένα έτσι σαμπώς και είμαι μεθυσμένη! Ήπια λίο αλλά μια χαρά συνεννοούμαι"

"Όι μάνα μου, είσαι μεθυσμένη και εσύ εν το καταλάβεις" άτε τωρά που εν να μας την πει και η Μητέρα Τερέζα.

Επειδή εκείνη αποφάσισεν ότι δεν της αρέσκει το ποτό και δεν θέλει να πίνει δεν σημαίνει πως είναι ανώτερη μας. Σαμπώς δηλαδή και είμαι αλκοολική και πίνω όλη την ανοιξιάτικη παραγωγή βότκας σε ένα βράδυ.... Προς πληροφορία της, ποτέ μου δεν είχα hangover!

"Πε μου τί ακριβώς θέλεις!"
"Ο φίλος της Μαρίας εβαρέθηκεν και εν να τον πάρω σπίτι του"
"Εν μπορεί να περιμένει μισή ώρα όσπου να τελειώσει και να πάμεν μετά ούλοι μαζί;"
"Όι κόρη μου! Έχει ώρα που εβαρέθηκεν το πλάσμα ένιγουέι"
"Ναι αλλά, ξέρεις που εν το Μάλαμα για να έρτεις μετά που εν να είμαστε εμείς τζιαμέ; Όι. Γι'αυτό περιμένετε μισή ώρα ώσπου να μαζευτούμεν ούλοι και πάμεν"
"Χέστηκα για το Μάλαμα, τέλειωνε θέλω να πάω σπίτι να τζοιμηθώ!"
"Για ήταν να έρτεις!"
"Έχω δουλειά αύριο, εν θα πάω πίντα!" δαμέ να πω ένα πόιντ! Πριν στο διαμέρισμα είχεν καταενθουσιαστεί και ήταν να έρκουνταν μαζί μας. Τωρά εθυμήθηκεν την δουλειά της.
"Έλα να σου πω, πιάστα κλειθκιά και φύε" ούτε αντίο εν της είπα, εγύρισα της την πλάτη και επροχώρησα προς το μπαρ, έκατσα πας το σκαμπό και επαράγγειλα δύο σφηνάκια τεκίλα.

"Έλα να σου μάθω να κάμνεις tequila shot" είπα χαϊδευτικά στον κολλητό μου που είχε έρθει να κάτσει στο πλευρό μου.

Μετά από δέκα λεπτά μας είχεν στείλει μήνυμα ο Αργύρης, που είχεν πάει μαζί με τη Σοφία, πως δεν εδέχονταν να τον φέρουν στο Μάλαμα (ο καημένος επίεν μαζί τους νομίζοντας ότι ήταν να έρτουν και τζίνες, εν είχεν ακούσει την κουβέντα πριν). Εθύμωσα ακόμα παραπάνω μαζί με την καρτάνα η οποία που το πείσμα της δεν εκαταδέχουνταν να κάμει μία εξυπηρέτηση του παιθκιού (ο Αργύργης ήξερεν το δρόμο για το Μάλαμα). Πάμεν με την Ιωάννα και τους υπόλοιπους δύο να βρούμε το αυτοκίνητο. Ξεκαρδιστική σκηνή! Εγυρίζαμεν ένα τέταρτο, ούλοι μας κάπως tipsy, να γυρεύκουμεν που είχεν παρκάρει.

Κάπου μες στο highway είχα συνειδητοποιήσει ότι είχα ξεχάσει τον Μ. Κοιτάζω στο κινητό μου και ήδη είχα μία αναπάντητη. Έπιασα αμέσως τηλέφωνο και απολογήθηκα.

"Πάμεν προς το Μάλαμα να δούμεν την ανατολή του ήλιου. Ξέρεις που είναι;"
"Εν έχω ιδέα..."
Έπειτα ακολούθησε μία απογοητευτική σιγή. Αναστεναγμός.
"Εν πειράζει. Βρεθούμαστε άλλη φορά..." οι άλλοι ήταν απασχολημένοι με μια συζήτηση τους, είχα ελάχιστο privacy, έστριψα προς το παράθυρο και χαμήλωσα τον τόνο της φωνής μου "Εσύ χάνεις βέβαια...εσκεφτούμασταν να κάμουμεν skinny dipping" σχολίασα παιχνιδιάρικα.
"Εν θα ξανακάμω το ίδιο τραγικό λάθος!" αστειεύτηκεν κι αυτός, έπειτα ερώτησεν με πως μου εφάνηκεν η βραδιά. Είπα του ότι ήταν ωραία... αν και θα προτιμούσα να ήταν καλύτερη...
"Ο Αντρέας εφάνηκεν μου πολλά καλό κοπελούιν, και ο Λοίζος είχεν πολύν χάζι! Πε τους ευχαριστώ που ήταν έτσι φιλικοί" ήταν οι φίλοι του που είχαμεν συναντήσει μες το κλαμπ.
"Έεεε! Εγώ?" παραπονιάρικο.
"Εσύ...εσύ....χμμμμμμ....." με νάζι βέβαια.
"Ναι;;;;;" κοίταξα γυρώ μου, με μία ενοχή απόλαυσης
"Γευστικότατος" γουργούρισα τσαχπίνικα καθώς το μυαλό μου είχε γεμίσει με την ανάμνηση του body shot.
"Μμμμ, και είμαι σίγουρος πως είσαι κι εσύ, κρίμας που δεν μπόρεσα να το επιβεβαιώσω"
"Ίσως την επόμενη φορά" μα τι παιχνίδι παίζαμε οι δυό μας, πως μας έφευγαν έτσι κουβέντες. Άκουσα κάτι γέλια από πίσω μου. Και προς μεγάλη μου ντροπή ανακάλυψα πως όλοι τους είχαν σιωπήσει και άκουγαν με προσοχή το εφηβικό μας flirtationship. "Πρέπει να σε κλείσω. Τα ξαναλέμε" καληνυχτευτίκαμεν και τέλειωσα την κλήση με το μάγουλα μου να καθρεπτίζουν κατακόκκινα στο καθρεπτάκι.
Άνοιξα το παράθυρο και άφησα τον κρύο αγέρα να με πολιορκήσει.

*****

Όταν φτάσαμε σπίτι ο Αργύρης μας άνοιξε την πόρτα. Η Σοφία και η Μαίρη είχαν κλειστεί μες το δωμάτιο των κοριτσιών. Κανένας, και κυριότερος εγώ, δεν ασχολήθηκε να πάει να τους μιλήσει. Πήραμε μαζί μας κάτι σεντόνια, εγώ βρήκα μία μεγάλη κουβέρτα φυλαγμένη στο δωμάτιο των αγοριών. Την τυλίχτηκα και όλοι ξεκαρδίστηκαν, ήταν λες και ένας άστεγος μαζί με μία αρκούδα κάνανε παιδί, και το δημιούργημα τους ήμουνα εγώ.
Την προηγούμενη νύχτα στην παραλία είχα ξεπαγιάσει, αυτή την φορά ήμουνα πανέτοιμη.

Κατευθυνθήκαμε προς την παραλία, κάτσαμε πας τα κρεβατάκια και σιωπηλοί βλέπαμε προς τον ορίζοντα. Κράτησα τα μάτια μου ανοιχτά με δυσκολία μέχρι που είδα τις πρώτες ηλιαχτίδες να σκαρφαλώνουν σιγά σιγά τον ουρανό. Έκλεισα τα βλέφαρα μου, όταν τα ξανάνοιξα σχεδόν ολόκληρος ο ήλιος είχε ανατείλει.

Έκανα την παρέα μου να ξαναγελάσει μιας και είχα καταφέρει να κοιμηθώ καθώς καθόμουνα πας τον βράχο (ναι, είμαι μαζόχα... είχεν καλύτερη θέα από εκεί παρά στα κρεβατάκια), περικυκλωμένη με την κουβέρτα-γούνα, όπως τον άθρωπο των σπηλαίων.
Χαιρετήσαμεν και κάτι ηλικιωμένους που ήρθαν να κολυμπήσουν έτσι πρωί-πρωί, όι μάshαλλας τους.

Όταν φτάσαμε σπίτι όλοι μας, κατασκοτωμένοι, απλώσαμεν να κοιμηθούμε, εγώ ακόμη τυλιγμένη την κουβέρτα.

Το πρωινό, περίπου η ώρα 10, ξύπνησα με τη φωνή της Σοφίας καθώς μιλούσε στο τηλέφωνο στην κουζίνα. Έπειτα άκουσα την πόρτα να κλείνει.

Και μέσα μου ένιωσα ένα κύμα ανακούφισης. Έτσι, να φεύγει!

Όπως είχα αναφέρει και σε προηγούμενο ποστ, δεν μου έστειλε κανένα μήνυμα να με ευχαριστεί...ούτε για το ότι εγώ οργάνωσα την όλη εξόρμηση, ούτε το ότι τους φιλοξένησα στο εξοχικό μας. Αγένεια και αχαριστία. Στ'ανάθεμα....

The ordeals of the Napa Virgin - Part 2

Η συνέχεια...

Ήμουνα σε μια εκνευριστικά ανεπιθύμητη κατάσταση και δεν είχα ιδέα πως να θα έβγενα απ'αυτή. Μπροστά μου να εν ο Ψυχοπαθής πρώην να αγκαλιάζει την Σοφία και να χαζολογούν ενώ από πίσω μου να εν ο Μεθυσμένος "σωματοφύλακας" μου που τζίνη την ώρα επαραπονιούνταν ότι επείνασεν και πως θα πίενεν στο φαστφουντάδικο τζιαμέ απέναντι να πιάσει μια πίττα σουβλάκια.

"Να μείνεις δαμέ που είσαι και να μεν τολμήσεις να ταράξεις" γρυλίζω του μέσα που τα δόντια μου. Προσοχήν το στρατιωτούιν. "Παίξε το κουλ" προστάζω τον και προς έκπληξη μου, σαμπώς και είχεν ξεμεθύσει στο δευτερόλεπτο και κάποιος είχεν του πατήσει κάποιο κουμπί, ο Μεθυσμένος στέκουνταν με ένα σοβαρό και προστατευτικό ύφος δίπλα μου.
"Έγινεν κάτι;" με ρώτησε καθώς ο Ψυχασθενής με καλούσε να έρθω κοντά του.
"Ας ελπίσουμεν πως δεν θα γίνει.." ευχήθηκα καθώς κατευθυνόμουν προς εκείνον.

Βλέπει ο στούπος Ψ. τον δίμετρο Μεθυσμένο και αποφασίζει να με τραβήσει από το μπράτσο μου πιο κοντά του. Με μία απότομη κίνηση ελευθερώνω το χέρι μου και αντικρίζω τον έντονα στα μάτια. Προετοιμασμένη για την ότι μαλακία ήταν να μου κάμει και τούτη την φορά. Σε τόσο κοντινή απόσταση, αμέσως τον παρατηρώ - τα μάτια του ήταν ολοκόκκινα, ο ίδιος ιδρωμένος, και να δυσωδιά αλκοόλ.
Το στομάχι μου σφίχτηκε σε ένα επίπονο κόμπο. Ήδη με είχε ταπεινώσει μια φορά μπροστά στον κόσμο, σε ένα πάρτυ κοινής μας φίλης επειδή απαιτούσε να του δώσω πίσω το κολιέ που μου είχε κάνει δώρο για την one month "επέτειο" μας (μεν νομίσεις ότι εν τίποτε το σπουδαίο, ένα παττάλικο ψευτοκολιέ που είχεν ήδη ξεκινήσει να οξειδώνεται και βασικά ήταν το γιν και το γιανγκ κι εγώ είχα το μισό). Δηλαδή έλεος, που εξανακούστηκεν να ζητάς πίσω δώρο, τέλια μικροπρεπής χωρίς ίχνος αξιοπρέπειας.

Εν πάση γουέι, αφού είδεν ότι δεν τον επλησίαζα (και δικαιολογημένα πιστεύω), ήρτεν ο ίδιος (υπερβολικά) κοντά μου και ετύλιξεν το χέρι του γυρών που τους ώμους μου. Εκείνη την στιγμή είχα απλά κοκαλώσει. Γέρνει το πρόσωπο του πιο κοντά στο δικό μου - για τζίνο το ένα δευτερόλεπτο που του επήρεν η κίνηση μέσα μου είχα ευχηθεί τρακόσιες φορές να μεν προσπαθήσει να με φιλήσει. Ευτυχώς γύρισε προς το πλάι και ξεκούρασε το σαγόνι του πάνω στον ώμο μου καθώς είχε κολλήσει τα χείλη του δίπλα στο αυτί μου. Μέσα σε αυτό το ένα δευτερόλεπτο μέχρι να μιλήσει είχα ευχηθεί άλλες τρακόσιες φορές να μεν μου πει καμιά απειλητική κουβέντα ή να μου σύρει καμία κατάρα.

Όλα αυτά τα απίστευτα αρνητικά σενάρια περνούσαν με ταχύτητα φωτός μέσα από το μυαλό μου, χαμένη στο πανδαιμόνιο της Νάπας, σκεφτόμουν πως δεν υπήρχε κανένας τριγύρω μου που θα με βοηθούσε αν γινόταν κάτι ανεπιθύμητο, ούτε καν οι άγνωστοι μου φαίνονταν αξιόπιστοι- που να ασχοληθεί τώρα το μεθυσμένο εγγλεζούιν με εμένα. Πρώτη φορά στη ζωή μου είχα νιώσει τόσο ευάλωτη.
Η έκρηξη αδρεναλίνης ήταν απίστευτη.... Αγχώνουμουν, ναι, επειδή ήξερα για το τι είναι ικανός.

************

 "I want to apologize about the way I treated you. I was a jerk. I am sorry"

Έμεινα τα! Ο Ψυχοπαθής εζητούσεν μου εμένα (επιτέλους) συγγνώμη!!!
Στο άκουσμα αυτών των λέξεων ήταν λες και το όλο μου είναι είχεν γινεί ελαφρύ όσο ένα σύννεφο και απλά αιωρούμουν με ευφορία. Ένας στεναγμός αισιοδοξίας είχε ξεφύγει από μέσα μου. Επιτέλους, τουλάχιστον εξεκαθαρίσαμεν τα και δεν είναι πια κιστημένος μαζί μου (μέσα μου ελπίζω δηλαδή ότι δεν ήταν λόγια του ποτού, αλλά χάτε, σίκκιμε).
Έσυρα κι εγώ ένα ψεύτικο απόλοτζι που εσηκώστηκα και έφυα έτσι γρήορα που τη σχέση και τσίγκολο-λέττα-τσίγκολο-λό αυτάααααα.....

Η δε Σοφία είχεν πάρει που γυρώ να χαιρετήσει ούλα τα άτομα μες την παρέα του Ψυχοπαθή και δεν εκαταλάβαινεν σε ήντα άβολη κατάσταση με είχεν μπλέξει.  Να την καρτερώ να φύουμεν, να την καρτερώ, να την καρτερώ....

"What's new in your life?"
"Nothing much really..." τώρα να βάλω μετάφραση γιατί βαρκούμε να πατώ alt+shift συνέχεια....
"Έμαθα ότι επίες Αμερική"
"Ναι, ναι... Πριν κανέναν μήνα. Ήταν πολλά ωραία"
"Πως και επίες;"
"Είχα πιάσει μια υποτροφία σε ένα πρόγραμμα"
¨Ουάου! Ουάου! Πολλά καλά! Σίουρα άξιζες το! Αφού είσαι πανέξυπνη!"
"Θενκς"
... Άκρα του τάφου σιωπή... Στον κάμπο βασιλεύει.... Λαλεί πουλί....

"Η αρφή σου; Πως τα πάει; Θυμάμαι έπαιζεν το όργανο της..."
"Ναι, ναι... Εν στην ορχήστρα νέων τωρά... Πάει και για grade 8..."
"Ωραία, ωραία"
....
"Ο αρφός σου;! Ο μιτσικουρής;? Θυμούμαι τον ήταν τόοοοσος"
"Έεε, εν τζαι ψήλωσεν και πολλά που τότε αλλά μιά χαρά τα πάει και τούτος"
....
"Ο παπάς σου; Η μάμα σου;"
"Εν καλά" (άτε παράτα με, που θέλεις να σου πω και για την οικογένεια μου... φρικιό...) έκοψα του το αμέσως και είχεν πιάσει το μύνημα. Μόνο τζίνος ερωτούσεν κι εγώ απαντούσα, γιατί πολύ απλά δεν μου καίγεται καρφίν να μάθω για εκείνον και το πως είναι και τι κάνει και άλλα τέτοια μπλα μπλα. Ήθελα απλά να φύγω...μακριά. Δηλαδή πίστευεν πως με το να μου πει ένα συγγνώμη και με το να με ρωτήσει πέντε ερωτήσεις πως θα τα ξεχνούσα όλα; Πως θα ξεχνούσα το πως με εκφόβιζε και τις ψεύτικες φήμες που έσπερνε για εμένα.
....
"Οκέι... κοίτα, εν να ήθελα πολλά να γίνουμεν ξανά φίλοι. Θέλω να σε κάμω add πας το facebook, να μιλούμεν and stuff"
"Μμμμ" (μουυυυγκάνισμα) "Ένιγουέι, πρέπει να φύω να έβρω την παρέα μου. Χαφφάν" αρπάζω τον Μεθυσμένο "σωματοφύλακα μη χε.." σύρνω μάυρη πέτρα πίσω μου και με μεγάλη μου ευτυχία θωρώ την υπόλοιπη μου παρέα πέντε μέτρα πιο κάτω. Την Σοφία εξαπόλυσα την τζιαμέ. Ε μα ήμαρτον πιον...
Αφού το είχα συζητήσει και μάλιστα μπροστά της, και της είχα εξηγήσει προσωπικός γιατί τον εχώρισα, τί πελλάρα εν τούτη που επίεν και μου έκαμεν και αποφάσισεν να το παίξει socialite ίσσια τζιαμέ!!!

Να πει κανείς ότι ήταν μεθυσμένη, ήταν να ήμουν πιο επιεικής, αλλά ρε την τύχη μου, ήταν εντελώς sober. Εκτός και αν το παγωτό που είχεν κατεβάσει πιο πριν ήταν πνιμένο στο brandy....

Το παρτ θρι, με το actual ξεΝΑΠΑρθένεμα, Τετάρτη νύχτα στους δέκτες σας.

The ordeals of the Napa Virgin

Ήταν αρκετά μελό οι τελευταίες δύο αναρτήσεις, και εμένα εν μου αρέσκουν έτσι καταστάσεις, αλλά ένας ατμός που ήταν να φκει που την μαείρισσα, ας τον αφήκουμεν να φκει. Εν να προσπαθήσω να είμαι πιο διασκεδαστική τούτη την φορά - που σημαίνει.... GIFS!!!!!

Εν πάση γουέι!
Φέτος το είχα πάρει απόφαση, εφάchισα το χέρι μου δυναμικά πας το τραπέζι και έπειτα σήκωσα την γροθιά μου επιβλητικά προς τον ουρανό και βροντοφώναξα "ΦΕΤΟΣ ΘΑ ΠΑΜΕΝ ΑΓΙΑ ΝΑΠΑ ΚΑΙ ΘΑ ΤΟ ΚΑΨΟΥΜΕ!!!" (εκάμαμεν τα shιόνι)

Συνάω την παρέα, χωρίς να τους αφήνω και πολύν περιθώριο αφού πέρσι είχαν μου το ακυρώσει οι πλείστοι τελευταία στιγμή, μαζέψαμεν τα πουρτού μας και κινηθήκαμεν προς προορισμό πολλά μακρινό, ανατολικόν και εξοτικόν... στο Κάππαρη. Η διαμονή με χωρίς γεύμα και πρόγευμα ήταν μία γενναιόδωρη προσφορά της εταιρίας Κεραμιδόγατες Ltd.

Το πρώτο βράδυ είμασταν μόνο τέσσερα άτομα και αποφασίσαμεν να πιάμεν λίες μπύρες και να περπατήσουμεν ως την παραλία Μάλαμα που έκοφκεν τζιαμέ κοντά για να απλώσουμεν στις ξαπλώστρες και να δούμεν τα πεφταστέρια. Ήταν πολλά ωραία τζίνη η νύχτα, πέρκει να είχα δει κάπου στα 20 αστέρια να πέφτουν, αλλά που ένα σημείο και μετά είχαν μου λείψει οι ευχές και απλά εγύρισα πλευρό και έγυρα (ρομαντικότατη, me knows).

Την επόμενη μέρα ήρθαν άλλες τρεις κορούες (η μία εκ των οποίων ήταν η γνωστή μας frenemie). Το πρωί παραλία, έπειτα σπίτι και προετοιμασία για το "wild night out". Η μισή παρέα είχεν κόψει πίσω και έρκουνταν με το δεύτερο αυτοκίνητο ενώ εγώ έτυχεν να ήμουν με την Σοφία και άλλο δύο κοπέλες για να ξεκλειδώσω το διαμέρισμα.

Έε, όπως φαίνεται εν που τζίνη την ώρα που άρκεψεν της μαλακίες της η Σοφία. Μόλις εφκήκεν που το μπάνιο ήθελεν να μαγειρέψει, λαλώ της κόρη περίμενε και ήταν να μαγειρέψει ο Μάνος πόψε, he called dibs. Όι να λαλεί τζίνη, να θέλει σιού και καλά να μας κάμει την Βέφα.

Πάμεν όλοι μαζί έναν ωραίο διαλογισμό, Άμμμμμμ Άμμμμμ

Ανοίγει το ψυγείο το οποίο και ήταν γεμάτο (ευχαριστώ την μητέρα μου, ήταν καταπληκτική οικοδέσποινα, είχεν μείνει στο εξοχικό τζιαμέ με τον πατέρα μου την νύχτα πριν να φτάσω και όπως φαίνεται μας εσκέφτηκεν η γυναίκα και αγόρασεν μας βασικά υλικά που χρειάζεσαι όταν θα μαγειρέψεις). Βγάζει κάτι μπούτια κοτόπουλου, και να επιμένει να πάμεν στο σούπερμαρκετ για να πιάμεν υλικά για να κάμει το κοτόπουλο όπως το κάμνει η γιαγία της και εν τέλειο... Μωρή! Ανοίω το ψυγείο και τα ερμάρια, θωρώ η μάνα μου είχεν μας αγοράσει κρέμα γάλακτος, μανιτάρια, λευκό κρασί... μπορεί που μαγειρική να μεν σκαμπάζω μία και για τον Μποτρίνη να είμαι ο Αντίχριστος, αλλά ρε παιδίν μου, μια χαρά κοτόπουλο με κρέμα δεν κάμνεις με τούτα τα υλικά;?

Και να της λαλώ "Κόρη παρέτα, έχουμεν δαμέ υλικά είμαστε εντάξει" και να μου λαλεί "Όι!" (που να σε φαν οι ψώροι) "Τώρα να πιάσω την γιαγιά μου να μου πει την συνταγή να παμεν να πιάμεν τα υλικά"... Ατού ο Γαβρίλης... πια υλικά ολάν, λαλεί το και το όνομα του, κοτόπουλο με κρέμα, έχουμεν κοτόπουλο, έχουμεν και κρέμα, άφηστην άλλη την συνταγή σιορ... Τίποτε εν άκουεν, η γιαγιά της είχεν ήδη απαντήσει στην άλλη γραμμή.

Τζίνη την ώρα εσήκωσα τα χέρια μου ψηλά, ήμαρτον σιόρ, και επαραίτησα την χωρίς να πω τίποτε,

επία να κάμω μπάνιο (αν είναι ένα πράγμα που νευριάζω με τις θάλασσες είναι ότι γεμώνεις με άμμους παντού!) 

Για εμένα το μπάνιο είναι ώρα ιερή. Όπως για τους άλλους εν ο μεσημεριανός ο ύπνος ή το καθιερωμένο εικοσάλεπτο στην τουαλέτα. Τζίνη την ώρα απλά χαλαρώνω, βάζω την μουσικούα μου, και απολαμβάνω το να φέφκει η βρώμα που πάνω μου. Μέσα σε τζίνο το χρονικό διάστημα των πέντε τραγουδιών που μου πέρνει μέχρι να τελειώσω, πέρκει να την άκουσα να μου φωνάζει δέκα φορές. Σε μια φάση απαίτησεν να φκω τζιόλας για να της δείξω που εν οι κύβοι μάτζικ.... Η κουζίνα τωρά 1Χ1 που ένει με έξι ερμάρια.... Τράβα κοπέλα μου από εδώ μεν σύρω καμιά δυνάμενη βρισσιά και πουν ότι ήρταμεν που τα καράβια. Αφού θωρεί πως μόλις χυθεί το shampoo πάνω μου φκαίνει μου η Μαριά Κάλλας, γιατί εν με αφήνει ολάν να κάμω δύο-τρεις κλίμακες στην ησυχία μου;

Μετά που εφκήκα που το μπάνιο ήταν να έκαμνεν η Έμιλυ, μιά κορούα που της τρέφω απεριόριστο σεβασμό. Όμως επειδή η Σοφία κάπου αυτομόλησεν με τις αλχημίες της στην κουζίνα, επίεν η Έμιλυ να σώσει ότι εσώζουνταν και η άλλη επίεν μες το δωμάτιο να βαφτεί.

Τωρά λαλείς, τούτο το ποστ έπρεπεν να ήταν για την Νάπα, ναι ναι ναι... άλλα βασικά, το γεγονός ότι η Έμιλυ εμπήκεν να κάμει μπάνιο μετά που ήρταν οι άλλοι και εκάτσαν ούλοι και εφάν και μετά που τους έπλυνεν και τα πιάτα (γιατί δύο συγκεκριμένες δεσποινίδες δεν εσηκώναν το δαχτυλάκι τους να βοηθήσουν μιας και είχαν σαστεί πριν μιά ώρα - η Σοφία, και η Μαίρη η οποία εν ο λόγος που η καρτάνα εν μες την παρέα μας).

Τούτο οδήγησεν στο να βγούμεν της πόρτα η ώρα 12:00 και μιας και αργήσαμεν, είχαμεν χάσει το τελευταίο λεωφορίο που επερνούσεν που την στάση κοντά μας και τελικά ήταν να μας έπερνεν η Σοφία και η Ιωάννα. Η Σοφία είπεν ότι κανονικά πρέπει να πληρώσουμεν τζίνη και την Ιωάννα για το μεταφορικό που πέντε ευρώ ο καθένας. Τζιαμέ επάτησα πόδιν και έπρεπεν να της κάμω την εξίσωση μπροστά στα μούτρα της για να καταλάβει ότι εν να μας κάτσει πιο ακριβή που το λεωφορείο.

Oh no no no no!

Εκατάφερα να την ρίψω στα τρία ευρώ ο καθένας γιατί υποτίθεται ήταν να τα πιάσει και η Ιωάννα. Έπιασεν τα η Σοφία και πιο μετά έμαθα που την Ιωάννα ότι τίποτε δεν έπιασεν τζίνη (που μπάιδεγουέι, η Ιωάννα έφερεν μας και πίσω Λευκωσία και τίποτε λεφτά δεν εζήτησεν).

Χάτε λαλώ εγώ, σίκκιμε. Θέλουμεν 45 λεπτά μες την κίνηση αλλά προλαβένουμεν να πάμεν τζικάτω κάτα τις μία και μετά PARTY PARTY PARTY PARTY!!!

Ήθελα και έκλαια. Η Σοφία ήθελεν να πάμεν κάτω κέντρο Πρωταρά για να πιάσουμεν το φίλο της Μαίρης (τούτο κατανοώ το), να πιάμεν άλλο κάτι τρεις παρέες της (άκου να σου πω, εγώ έφερα την παρέα μου Πρωταρά για να πάω εγώ μαζί με τζίνους Αγιά Νάπα ωσάν Napa Virgins για να ναπα-ξεπαρθενευτούμεν) και να φάει παγωτό (εν να σου πω ήντα που εν να φάεις τωρά).
Εφάμεν τζιαμέ σαράντα λεπτά. Κι εγώ μέσα μου να τρώουμε για να PARTY PARTY PARTY PARTY!!!

Εφτάσαμεν Αγιά Νάπα δύο παρά δέκα... περιττό να σου πω ότι τα μπαρς κλείνουν στις δύο... Δηλαδή, όπως εμπαίναμεν της Αγιά Ναπάς, τζιαμέ που έπρεπεν να ακούεις δυνατή μουσική και έντονα χρωματιστά φώτα να σου φακκούν μες τα μάθκια, επερπατούσαμεν και εβλέπαμεν το ένα κέντρο να κλείνει μετά που το άλλο....
Εγώ είχα πάει με την Σοφία και τους τρεις άγνωστους φίλους της γιατί apparently εγυάλισα τους και η ίδια ήθελεν με να έρτω μαζί τους γιατί εζητήσαν της το τα παιθκιά... Σοβαρομιλώ, εν κουντιτή που με εβάλαν μες το αμάξι (άτε να πεις ότι ήταν ωραίοι, ήταν να έμπαινα μες το αμάξι με μιαν πιρουέττα, αλλά και οι τρεις ήταν πιασ'τον έναν και φάκκα τον πας τον άλλον).

Όταν επιτέλους εφτάσαμεν, είχα κανονίσει να συναντύσω ένα αγόρι παρέας, κοινός γνωστός μας με τζίνη (την τύχη μου!) τον οποίον εγνώρισα στα γενέθλια της (μπορεί να εν και ο μόνος λόγος που συναναστρέφομαι ακόμα μαζί της επειδή έχει πολλούς κύκλους και μέσω της γνωρίζω πολλά άτομα), ήμαστουν πολλά κοντά και είχεν μου υποσχεθεί ότι ήταν να με "προσέχει" αλλά κιόλας να με "ξεναγήσει" στην Ayia fucking Napa!!
Ήβρα τον ξεναγό/σωματοφύλακα μου μεθυσμένο, που παραδόξος εσυμπεριφέρουνταν πολλά χαριτωμένα στην προσπάθεια του να το παίξει ότι φέρει εις πέρας την υπόσχεσην του.

Κινηθήκαμεν οι τρεις μας (τα άλλα τρία αγόρια-παρέες-της-άλλης δεν έχω ιδέα που είχαν εξαφανιστεί τζίνη την ώρα) πέρκει προλάβουμεν κανένα μπαρ. Σε κάποια φάση θωρώ την άλλη που ποτζί να χάνεται που το πλευρό μου και να πηγαίνει και να αγκαλιάζει ποιόν, όι πε μου ποιόν....*δραματική μουσική για εφέ* τον ψυχασθενή τον πρώην μου!!!

Το άτομο για το οποίο έχει που τον Νιόβρη που δεν πατώ 50 μέτρα που την Φανερωμένη επειδή φοβάμαι τον με ΟΛΗ την σημασία της λέξης!! Τρέμω τον ειλικρινά! Το άτομο δεν είναι καλά!!
Ενάμιση μήνα ήμουν μαζί του, εφόρτωσεν μου το "I love you" του και πως μαζί μου "I can see a new beginning in my life" και να ρωτώ "New beginning? Why?" και να κάθουμαι να μαθαίνω για τους καυγάδες που του αρέσκει (!) να μπλέκει, για το ότι έμεινεν τάξη επειδή έπιασεν U σε ούλα του τα A-levels, για τους παρέες του που σε λίον εν να φυτρώνει το ίδιον το φυτό της μαριχουάννας μες τους πνεύμονες τους, για το ότι εγάμησεν δεκατετράχρονη, για τον αλκοολικόν τζίρη του που μπαινοβγαίνει τα νοσοκομεία, για το ότι κουβαλεί πάντα μαχαίριν μαζί του, για το ότι έπερνεν φάρμακα επειδή επάθαινεν mental breakdowns και έσπαζεν πόρτες.... ανατριχιάζω και τωρά που τα γράφω.... Εγώ ήμουν ένα μωρό που ακόμα δεν είχεν βγει που το αυγό του και ήθελεν μια απλή και casual σχέση όπως έχουν όλες οι νορμάλ κοπέλες της ηλικίας της, όι τούτη την τηλενουβέλα!

Και έτην τζιαμέ, την μαννή! Εν τζιαμέ και αγκαλιάζει τον μπροστά μου!!! Με την δικαιολογία ότι εν και δικός της γνωστός (είχεν τον γνωρίσει ένα μήνα πριν που εμένα και μάλιστα είχεν την αγένια να έρτει η άκυρη να μου θυμώσει όταν τον εχώρισα και να μου σύρει εμένα το φταίξιμο....αλλά...τέσπα...βαθιές αναπνοές ηδε μη φουντώνω....). 

Θωρεί με ο Ψυχοπαθής, σηκώνω το χερούιν μου δειλά και χαιρετώ τον. Νεύκει μου να έρτω κοντά του. Άμαν λαλώ. Ξεροκαταπίνω. Πιάνω τον Μεθυσμένο που την άκρια του μανικιού του και φέρνω τον σιγα-σιγά να εν κοντά μου. Γύρνει κοντά στο αυτί μου ο Ψ. και ψιθυρίζει...

"To be continued"