Χτυποκάρδια στα... λάστιχα

WARNING: Αυτό το έντρυ σίγουρα θα έχει μερικά ορθογραφικά λάθοι ποτζί-ποδά επειδή δεν πρόλαβα να το διορθώσω. Είχα το καιρό στα drafts αλλά κάποτε έπρεπεν να το ποστάρω για να ξαναδώκω τέμπο σε αυτό το μπλογκ - σόρρυ που εχάθηκα.

Συνεχίζοντας από εκεί που μείναμε, ο Σεπτέμβρης μόλις είχεν ξεκινήσει (όπα, μα έκοψα πολλά πίσω τελικά! Πρέπει να στρωθώ στα έντρυς) με την νέα χρονιά είπα να κάμω κάτι για το οποίο οι ζωές πολλών ανθρώπων εδιακινδύνευσαν - να μάθω να οδηγώ!

Κάμνω έτο ένα-δύο-τρία μαθήματα, και ούφου, συνειδητοποιώ ότι όπως ο Άινσταϊν και ο Μπιγκ Μπαγκ Σέλντον, έτσι και εγώ, παρά τον τόοοοοοοοοοοοσο (δα) νου μου δεν μπορώ να τελειοποιήσω την τέχνη της οδήγησης (ήντα τελειοποίηση, δαμε ούτε καν -ποίηση ασπούμεν, πόσον μάλλον τέλειο- ημίsh).

Μα τι θώρε στον δρόμο και όι τις βιτρίνες. Μα τι clutch, ταχύτητα, άιστο, πεζίνα, clutch, δευτέρα. Μα τι χειρόφρενο. Μα τι θώρε τα σήματα. Μα τι μεν προσπερνάς αν η γραμμή δεν είναι διακεκομμένη. Πολλή δουλειά τούτο το οδήγημα. Πολλήν συγκέντρωση και πολλά βαρετό.

Με την δασκάλα μου όμως, όλα μέλι και γάλα. Γελάμεν, λαλούμεν τα αστεία μας, λαλεί με φρενοκομείο, αναλύουμεν την ζωή γυρίζοντας την Λευκωσία και τα περίχωρα της. Ήταν Πέμπτη, μπορεί και Παρασκευή, ήμουν μες το λεωφορείο μου και επέστρεφα σπίτι τελίως εξουθενωμένη. Η σκέψη ότι είχα μάθημα οδήγησης σε μία ώρα με κούραζε ακόμα πιο πολύ, ούτε καν να κόψω έναν ύπνο για θκιο ωρίτσες. Φκάλω την ιδρωμένη φανέλα του σχολείο, φορώ ένα απλό τανκ τοπ, λίον αποσμητικό, τα μαλλιά μου ήταν πιασμένα πάνω αλλά εφαίνουμουν όπως την κόρη της Ξαξού... Έ ολάν, σικκιμε.

Ακούω την πουρού κάτω. Βουρώ, πιάνω τα λεφτά, τα κλειδιά και το κινητό. Μπαίνω μες το αυτοκίνητο. Γειά σου. Γειά σας.

Μα, wait a minute...

Πάντα πριν που εμένα είχεν έναν μαλάκα που είχεν που την πρώτη ημέρα που μου έριχνεν σπόντες πλυμένες στο δηλητήριο, για το οδήγημα μου. "Εν να μας ττουμπάρεις σήμερα?", "Μα ακόμα συνεχίζεις και κάμνεις μαθήματα? Παρέτα ολάν".... κξξλκθξοιςξσκφκφκξ τα νεύρα μου.

Όμως τζίνη την μέρα τίποτε. Κανένα σχόλιο από το πίσω κάθισμα. Χμμ. Ύποπτο. Κατεβάζω τσας το καθρεπτάκι και θωρώ κάτι ξανθά μαλλούθκια και μαύρα γυαλιά, όλα να χάνονται στο χίλια-μέγκα-βατ χαμόγελο που μου έριχνεν το Εγγλεζούιν.

"Χαλόου" λαλεί μου. Εγυάλισεν το μάτι μου! Γυρίζω ούλη, έτσι στρίφκω το κορμί μου και με ένα (ολίγον creepy) χαμόγελο απαντώ του.
"Ο, χαλόου δέαρ". Συστηνούμασται.

Λαλεί μου η δασκάλα μου να ξεκινήσουμεν, ξερωκαταπίνω... Ότι "καλή" εντύπωση εκάμαμεν του κοππελουθκιού, θα εξαφανιστεί μόλις κατεβάσω τζίνο το χειρόφρενο.

Περνούν δέκα λεπτά.
Αριθμός τουμπαρίσματων: 0
Αριθμός θυμωμένων πουρούδων προς εμένα: 0
Αριθμός σταρταρίσματος: 0.

Πάμεν καλά, πάμεν καλά. Εκατάφερεν και η δασκάλα μου να ηρεμήσει για λίγο. Ξαφνικά, ξεκινά το εγγλεζούιν τις τίπικαλ ερωτήσεις για να ανοίξει κουβέντα. Πότε εν η εξετάση σου, πόσο χρονών είσαι, τι σχολείο πάεις κλπ κλπ. Εφκήκαμεν και συνομήλικοι.

Αλλά βρε όμορφο παιδί μου, ήδη όλο το multitasking μου είχε περιοριστεί στο οδήγημα και να σε κρυφοθωρώ που το καθρεφτούιν, τι μου αρκέφκεις συζήτηση τωρά... Δεν μου έκαμνεν η καρδιά μου να του πω "Οδηγώ, δεν μπορώ να κάμνω κουβέντες" και σαν κοινωνικό πλάσμα όσπου να τον αφήκουμεν σπίτι του είχαμεν αναλύσει τις αγαπημένες μας ταινίες. Όπως κατεβαίνει, όου μάι γκούτνες, είδα τον σε όλο του το μεγαλείο (αφαιρεσε πρόστυχο υπονούμενο και συνέχισε), εννοώντας: το κορμί του, το ανάστημα του, τα ρούχα του. Και ααατς, εφορούσεν στενό πουκάμισο σε γκρίζους χρωματισμούς και ενα τζιν γκρίζο. Δεν βλέπεις συχνά έναν νέο να είναι ντυμένος κάπως casual formal με το πουκαμισούιν του αλλά damn, it was sexy. Λεπτός, ψηλός, όι όι, κάμνει μας!

Έτσι όπως λαλούμεν πάι-πάι και γυρίζει και φέφκει, πιάνω το χέρι της δασκάλας μου και λαλώ της, "Πότε εν το επόμενο του μάθημα; Ξαναβάρμε μετά που τζίνον!". Κρυφοχαμογελά. Μετά από καιρό θα μάθω ότι η γεναίκα, δύο αγαπημένους μαθητές είχε εκείνη την εποχή: η πρώτη ήμουν εγώ γιατί εκάμναμεν το παναΐρι μας και είχαμεν γινεί φιλενάδες, και ο δεύτερος ήταν ο Εγγλέζος επειδή παρότι όσο και εκαταφέρναν να εξηγηθούν οι δύο τους, μου είχεν πει πως ήταν ο πιο ευγενικός, χαρούμενος και φιλικός. Καθώς κάποτε είχαμε μιλήσει για σχέσεις, και είπα της και τα δικά μου, από τότε είχε αποφασίσει να με κανονίσει με το παιδί.

Τρεις εβδομάδες μετά από εκείνη την συνάντηση, την ενημερώνουμεν, to her surprise, ότι τα είχαμε φτιάξει. Εννιά μήνες μετά... ένα παιδί γεννήθηκε!

JUST KIDDING!!!

Εννιά μήνες μετά, ακόμα είμαστε μαζί και η δασκάλα (με την οποία εκράτησα επαφή, ναι μετά που έξι μήνες μαθήματα και μία αποτυχημένη εξέταση εκατάφερα και έπιασα την άδεια, woohooo!) έκαμεν dibs να εν η δεύτερη κουμπάρα. Εννιά μήνες και πάμεν δυναμικά ερωτευμένοι για τον δέκατο όσο σαχλό και αν ακούγεται.

Ναι, i know, εν λίον σοκ τούτη η αλλαγή. Δαμε στο προχτεσινό έντρυ έκλαια και οδύρουμουν για τον άλλον. Υποτίθεται ήταν να έκαμνα catch up with the events αλλά οι εξετάσεις μου κτυπήσαν την πόρτα. Ήντα και τωρά που γράφω, έχω εξέτασει σε 5 ώρες, μαθηματικά FP2. Έρκεται καλοκαίρι όμως και κάμποσα εγίναν μες σε τούτους τους μήνες έχει που τον Σεπτέμβρη - εν να προσπαθήσω να τα γράψω όλα και να επαναφέρω πίσω το Μπλακ Κατ.

Για να μεν το κλείσω λίον άκυρα το έντρυ, το όνομα του νέου μας χαρακτήρα είναι Τζον. Μίστερ Τζον Ινγκλιsh.

You fell from my eyes

Άι σπικ Ίνγκλαντ βέρι μπέστερ ρε!

Ντιζ, ις παρτ του (ζα). Που δαμέ.

Μείναμε στο σημείο όπου επιστρέψαμεν που το Αμέρικα, πήγαμε στις κυπριακές αμμουδιές μας, εφάμεν απογοήτευση που τον Μιχάλη και μετά? Μετά ήταν η Αγιά Ναπα και το ξεΝΑΠΑρθένεμα. Μετά? Α ναι! Ήταν 7 του Σεπτέμβρη. Δύο μέρες πριν να ανοίξουν τα σχολεία, δύο μέρες μετά τα γενέθλια μου.

"Ήταν" να βρεθεί η παρέα για να πάμεν Πρωταρά, έτσι για τελευταία φορά πριν να ανοίξουν τα σχολεία. Όταν βέβαια με έπιασεν η Σοφία, ήμουν κάπως "Εεεεεεεεεε..." (αίγες μπλε!). Λαλεί μου "Άτε, και εν να έρτει ούλη η παρέα!". Χάτες λαλώ...

Ο αυτοκαταστροφισμός μου θα είναι το τέλος μου

Έχει από τότε, δεν την ξαναεμπιστεύκουμαι όποτε λαλεί "ούλη" η παρέα. Επειδή για την Σοφία, αντί 10 πλάσματα = Όλη η παρέα, είναι 3 πλάσματα = Όλη (η δική της) παρέα. Εκαταλήξαμεν μες το λεωφορείο, τζίνη, ο κολλητός και ο πανταχώ-hoe Μιχάλης.

Φτάνουμεν στην παραλία, και εγώ πάω και χώνουμε κάτω που την ομπρέλα με το (έναν τόνο) βιβλίο του Law (χίλιες σελίδες!!! Σοβαρά! Η πρώτη μου φορά που συναντώ βιβλίο με τετραψίο αριθμό σελίδων! Εν να έχει κάμποσα έτσι στο πανεπιστήμιο; Προετοιμάστε με που τα τωρά, να μεν μου έρτει ταμπλάς δηλαδή).

Η αυτοκαταστροφή που λέγαμε...

Όλοι οι υπόλοιποι επίαν και πηδηχτήκαν...μες τα γαλανά νερά του νησιού μας, πλάτσα πλούτσα πλιτς, Φκαίνει σε κάποια φάση η Σοφία, και πλησιάζει με, καρφώνει με το βλέμμα της το στήθος μου (εφορούσα tank top, μεν πάει ο νους σας στο βρώμικο χεχεχε), θκειά Βικτώρια, θυμάστε, ακουμπάτα με το χερούιν της, κάμνει τους ένα jingle (ε καλά, αν δεν επίεν ο νους στο βρώμικο πριν, φαντάζομαι επίεν τωρά και απλά δεν το σώζω γι'αυτό θα συνεχίσω όσο παράξενα και αν ακούγονται όλα)  και γυρίζει και λαλεί μου "Της αρφής μου εν πιο μαλακά και σούζουνται πιο πολλά"ακολουθόντας ένα χαμόγελο φάση είμαστε-φίλες-κολλητές-αυτοκόλλητες. Σοβαρά, γράφω την ατάκα της και εγώ ακόμα εν το πιστεύκω ότι έχει πλάσμα που φκαίνει του έτσι κουβέντα.. λάικ σίριουσλι.

Ήθελα τζίνη την ώρα να της αναλύσω, "Τα βυζιά που έχει η αρφή σου εν ψεύτικα! Κάθεται και σφίγκει τα με το σουτιέν που έχει βάτες πιο μεγάλες που το βυζίν της, κάμνει τα να πετάσουνται πάνω πάνω και να έρκουνται κοντά. Διά σου την ψευδαίσθηση ότι εν μεγάλα άλλα άμαν τα δεις που το πλάι εν μια σανίδα όπως τα δικά σου! Απλά τζίνης κόφκει παραπάνω ο νους της και κάμνει το ενώ εσένα έμεινεν σου το κόμπλεξ" Έτην και την μέθοδο... πας σε αρσενικόν!
Αφού εμείς οι γεναίτζες καταλάβουμεν το ψεύτικον το βυζίν που το μίλην, εν τζίνο που πετάσετται η καμπύλη λίον έντονα, και ξέρεις ότι εν επειδή το κουντά κάτι που κάτω. Δηλαδή, με ποιάν λογική η μιά η αρφή να εν ΑΑ και η άλλη "D"? Τέσπα, εν το εσχολίασα και άφηκα το να τζιλήσει.
(Σόρρυ, εν να σχολιάσω λίον παραπάνω, ΜΑ ΑΔΕ ΤΗΝ ΣΚΥΛΑ ΠΟΥ ΕΛΛΥΣΣΙΑΣΕΝ ΕΠΕΙΔΗ ΕΠΙΑ ΠΕΝΤΕ ΣΧΟΛΙΑ ΠΟΥ ΕΒΑΛΑ ΚΙΛΑ ΚΑΙ ΕΦΑΝΗΚΑΝ ΠΙΟ ΕΝΤΟΝΑ ΣΤΟ ΣΤΗΘΟΣ! ΚΟΠΛΕΞΙΚΗ! Ε ΚΟΜΠΛΕΞΙΚΗ! ΕΓΩ ΕΝ ΘΑ ΑΣΧΟΛΟΥΜΟΥΝ ΑΛΛΙΩΣ ΜΕ ΕΤΣΙ ΤΣΙΟΦΤΕΣ  ΓΑΙ ΤΑ ΒΥΖΙΑ ΤΗΣ ΚΑΘΕ ΑΚΥΡΗΣ ΑΛΛΑ ΑΜΑΝ..! )

Παράκληση προς την Beatrix: Αν συνεχίσει έτσι τούτη, εν να χρειαστώ εντατικά μαθήματα assassin που εσένα την μαστόρισσα. Που την μια εσύ με την κατάνα και εγώ με το τσεκούρι.

Συνεχίζουμεν.

Έπειτα είπεν μου τούτην την κουβέντα. Εγύρισα πλευρόν και έσφηξα τα δόντια μου. Στ'ανάθεμα. Να τελειώνουμεν να φαίφκουμεν..

Φκαίνουν και τα αγόρια, και έρκεται της άλλης όρεξη να πάμεν να πιάμεν κάτι σκουλαρίκια. "Άτε καττού, έλα! Έλα! Άτε έλα". Επία. Μπαίνουμεν μες το μαγαζί, εφάμεν κάμποσες ώρες να θκιαλέξει μεταξύ τριών σκουλαρικιών (έπιασεν τέσσερα τελικά), που τζίνα τα σιλικόνινα.

Οκέι, μπορεί να ήταν της μόδας μες τα 90s και αρχές των 2000s (επειδή η Κύπρος κόφκει ολίγον πίσω), ή άμαν είσαι 12 χρονών "ψαγμένη" μιτσιά. Σοβαρά, κατά την γνώμη μου, εν υπάρχουν πιο παναΐρίσιμα σκουλαρίκια! Τέλια χωρκαθκιόν. Τέσπα.

Είχεν και έναν μεθυσμένο εγγλέζο μες το κατάστημα (χεσούς - jesus - ασπούμεν, που το απόγευμα;), είδεν το ταττού μου πίσω στην πλάτη και άρκεψεν και εμάχουνταν κάτι αλλαουρνέζικα.. Πρέπει να ήταν ιρλανδός (εξού και το μεθυσμένος που η ώρα 6μμ) επειδή εν εφκαλα λέξη του τι μου ελάλεν! Εφτά χρόνια εφάν οι γονείς μου τόσα λεφτά για να μάθω αγγλικά και σοβαρά, εμιλούσεν μου (κάπως άγρια) και εγώ έμεινα και εθώρουν τον όπως τον κάττο (τυχαίο? Δεν νομίζω).
Γυρίζει ο υπεύθυνος του καταστήματος και λαλεί μου "Λαλεί ότι εν νεν καλό το ταττού σου. Ότι εν σου το εκάμαν καλά. Τώρα να το δω... Χμμ.. Μα που επίες και έκαμες το? Χάλια δουλειά. Έβαλεν σου το μελάνι πολλά βαθκιά! Έπρεπεν να έρτεις δαμέ.."

Άγχωσεν με!

Τωρά εν ηξέρω αν απλά εκίστησεν επειδή δεν έκαμα σε τζίνον, μιας και έσυρεν και μια κουβέντα φάση "Να έρτεις να σου κάμω ένα πιο μεγάλο που πάνω να στο χώσω" ή αν όντως ελάλεν την αλήθκεια. Απλά έφυα με το κεφάλι σκυφτό. Σιχτίρ.. εχαλάσαν μου και οι θκιό την μέρα και την διάθεση.

Εμπάσιγουέι, εξαιτίας της κυρίας που ήθελεν τα σκουλαρίκια, εχάσαμεν το λεωφορείο, αλλά το πρόβλημα εν ήταν μόνο τζίνο, όταν της ελαλούσαμεν εγώ και ο κολλητός ότι εν η ώρα τάδε που φέφκει, τζίνη ήταν κάπως, "ΌΙ, εν άλλο τζίνο! Άλλαξεν το ωράριο!!"

Κάπω έτσι, εβρεθήκαμεν να καθούμαστε στο πεζοδρόμιο τζιαμέ που εν η βασική η στάση, που εν η εκκλησία, και να καρτερούμεν το λεωφορείο για Λάρνακα. Όπως εκάθουνταν τζίνοι, εγώ εστέκουμουν, και έκαμα ένα πελλάρικο stand up comedy για να γελάσουμεν λίον και να χαλαρώσουμεν αλλά όπως φαίνεται δεν ήμουν ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα έτσι η Σοφία και ο Μιχάλης (ο οποίος όλη μέρα επεριτριγύριζεν την Σοφία, και με αγνοούσε ΠΑΝΤΕΛΩΣ σε σημείο που όπως του εμιλούσα και έγραφεν με, άρκεψα και του ελαλούσα πόσο μαλάκας είναι και πόσο μου σπάζει τα νεύρα με την καινούργια του συμπεριφορά, αλλά obviously, που να με ακούσει αφού με έγραφεν στα ααα...φρύδια του) αποφασίσαν να κάμουν "wrestling" τζιαμέ πάνω στο κουγκρίν. Πόξω που το περίπτερο. Με έμενα και το κολλητό αγκαζέ δίπλα να βαστούμεν το φαναρούιν.

Βέβαια μεν φανταστείς τίποτε έτσι προφέσιοναλ ..

Ψευτοπράματα όπως τούτο..
(Οι φανς του είδους, πλις μεν με φάτε, keep in mind ότι 1. Είμαι κορούα, και 2. Αρέσκουν μου οι γάτες - αυτά τα δύο, ειδικά το τελευταίο, λένε αρκετά)

Κάπως όπως τούτο

Που εκατάληξεν σαν τούτο.....

Όκει αγαπητή μου, ξέρεις να κάμνεις σπαγκάτο. Εν νεν ανάγκη να ανοίγεις τα πόδια σου διάπλατα, φάση Ανοίξαμεν και σας περιμένουμεν, έτσι όπως εν ο άλλος που πάνω σου και να γελάς με τζίνο το γελούιν σου και τα "ΑΧ! ΜΗ! ΣΤΑ-ΜΑ-ΤΑ!" (τρου μετάφραση: ΘΕΛΩ ΤΟΝ ΜΙΣΤΕΡ ΝΤΙ ΣΟΥ! ΠΩΣ ΑΛΛΙΩΣ ΝΑ ΣΤΟ ΔΕΙΞΩ?!). Η αντίδραση μου κάπως..

Ντα χελλ!?! Daaaaamn gurl!!

Ο κολλητός έκαμεν τηλεπάθεια μαζί μου, αλλά επειδή τζίνος εν αντρέπεται ψυχήν γυρίζει και σχολιάζει τους "Παιθκιά, γαμηθείτε τζιόλας, ελεύθερα!".

Μπαίνουμεν μες το μπους, καθούμαστε πίσω πίσω. Ο κολλητός παράθυρο, εγώ δίπλα του να γέρνω πας την τζιλιούα του (πέρφεκτ πίλοου) προσπαθώντας να μεν κλείσω τα μάθκια μου που την κούραση, ο Μιχάλης στην άλλη άκρια, και η Σοφία.. πάνω του! Ανάλυσα προηγουμένως πως νιώθω άμαν παν κορούες και "κάθουνται" έτσι άνετα πας σε "φίλους" τους.
Σοβαρά, αν ήμουν αρσενικός και επίενεν καμιά να κάτσει πάνω μου, έτσι αναμεταξύ των κολωμερκών της ήταν να αφήκω τον Μέγα να αναδυθεί και ήταν να της δείξω το τί εστί ειλικρινά να κάθεσαι πάνω!

Άτε σαν καλό κοριτσάκι (ή αγοράκι, δεν έχουμεν κομπλεξ σε αυτό το μπλογκ) έλα στον Μέγα

Ένιγουέι, σε κάποια φάση έσυρεν της πικρόχολο σχόλιο ο κολλητός ότι τζίνη φταίει που αρκήσαμεν και πως ήταν τέλια ανοργάνωτη που δεν εκανόνισεν να ελέξει τα λεωφορεία και πως εν νεν υποχρεωμένη η μάνα μου που εν να κόψει ούλον το δρόμο ως την Λάρνακα για να έρτει να μας συνάξει.

POP QUIZ QUESTION!

Τι έκαμεν η Σοφία μόλις είδεν ότι έχανεν δύναμη και έλεγχο του γκρουπ;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Έσυρεν δάκρυ.
Όπως τα μωρά του δημοτικού, που τ'αλήθκεια. Στάθου κόρη στο ύψος σου (1,50) και παραδέχτου το λάθος σου! Ο δε Μιχάλης, "Άτε ρε Μάνο! Μα ήντα μαλακίες λαλείς κάτι ώρες α!" περιτριγυρίζοντας το αθώο μας περιστεράκι με τα στιβαρά του μπράτσα, προσπαθώντας να την καθησυχάσει και να την προστατεύσει.

Sidenote: Μάνα μου την μάνα μου, την γέριμη την γενέκα, μετά που overtime, ήρτεν που την στιγμή που 1. Οι γονιοί του Μιχάλη, η μάμα του εν οδηγά την νύχτα και ο παπάς του είχεν τελειώσει πολύωρο χειρουργείο πριν κάτι ώρες, 2. Οι γονιοί του Μάνου, η μάνα του εν οδηγά και ο παπάς του έκαμνεν του κούτζια και αρνιόνταν να έρτει να μας μαζέψει, 3. Οι γονιοί της Σοφίας, έκαμεν μας να πιστέψουμεν ότι ήταν εξωτερικό αλλά που επία σπίτι της την επόμενη μέρα, είδα τον παπά της και έμαθα ότι εκείνος είχεν μείνει Κύπρο - Όμως! Όχι! Η κυρία ούτε ένα τηλεφώνημα δεν του έκαμεν! Εμείς είμαστε, όπως πάντα, τα θύματα..να τους εξυπηρετήσουμεν όλους.

Όπως οι άλλοι ήταν απασχολημένοι με τα "δικά τους", πολλά ψιθυριστά ανακοινώνω του κολλητού, "Εξεπέρασα τον. Εν τον θέλω πια. Με έχει αηδιάσει έτσι όπως εκατάντησεν" Με τζίνο το attitude του που έχουν οι πλείστει αρσενικοί, το "όποια μου κάτσει".

"Δόξασυν!" θωρούμεν τους ξανά, κάτι εμιλούσαν σιγανά και εκείνοι, εν μας επέρναν είδηση "Αρέσκει σου να κάμνεις τα πράματα πιο όμορφα μες το μυαλό σου, και στο τέλος ερωτεύεσαι τζίνη την λάθος εικόνα που έχεις δημιουργήσει. Προσπάθα σιγά σιγά, να το μειώσεις τούτο ειδεμή θα απογοητεύεσαι συχνά στη ζωή σου.."

When blogger and facebook mix

Είχεν που λες τις προάλες ένα πολλά έντονο θέμα με την χρονιά μου. Βασικά, φέτος που είμαστεν τελειόφοιτοι, μαχούμαστε να "συσπειρωθούμε" και να "οργανώσουμεν" διάφορα ιβέντς. Ένα από εκείνα είναι το καθιερωμένο boat party όπου 125 ρόκολλοι μπαίνουν μες σε μια βάρκα, χορεύκουν, γελούν, τσακώνονται, μεθούν και τέλος κάμνουν και ένα re-enact του Τιτανικού.

Ένας τρόπος για να μαζέψουμεν λεφτά ήταν να διοργανώσουν "πάρτυ" σε ένα ήδη κανονισμένο ιβέντ στο "Momo" (σοβαρά, πιο ηλίθιο όνομα εν ήβραν να το φκάλουν;! Μόμο φωνάζω τον shίλλο μου ασπούμεν). Η όλη ιδέα ήταν ότι θα επιέναμεν 100+ άτομα, να πληρώσουμεν εισιτήριο 15-20 ευρώ, εκ των οποίων τα 5 ευρώ θα πηγαίναν στο ταμείο της χρονιάς (και most likely άλλο πέντε στην πούγκα των οργανωτών που την χρονιά μας). Πολλά άτομα επιλέξαν να μεν παν επειδή τζίνοι που το εδιοργανώναν εν οι high-κλε και κάπως όλοι είμαστε καχύποπτοι μαζί τους λόγω των συμφερώντων που παίζονται, και επειδή το συγκεκριμένο κλαμπ έχασεν την δόξα του στα μάτια των 18χρονών+ και κάποιοι ελαλούσαν, καλύτερα να δώσουμεν πέντε ευρώ ο καθένας παρά 20 για ένα "ιβεντ τάχα να ενωθεί η χρονιά". Κιόλας, μερικοί που τουτους δεν αντρέπονται και κάθε φορά έρκουνται με νέες ιδέες για ιβέντς και πάρτυς, που οκέι, ήταν ωραία στην αρχή, αλλά σατσίν, επίαμεν μια, θκιο, τρεις, και σε ούλες τις φορές πάντα είχαμεν προβλήματα και πάντα οι πλείστοι δεν επερνούσαν καλά.

Πιο κάτω ακολουθεί τι ακριβώς έγραψεν ένας που τζίνους του high-κλε που επίαν, και λίον πολλά εν να δεις τι συμπεριφορά έχουν και γιατί κανένας δεν τους πάει. Επειδή πολύ απλά, άμαν δεν τους βοηθάς, άμαν δεν κάμνεις όπως το αρνούι ότι σου λαλούν, κατα την γνώμη τους δεν αξίζεις σαν άθρωπος και σου συμπεριφέρονται με τον πραγματικό τους εαυτό.

Προειδοποίηση, η παρακάτω παράγραφος είναι παντελώς κακογραμμένη με κίνδυνο να κλάψεις γαίμα, read at your own risk!

e kopelia 25 atoma na paenun ston party tis xronias sas eprepe na adrepeste oulloi os ton enan je osoi en irtan en tha exun kan apopsi gia to pu ena ginun epomena events je gia to boat party.A je an nomizete oti pame clubs je pkieronume je ena eshete eshis free boat party kamnete lathos ,osoi en irtan ektes AN ERTUN boat party ena balun parapano rialia.an nomizete pos emis e8elame na pamen MOMO ektes je en e8elamen na pamen allou kamnete lathos. areski mu pu oulloi lalite gia kati villus pu xorizun tin xronia je kanonizun pramata monoi tous alla jinoi oi villoi pu lalite oulloi itan ektes.je poto isheen ektes je topon ishen ektes to mono provlima en to xamilo IQ sas na siniditopiisete oti itan to party tu sxoliu sas je eginame rezili a je eprepe na erti to GCSCHOOL na mas di na ginume akoma pio rezili men ksananiksi to stoma tu kanenas sas na kami parapano gia tes epomenes fores pu jinus pu en irtan

Οκέι, πε με αθκιασερή που έκατσα να ασχοληθώ, αλλά είχα βαρεθεί τούτους ούλους τους δήθεν! Εθύμωσα, να έρκεται ο κάθε άκυρος με τα μάθκια ψαρκού και να με προσβάλει έτσι. Ο παπάς μου είπεν μου ότι έπρεπεν να σιωπήσω και να μεν έλεα τίποτα, όμως ολάν, εν νομικά που θέλω να σπουδάσω επειδή έχω μέσα μου τζίνο το σκουλούτζι που πεττάσεται όποτε δει αδικία! Έκατσα λοιπόν, και έγραψα ένα ποστ, φάση "Μπλακ Κατ".

Το ποστ μου το εδιαγράψαν - ναι, οι πέντε high-κλε που ελέγχουν το γκρουπ εκιστίσαν και εσβήσαν μου το μόλις είδαν ότι έπιανεν support αλλά μπορώ να πω πως με περηφάνια πολλά άτομα ήρταν την επόμενη μέρα στο σχολείο και με συγχαρήκαν, είπαν μου ότι εδιασκεδάσαν με τον ποστ μου και συμφωνήσαν μαζί μου πως το γκρουπ δεν θα έπρεπε να έχει λογοκρισία.


Ξεκινώ.

Ζωνιάστου.

Τούτο είναι απάντηση προς τον όνομα-ηλιθίου-αφερέθειν-για-να-μεν-με-πάρουν-με-τους-πυρσούς, του οποίου το ποστ εσβήστειν αλλά ούλοι επιάμεν το στα emails, αλλά και γενικά σε όποιους άλλους έχουν "άγριες ορέξεις" να κατηγορούν πλάσματα για το εχτεσινό μασκαραλίκκι. 
Όποιος διαφωνεί μαζί μου, παρακαλώ γράψε κάτω στα κόμμεντς την άποψη σου κι εγώ θα σε γράψω στα @@ μου που δεν έχω..

Το λοιπόν, ναι, εκαταλάβαμεν το, το πάρτι ήταν αποτυχία επειδή αρκετοί από εμάς δεν παρευρεθήκαμεν όμως αρνούμαι να έρκεσαι και να με προσβάλεις, και να με απειλείς! Έτσι για να εξηγούμαστεν, πρώτον, κανένας δεν ήταν υποχρεωμένος να παρευρεθεί στο event. Πριν να έρκεσαι να μας βρίζεις, έπρεπεν να κάτσεις πέντε λεπτά και να αναλογιστείς λόγους για τους οποίους κάποιοι από εμάς δεν μπορούσαν να έρτουν. Αλλά επειδή δεν καρτερώ πολλά από εσένα, εν να κάτσω να σου γράψω μερικούς εγώ:

1. Κάποιοι δεν έχουν μεταφορικό (δαμέ είμαι εγώ, ναι είμαι κούλουφος και ακόμα δεν έφκαλα άδεια),

2. Κάποιοι είχαν κάτι άλλο κανονισμένο τζίνο το Σάββατο,

3. Κάποιους δεν τους αφήναν οι γονείς τους,

4. Κάποιους δεν τους αρέσκουν γενικά τα κλαμπς,

5. Κάποιοι εν σε πολλά δύσκολη οικονομική κατάσταση και δεν έχουν λεφτά να πετάσσουν για το ότι μαλακία event σκεφτεί ο καθένας σας,

6. Κάποιοι δεν πήγαν επειδή ούτε η παρέα τους πήγε για ένα από τους πιο πάνω λόγους (ναι, μερικοί από εμάς δεν έχουν όρεξη να σπαταλήσουν λεφτά και ώρα για να περάσουν ένα βράδυ με πέντε-έξι κούλλουφους που τους αγνοούν),

7. Κάποιοι ζουν μες σε σπηλιές και επικοινωνούν με σήματα καπνού έτσι δεν έτυχεν να ενημερωθούν για το event.

Η λίστα πάει και ο καθένας μπορεί να προσθέσει ότι λόγο του στείλει ως θεία φώτιση το Άγιο Πεζούνι.
Και να ξεκαθαρίσω ένα πράμα, με έτσι τρόπο που μας μιλάς καρτεράς να θέλω να πιένω σε παρτι και σε events της χρονιάς μας και να θωρώ την αρχοντομουτσούνα σου! Εφτα χρόνια ούλοι μας είμαστουν ένα μάτσο γάροι που εκλεινούμαστουν στις κλικούες μας και φέτος ήρταν μερικοί οι οποίοι τωρά θυμήθηκαν ότι πρέπει να γινούμεν όλοι φίλοι, να πιάσουμεν χεράκια και να τραγουδούμεν το "Μ'αγαπάς, σ'αγαπώ" του Μπάρνευ ! Καρτεράτε ότι μες σε κάτι εβδομάδες εν να έχω ξεχάσει την άλλη που με εshυλλόβριζεν και εν να πάω και κλαμπ μαζίν της; 
Άτε σοβαρεύτου σε παρακαλώ και γίνε ρεαλιστής!

Καλή εφτομάαα

Βουρώ σε που τα πισώ

Ανοίγει παρένθεση. Ναι, κι αυτό, είναι ένα ποστ που ήταν χωσμένο για κάμποσο καιρό στα drafts. Η αλήθκεια να λέγεται, εν κάπως αναχρονιστικό, τούτα που θα διηγηθώ εξελίχθηκαν μες το καλοκαίρι ως και την πρώτη μέρα του σχολείου. Απλά πιστεύω ότι εν σημαντικό να πάρουμεν τα πράγματα με σειρά και μιας και σε πολλούς αρέσκουν οι ερωτο-ιστορίες μου, ιδιαίτερα με τον Κύριο Μιχάλη, πως να το κάμουμεν εν αναγκάιο να συνεχίσω τα επεισόδια που τζιαμέ που εμείναμεν. Κλείνει η παρένθεση.

Ο Μιχάλης όταν ήρθα από την Αμερική

Ήμουν που λες αγαπητέ ρίντερ, ένα μήνα στο Αμέρικα. Μπορώ να πω, η πιο μεγάλη αλλαγή που έκαμεν πάνω μου η Ου-Ες-Α ήταν ότι εκατάφερα μες την διάρκεια 30 ημερών και έβαλα 10 κιλά! Αμαρτία!! Θαύμα!! Κι όμως! Εν Αμέρικα τα γέριμα, εν γίνεται να πάεις και να μεν έρτεις πίσω διπλάσιος. Βέβαια στην περίπτωση μου, επία στέκα παιδίν-της-Αιθιοπίας και ήρτα πίσω νορμάλ. Φάε να φάεις που ούλα τα φαστφουντάδικα (προσωπικά αρέσαν μου τα Five Guys πιο πολλά απ'όλα), φάε να φάεις ούλα τα λιξιά που εν έχουμεν δαμέσα, φάε να φάεις μπέικον/μεταλλαγμένα φρούτα/βούτηρο/φυστικοβούτυρο/κόφλειξ-ουράνιο-τόξο, πιέ να πιείς τις Κοακόλες Cherry. Ήντα καλά και δεν επία που sugar coma!
Το πιο ωραίο όμως ξέρεις πιο είναι; Τα δέκα κιλά επίεν ούλα πας σε Βυζίν-Κώλο-Γάμπες. Ναι! Success! Θυμάστε τζίνο το:
".. Εν μιτσιά τα βυζιά μου. Τουλάχιστον έχω ωραίο πρόσωπο." 
και το:
"...εν μιτσιά τα βυζιά της (μιτσήν εν το μάτι σου ολάν!)..."

Ε το λοιπόν, εσκαρφαλώσαμεν που 32Β σε 34C!!! Χειροκρότημα πλις. Θενκ γιου, θένκ γιου.

Ήρτεν βέβαια και η θκια Βικτώρια και έκαμεν μου τα 34C σε Πάμελα Άντερσον.

Εν ηξέρω ήντα σκληροπυρηνική φυσική χρησιμοποιούν, αλλά το να μου κάμνει το φαρράγκι σε χαραγμούδα είναι για εμένα Nobel Prize material.

Τέσπα, εφκήκα εχτός θέματος, που λες, μόλις ήρτα που το Αμέρικα είπαμεν η παρέα να πάμεν Λάρνακα παραλία. Έκαμα είσοδο στις κυπριακές αμμουδιές με τα έξτρα κιλούθκια και τις καμπύλες ΜΠΑΜ-ΜΠΑΜ, το μαγιό που την θκια Βικτώρια, το μαλλίν το ombre, τα νέα σκουλαρικούθκια πας τον τρανό του αυτιού, το Αμέρικαν attitude και αξάντ - όοο γέα!!

Και έρκεται ο Μιχάλης, και κάθεται και θωρεί με που πάνω ως κάτω, Α-ΣΤΑ-ΜΑ-ΤΗ-ΤΑ. Να με γδύνει με τα μάτια του, ειλικρινά! Να μου λαλεί "Ουάου, μα, άλλαξεν σε πολλά η Αμερική", να βγάζω το παντελόνι για να μείνω με το μαγιό και να σχολιάζει "Όντως έshις κώλον τελικά" και να σύρνει ένα "Ούαου, μα εν έτσι μεγάλο το στήθος σου; Πάντα ενόμιζα ότι είχα πιο πολλίν βυζίν που εσένα, χαχαχα" (καρκάλα με πέρκει μου και γελάσω). Χωρίς περιπαίξιμον, όποτε έβρισκεν ευκερία ακουμπούσεν με ποτζί και που ποδά, και έσυρνεν υπονοούμενα. Γυρίζει ο Κολλητός με ένα ύφος, τζίνο το συνωμοτικό με το φρύδιν σηκωμένο, και σχηματίζει με τα χείλη του αθόρυβα το "Ελύσσιασεν". Κλείνει μου το μάτιν. Ούλον δικό μου. Έκαμα κι εγώ χαρούαν...

Ο Μιχάλης και η Μαίρη

Έρχεται σε κάποια φάση η Μαίρη, η Μαιρούλα, το Μαιράκι μας. Τζιαμέ που είχα τον άλλον λυσσιασμένο πάνω μου, και για πρώτη φορά σε ούλην τούτην την αυτοκαταστροφική διαδικασία να κερδίσω την καρδιά του Μιχάλη ένιωθα ότι μπορώ - άι καν ντου ντις..επίαν ούλα του.. ποπού.. Και τα μαγιό, και τα κιλά, και τα μαλλιά, και τα σκουλαρίκια. Μόλις έφκαλεν η Μαίρη τα ρούχα της και ηλιόλουσεν τζίνο το καραμελέ κορμί της που ήταν ελάχιστα περιτυλιγμένο με ένα γοητευτικό και λιτό μαύρο μπικίνι (και τζίνο που την θκια Βικτώρια), εγυάλισεν το μάτιν του Μιχάλη.

Και κάπως έτσι εκύλησεν η υπόλοιπη μέρα. Στην μιαν αγκαζέν την Μαίρη και στην άλλην εγώ. Έτσι ο κύριος. Παρτούζα ο κύριος..

Εν τα μπορώ τούτα, μετά που λιν ώρα, εγύρισα και έκαμα του κολλητού μιαν γκριμάτσα που σαμπως και εφκήκεν που το πάντρεμα της απογοήτευσης με την αηδία.

Μα να παίζουμεν αναπτήρα και να απαντά στην ερώτηση "Με ποιά που δαμέ θα ήθελες να έχεις σχέση;" και να δια τον αναπτήρα στην Μαίρη. Μετά να τον ρωτούν "Ποιά που δαμέσα θα ήθελες να ήταν η fuck buddy σου;" και να μου τον σύρνει εμένα. Άντε που δαμέ μωρή χωρχό!

Παρτ Μπι --> Σουν

Nein Nein Nein!!

Εξκιούσμι για το μεγάαααλο μπρέικ. Αλλά ντα, μεν περιμένεις τωρά τα ποστ να ξεχειλίσουν δαμέσα, γράφω κάμποσα drafts αλλά έχω πολλά λίο χρόνο για να τα τελειώσω και να τα ποστάρω. Fingers-crossed, ότι προλάβω μες τα χριστούγεννα. Απλά τωρά, τελευταία χρονιά, ξέρεις, εν ούλα ένα γέριμο χάος με μαθήματα και υποχρεώσεις.

Τούτον το ποστ είχε καιρόν που ήθελα να το κάμω. Βλέπεις καλέ/ή Κυπραίε/α αναγνώστη/ρια μου, μες τα Stats μου η Γερμανία έφαν σε λάχανο με συνολικά 6752 pageviews ενώ εσύ μητέρα-πατρίδα έκοψες πίσω στο 3333.
Μιας και έχω μία ιδιαίτερη αγάπη για την Γερμανία, και μιας και κάμνω Γερμανικά, ΚΑΙ μιας και έχω τεστ αύριο, θα αφιερώσω στο Γερμανικό κοινό μου την παρακάτω έκθεση μου. Το θέμα είναι τα Πειράματα σε Ζώα και έπρεπεν να γράψουμεν υπέρ ή κατά. Τι πλευρά πήρα δεν θα σας πω, όποιος εκατάλαβεν, εκατάλαβεν.

Επίσης, όντως, όσοι εκατάλαβαν, αφήστε τζαι κανένα σχόλιο στα Γερμανικά, έτσι να κάμουμεν λιον χάζιν σιορ, να βελτιώσω και εγώ τα skillzz μου.
Ξεκινούμεν.

Tierversuche sind Experimente, in denen Tiere eingesetzt werden. Diese Thema ist sehr umstrittenes; Tierversuchsunterstützer denken das ist ein geduldet Übel unde Tierversuchsgegner finden Tierversuche wirklich unmenschlich und nutzlos. Jährlich sterben weltweit etwa 200 Millionen Tiere bei Tierversuchen, und ich glaube diese Zahlen sind enorm beunruhigend. Ich bin dagegen Tierversuche, weil ich fühle, die Tiere mit dem gleichen Respekt behandeln wie Menschen sollten.

Ohne Tierversuche gäbe keine medizinische Forschung aber auf der anderen Seite, viele Wissenschaftler und Forscher haben neue, moderne und effektivere Methoden entwickelt. Gewebe- und Organkulturen sind heute zuverlässiger und effizienter als Tierversuche da viele Medikamente, die an Tierversuchegetester werde, sind öfter gefährlich für die Menschen, weil für einige chemische Substanzen, Tieren anders als Leute reagieren. Auch Computersimulationen Techniken können die Reaktionen von Tieren imitieren.

Ja klar, alle Menschen sind gegen Tierversuche, aber ebenso möchten alle Menschen, wenn sie krank sind, die besten und sichersten Medikamente und Therapien erhalten. Das kommt darauf an, finde ich Menschen haben sich zu abhängig von Impfstoffen und Medikamenten, dass sie die natürliche Entwicklung des Körpers, Krankheiten zu überwinden reduzieren. Eine Alternativemethode ist selbstgemachte Medikamente aus Kräuten.

Tierversuche für Kosmetikprodukte ist absolut inakzeptabel für mich. Wenn man quält und tötet unschuldige Tiere für etwas so oberflächlich wie Schönheit ist untragber. Sie müssen aber zugeben, dass Naturkosmetik sehr besser als Chemikalien sind. In einiges Länder sind Tierversuche für Kosmetikprodukte gesetzlich verboten.

Meiner Meinung nach haben die Tiere auch Rechte, und Tierversuche sind nur Tierquällerei. Die Labortiere erleben extrem Schmerz und Angst. Wir haben unser Liebe für die Natur verloren. Menschen sprechen und arbeiten für ein langes gesund Leben, aben wiir vergessen, auf menschlich Weise zu leben. Heutezutage, mehr Menschen sind gegen das anthropozentrischen Weltbild über Weiterleben. Sie fördern die Existenzberechtigung für die Tiere und verurteilen Tierversuche wie unmoralische Rassismus.

Viele Danke

Peace~!

An old-school romantic or a plain dork?

Ειλικρινά νιώθω πως έχω μείνει κάτι δεκαετίες πίσω. Οι αρχές μου επί του θέματος "αγάπη/ σχέσεις" και γενικά ο τρόπος με τον οποίο φλερτάρω είναι αρκετά αναχρονιστικοί για την σημερινή εποχή. Διερωτάσαι γιατί το λαλώ τούτο; Ε, πολύ απλά επειδή εν κουτσιώ τίποτα....

Σαν παράδειγμα θα φέρω ένα γεγονός που έγινεν πριν σχεδόν ένα μήνα, την νύχτα του προηγούμενου ποστ.

Σε κάποια φάση, αργά αργά το βράδυ, είχα απομονωθεί σε ένα παγκάκι δύο-τρία μέτρα μακριά που το όλο παναϊρι. Κάπου ξαφνικά, έρχεται δίπλα μου και κάθεται ο Σίμωνας.
Έτσι πολλά γρήορα να σας τον περιγράψω. Ο Σίμωνας εν ένα ωραίο ψηλό παιδίν, αρκετά κουλ, αρκετά αρρενωπός και αναλόγως ούλοι εκτιμούν τον. Μαζί μου ήταν πάντα πολλά ευγενικός, τζιαμέ που με αγνοούσαν ούλοι τούτος ελαλούσεν μου καλημέρα, δεν άφηνεν τις κακές φήμες που με περιτριγυρίζαν να τον επηρεάσουν, ήντα τζιόλας μια μέρα που με ενοχλούσαν κάποιοι μαλάκες ήρτεν και υπερασπίστηκεν με *insert τα μάθκια μου να γίνουνται καρδούλες, σπίθες να φκαίνουν που την κκελέν μου και θριαμβευτική μουσική με άρπες να πάλλεται στα αυτιά μου*.

Εκάθουμουν λοιπόν έτσι μόνη μου και μίζερη, τέλια όπως τον κούλουφο, και ήρτεν και έκατσεν δίπλα μου.
"Θέλεις;" στα χέρια του ήταν ένα κουτί του Ζορπά γεμάτο με τέσσερις τεράστιες ατομικές τάρτες. Κανένας άλλος δεν είχεν πιάσει, και ήρτεν και επρόσφερνεν μου εμένα *insert κιάλες καρδούλες και αστεράκια γυρών μου*. Λετ δε φλέρτινγκ μπιγκίν!

Λαλώ του ευχαριστώ, πιάνω την μιά και πιάνει και τζίνος την άλλη. *insert ανησυχητικά ενοχλητική fail προσπάθεια sexy φαγώματος*.

Έτσι όπως είμαστουν τζιαμέ γωνιασμένοι, εμιλήσαμεν για κανένα τέταρτο, κάτι πελλάρες βέβαια αλλά σίκκιμε.
Ήμουν σε τζίνη την κατάσταση όπου ισσιώνεις την πλάτη σου σε ένα φιδίσιο S, σταυρώνεις τα πόδια σου δελεαστικά, γελάς με τζίνο το ψηλό σου το γέλιο που εν μερικούς τόνους και μερικά ντεσιμπέλ μακριά που το να συγχυστεί με το ερωτικό σου βογκητό, αλλά πάλε με τζίνη την φωνή την ήρεμη και άλτο, την τάχα αισθησιακή γυναίκα φαμ φατάλ, και το χέρι να χαϊδεύει μια το πόδι του και μία το χέρι του όποτε πει κάτι αστείο ή σύρει κανένα κοπλιμέντο ή γενικά σε ότι φάση έβρεις ευκερία.

Πλις μεν μου πείτε ότι είμαι η μόνη που κάμνω έτσι πελλάρες άμαν είμαι με αρσενικόν που με ενδιαφέρει. Άτε, σηκώστε τα χέρκα, πλις, μεν αντρέπεσται...

Όπως και να'χει, μπορεί τελικά να εν πολλά subtle το φλέρτινγκ μου... Απλά, νιώθω πολλές φορές ότι ο άλλος δεν πιάνει τα σήματα μου. Δηλαδή πόσο πιο obvious εν να πρέπει να το κάμω;

Αλλά ξέρεις τι δεν μου αρέσκει καθόλου... Βασικά, είσαι εσύ, προσπαθείς να κάμεις ένα ωραίο φλέρτινγκ με τον άλλον και να δημιουργήσεις μία κατάσταση με το να είσαι κυρία και να μην χάνεις την αξιοπρέπεια σου και ξαφνικά...τσουπ! (τσουπ τι; τέλειωστω κόρη σιόρ!)

Ε λοιπόν, ένα πράμα που δεν καταλάβω, που για μένα είναι το μέγα μυστήριο του σύμπαντος, είναι άμαν κάποιες κορούες, οι οποίες το παίζουν ως απλά friends, παν και κάθουνται πας τα πόθκια του F-R-I-E-N-D τους. Εγώ με τον κολλητό μου, τόσα χρόνια μαζί, ποττέ εν έκατσα πάνω του. Και γενικά, ακόμα και με αγόρι όπου ενδιαφέρειμε ερωτικά, πάλε, ποττέ εν επία να κάτσω πάνω του...
Πιστεύω ότι το να πάεις και να κάτσεις πας τα πόθκια ενώς αγοριού, ΕΦΗΒΟΥ, εν σαν να και προσπαθείς επίτηδες να τον φέρεις σε άβολη θέση. Μια φορά που εμιλούσα με έναν παρέαν, είπεν μου ότι αγχώνεται πάρα πολλά άμαν πάει μια που τις κοπέλλες που εν μες την παρέα του και κάτσουν πάνω του - είπεν μου ότι η λύση που βρήκεν στο πρόβλημα του είναι να κάμνει mental calculations.

"Ε, και αν πει και κάτσει πάνω σου μες το αυτοκίνητο, τζιαμέ που έχει λακκούβες και κακόν, μεν μου πεις ότι και τζιαμέ μπορεί να σε βοηθήσει ο πολλαπλασιασμός..."
"Όι, όι, σε έτσι καταστάσεις κάμνω διαίρεση... με υπόλοιπο κιόλας!"

Εμπάσιγουέι, έρχεται σου τσουπ λοιπόν, μια κορούα...μα μιά κορούα....η μεγαλύτερη πουτάνα του έτος μας. Ντάξει, ήξερα ότι ο Σίμωνας και τζίνη είχαν φιλικές σχέσεις, αλλά και οι θκιό ελαλούσαν το ότι μόνο ως τζιαμέ έχουν. Ε γιατί ήρτεν λοιπόν το πουτανάκι, έκατσεν πας τον Σιμωνάκι, την ώρα που μιλούσε στο γατάκι, εκεί στο μακρινό παγκάκι; (αν το βρεις θα σου δώσω γλυφιντζούρι)

Που να συνεχίσεις το φλέρτινγκ τωρά με την άλλη μπάστακας να τον αγκαλιάζει που τον λαιμό; Και να πεις τουλάχιστον ότι ήρτεν να μπει μες την συζήτηση, να πω χάτες... Αλλά όι, ήρτεν και έκατσεν μπάστακας, και έβλεπεν τα αστέρια.... ΤΑ ΑΣΤΕΡΙΑ!!!! (Να της γυρίσω μια να σου την κάμω να θωρεί ολόκληρον τον αστερισμό της Παρθένου...)

Είπαμεν αλλό καμιά πελλάρα για πέντε λεπτά, αλλά ήντα ψυshή, εγύρισα που την άλλη, ήβρα κάμποσες μπύρες, έπιασα μια, και εκατέβασα την μισή...

Ναι, ξέρω το ότι πολλές φορές χάνουμε στον φανταστικό μου κόσμο, αλλά ρε παιδίν μου, πε με σκρόφα, πε με σνομπ, πε μου "Νομίζεις ότι κάποια είσαι!" αλλά δεν μπορώ να καταλάβω πως μπορεί η κάθε πουτάνα να κάμνει αγόρια όπως τον Σίμωνα, που εν πολλά καλόν παιδί, να λυσσιά πάνω της; Αφού εν την βλέπει ότι τούτη τρώει τους βίλλους όπως τις μπανάνες (παρντόν τα γαλλικά μου, επαρεκτράπηκα).

Και εν να έρτεις να μου πεις ότι εν νεν σωστό να κρίνω αθρώπους όπου δεν τους ξέρω και πολλά καλά. Αλλό, ξέρεις σε ήντα φάση είμαι τωρά εν νεν; Εν σε λύκειο που είμαι. Η πουτάνα εν η πουτάνα, το σπάσμα εν το σπάσμα, και ο μαστούρης εν ο μαστούρης. Ναι, εν νεν ωραίο να ταππελώνουμεν τους αθρώπους, και όλοι αλλάζουμεν. Και όντως, το πρόβλημα μου μπορεί να μεν νεν με το συγκεκριμένο τσουλάκι (εν να αψουρίζεται κάμποσον πόψε τούτη - αλλά σοβαρά τωρά, δεν έχω κανένα ίχνος σεβασμού για το συγκεκριμένο άτομο όι για τις φήμες που την περιτριγυρίζουν αλλά για τον τρόπο που μου συμπεριφέρεται , και όχι, εν εξεκίνησα να την απεχθάνομαι που τζίνη την νύχτα επειδή έκαμεν μου "χαλάστρα", με την συγκεκριμένη έχουμεν ιστορία και με έχει φτάσει σε σημείο που όποτε την θωρώ μπορώ να γευτώ τον εμετό στην βάση της γλώσσας μου). Ίσως ναι, το πρόβλημα μου να εν με το κάθε τσουλάκι εκεί έξω που το θωρώ να γλεντά και να διασκεδάζει στην αγκαλιά του προσωρινού τους εραστή. Και νευριάζω άμαν θωρώ τα αγόρια να πέφτουν για κοπέλλες που ντύνονται ανήθικα, μιλούν ανήθικα, συμπεριφέρονται ανήθικα και γενικά εν ένα μαύρο χάλι. Δηλαδή, τι ακριβώς τους βρίσκουν; Τι έχουν σιόρ; Το μέλιν;

Τέσπα όμως, να μεν κατηγορούμεν μόνο την κορούδα, φταίει βέβαια και ο κύριος που αν ήταν κύριος εν θα την άφηνεν να κάτσει πάνω του ενώ εμιλούσεν με μια άλλη κορούα. Εκτός και αν το ήθελεν όμως. Που μάλλον όντως την ήθελεν... Και ήθελεν τον και τζίνη τζίνον... Και εγώ απλά αυτομαζοχιζόμουν.

GSL 14 - ΟΕ ΟΕ ΟΕΟ?

(Ξέρεις πόσο καιρό το έχω τούτο στα drafts;; Πολλά δύσκολη η φετινή χρονιά, πολλά τα θκιαβάσματα)

Όσοι από εσάς εμάχουντουν να παν δουλειά, Δευτέρα 9/9 το πρωί, και αρκήσαν επειδή εππέσαν πας σε μια πορεία είκοσι αυτοκινήτων με κάτι πελλούς μιτσιούς ντυμένους στα μπλε να κρέμουντε που τα παράθυρα και να παουρίζουν, τότε παρντόν, είσασταν θύμα της καθιερωμένης πορείας των τελειόφοιτων του Κρα-Κρα-ΚΡΑΜ-ΜΑΡ ΣΚΟΥΛ!!!

Η προετοιμασία εξεκίνησεν που κάτι εβδομάδες πριν όπου επριούμαστουν πας το φέιςμπουκ να κανονίσουμεν να δούμεν τι ακριβώς θα εκάμναμεν την συγκεκριμένη μέρα. Το κρίμα με την χρονιά μου είναι ότι δεν είμαστε δεμένοι, έχουμεν χωριστεί σε πέντε-έξι κλίκες στις οποίες υπάρχουν και μερικές που έχουν μεταξύ τους βεντέτα και δεν μιλούνται. Ό λα λα ου λα λου...

Εκαταφέραμεν να κανονιστούμεν και Κυριακή η ώρα εννιά μπήκαμεν στα αυτοκίνητα μας και κατευθυνθήκαμεν προς το σχολείο. Θα κάναμε πάρτυ στο παρκινγκ των εβδομέων, με σουβλάκια, ποτό και μουσική. Θα μέναμε πίντα μέχρι το πρωί που θα φεύγαμεν για την πορεία.

Κάποιες κορούες που τις χαϊκλέ επιττόσαν (αππόματα), τα αγόρια επετάσσονταν πάνω κάτω πας τα αυτοκίνητα ετραγουδούσαν συνθήματα κλπ (μάshαλλα οι σούστες στα συγκεκριμένα δύο αυτοκίνητα). Εγώ προσωπικά εμπείκα μες το σχολείο και έγραψα GSL14 (με μικρά γράμματα) πας τον πίνακα σε όποιες τάξης το παράθυρο ήταν ξεκλείδωτο και εμπορούσα να μπω. Έγραψα και πας στην έδρα μιας τάξης "I had sex here".

Μαγκάιβερ άντερ-κάβερ οπερέιτιον για να μεν μας πιαν οι κάμερες. Μα τί καμουφλαζ! Σκίζουμε σου λέω

Εβάλαμεν την σούβλα πάνω να ψυθεί (όπα!) πέντε-έξι ώρες μετά που την εβάλαν οι άλλοι άρα εφάμεν πρώτα μπόλικον καπνόν και μετά φαΐν. Εχόρτασαν τα στομαχάκια μας και είδαμεν ότι είχαμεν άλλο εφτά ώρες πίντας. Τυλιγμένοι με μια κουβερτούα, εγώ και ο Κολλητός εθωρούσαμεν δεξιά-αριστερά πέρκει σκοτώσουμεν λίον την βαρεμάρα.

Στην μιά πάντα οι μεν, είχαν στοιβάξει τα τεννεκούθκια της Carlsberg στην προσπάθεια τους να κτύσουν το κάστρο της Πάφου ενώ την ίδια ώρα ελικνίζαν τα κορμιά τους με μιά ινδική μαεστρία στα άπαντα άσματα του Παντελίδη και της Πάολας. Κάποιοι συμμαθητές μου τους οποίους πάντα τους θεωρούσα προσγειωμένους και σοβαρούς, αφήσαν με να δω και τζίνη την διαφορετικήν τους, την πελλάρικη πλευρά. Ίσως ήταν πάντα τζιαμέ, απλά δεν έτυχεν να την δω πιο παλιά επειδή είχαμεν χωριστεί όλοι σε διάφορες κλίκες.

Στην άλλη πάντα, οι δεν, ήταν οι χαϊκλέ και απλά δεν ασχολούμαι. Τα αγόρια εμεθύσαν και εππηδούσαν μες την κάσσια του διπλοκάμπινου (οκέι, δατ ουός φαν του watch). Αν και είχα προσέξει πως τζίνη την νύχτα οι χαϊκλέ είχαν γίνει πολλά πιο ευκολοπρόσιτοι και ευγενικοί μαζί μας. Ίσως εν επειδή εκαταλάβαν ότι δεν κάμνουν πλέον τζίνοι μόνο κουμάντο.

Δεν ξέρω πιανού ήταν η ιδέα αλλά η συγκεκριμένη κότα ήταν να την αμολύσουμεν την ώρα που ήταν να εκάμναμεν τα παναΐρκα στην αυλή για να γυρίζει και να φοηchαστούν οι μιτσιοί. Τελικά έγινεν όπως την μασκότ μας.

Είμαι πολλά περήφανη για τα πανό μας. Εν περιπαίζω, ειλικρινά εδουλέψαν ούλοι πολλά σκληρά και εφκάλαμεν ένα πολλά καλό αποτέλεσμα.

Όσπου να κρεμάσουμεν το μεγάλο πανό, σε πολλούς τους βγήκε έξω ο κρυμμένος χιμπατζής τους.

Προσωπικά άρεσεν μου το όλο κόνσεπτ με τον σούπερμαν, οι φανέλες, τα πανό. Ήταν πολλά ωραίο τούτο το συναίσθημα ότι εκάμναμεν κάτι ούλοι μαζί.

Κατά τα ξημερώματα οι περισσότεροι είχαν μπει μες τα αυτοκίνητα τους και εκοιμούνταν - πίντα λαλούν σου μετά. Η ώρα 7 είμαστουν στο Ελευθερία και εσχηματίσαμεν μία σειρά για την τυπική παράδοση της πορείας. Όλοι μας είχαμεν φέρει μαζί μας διάφορα props για να σαστούμεν και να κάνουμεν την εμφάνιση μας ακόμα πιο φαντασμαγορική.

Στο σχολείο είχεν με φέρει η Σοφία... Βασικά ήταν να με έφερνεν η Μαίρη που εν η γειτονοπούλα αλλά έκατσεν μου την στο τέλος λαλώντας μου πως τελικά εκανόνισεν να την πάρει/φέρει η Σοφία (αφού έχεις την άδεια δαμέ και μισό χρόνο, αφού επιάν σου οι δικοί σου αυτοκίνητο, ειλικρινά, μερικές φόρες νιώθω πως κάποια άτομα εν τους αξίζει να εν αδειούχοι με όχημα). Τέσπα, επία και εγώ μαζί τους. Το επόμενο πρωί που ήταν η πορεία, η Σοφία ενόμισεν πως ήταν να έρτω πάλε μαζί τους. ΌΧΙ! Επάτησα πόδιν. Εν θα έμπηχνα τον εαυτό μου μες το αυτοκινητούιν της, για να κάτσω στις πίσω θέσεις, να μεν με αφήκει να φκω που το παράθυρο επειδή εν να φκάλει τις φίλες της είτε την Μαίρη είτε την Λήδα και εγώ να είμαι στα πίσω καθίσματα όπου τα παράθυρα δεν ανοίγουν. Αρνούμαι! Έκλασα την. Είπα της ότι εν να πάω με την παρέα μου, και όντως, επία με την παρέα μου. Έτσι στιγμές που θα μου μείνουν ως αναμνήσεις θέλω να τις περνώ με τα σωστά άτομα. Το ειρωνικό είναι πως όταν του είπα του Αργύρη τον λόγο που ήρτα μαζί τους (και τζίνος ενόμισεν ότι ήταν να πάω με την άλλη γιατί έτσι του είπεν) με εκατάλαβεν απόλυτα και συμφώνησεν με την επιλογή μου. I believe he doesn't think of her as a "close friend" as well...
Εμπάσιγουέι, ήταν η καλύτερη επιλογή γιατί επέρασα υπέροχα με την παρέα μου.

Μες του δρόμους επαίζαμεν πουρούες, εφωνάζαμεν, εκάμαμεν πανικό. Μες το highway έφυεν η μασέλλα μου έτσι όπως εκρέμουμουν που το αυτοκίνητο (φώτο μπιλόου) αλλά είχεν χάζι. Κάποιοι εμπήχναν μας τις παουρκές να μπούμεν μέσα, άλλοι εκάμναν χαϊχούθκια μαζίν μας. Είχαμεν και τρεις συμμαθητές μας που είχαν μοτόρες και εβοηθούσαν να κλείσουμεν τους δρόμους για να μεν χαλάσει η πορεία. Εδουλεύκαν ούλοι ως ένα σώμα. Είπαν μας και στο ράδιο, "Μαθητές γυμνασίου έχουν κλείσει τους δρόμους της πρωτεύουσας". Καλά μαντάμ που μου το παίζεις και απόφοιτος πανεπιστημίου, αν είμαστουν γυμνασίου ήταν να είχαμεν άδεια οδήγησης;!;!

Όπως και να έχει, enjoy μερικές που τις φωτογραφίες που έφκαλα.

Yup, η πελλή που κρέμεται πόξω που το αυτοκίνητο εν εγώ.

Τα παναΐρκα στο σχολείο. Γες, η ξανθιά στα δεξιά εν καθηγήτρια.

Επιτέλους!

A cat's favourite gourmet: The Misharos

(Έν παράξενο το format της ανάρτησης μου, me knows, έσπασεν με ο μπλόγκερ, ήταν ότι καλύτερο εμπορούσα να κάμω.... Εμπάσιγουέι...)

• Πάντα είχα το απορία και ήθελα να το ρωτήσω, γιατί χρησιμοποίησες το username Misharos; Τι έννοια έχει για εσένα;

Εν έχω ιδέα πώς μου ήρτε τζίνην την ώρα. Έσιει τζιαι σχεδόν 5 χρόνια. Ίσως να είδα κανένα μισιαρό πάστον τοίχο...ένιξερω.

• Πως και γιατί εξεκίνησες το μπλογκ σου;

Για κάποιο λόγο εθκιέβαζα τα κλασικά κυπριακά μπλογκς του καιρού εκείνου, του φιρφιρή, της δρακούνας, του ασέρα, της αγαπητέ κύριε ημερολόγιε, του λεξιπενητα, της roam τζιαι για να πω την αλήθκεια κάπως εζήλευκα τους που εμπορούσαν να εκφράζουνται στα ίσια, κάποτε με τρόπο καυστικό, κάποτε χιουμοριστικό, τζιαι είχαν τζιαι το ανάλογο feedback μέσω των σχολιων. Που τα πρώτα μου ποστ όμως ανακάλυψα ότι ήταν τζιαι ένας τρόπος να φκάλλω τα όσα ένιωθα, τζιαι κάτι που με εβοήθησε πάρα πολλα στη ζωή μου. Αν δεν άννοια το μπλογκ τότε ίσως να μην έγραφα βιβλίο σήμερα.

• Το έχεις πει στους φίλους σου ότι γράφεις μπλογκ; Αν ναι, πότε ήταν που ένιωσες έτοιμος να το μοιραστείς και πως το πήραν;

Ανακαλύψαν το μόνοι τους :) Every one of them. Είχα το σχολιάσει δαμέ. Εν θα τους το έλεα ποττέ για το μπλογκ. Εν έθελα να ανακαλύψουν την άλλη μου πλευρά. Ως λιγομίλητος που κοντά, έσιει πολλά πράματα τα οποία εν ένιωθα άνετα ούτε να σχολιάσουν, ούτε καν να διαβάσουν τις σκέψεις μου. Έχω κάποια ποστς ακόμα που εν στα draft τζιαι εν τα κάμνω ποστ ακριβώς επειδή θκιεβάζουν με άτομα που με ξέρουν. Εν παράξενο που νιώθουμε άνετα με άγνωστους ανώνυμους αλλά όι με τους φίλους μας έννεν;

• Στον κόσμο της κυπριακής μπλογκόσφαιρας όπου αρκετοί μπλόγκερς επιλέγουν να μείνουν ανώνυμοι, εσύ πως και πήρες την απόφαση να μοιραστείς την πραγματική σου ταυτότητα;

Εν συνεχεία της προηγούμενης απάντησης: Εννα μου πεις, αφού σε πείραξε που εμάθαν το κάποιοι φίλοι σου τζιαι φίλες σου, τότε γιατί επέλεξες να το μάθει ο κόσμος ούλλος; Επειδή φαινομενικά έκαμνε μου μικρή διαφορά αν όλοι εσείς οι άγνωστοι φίλοι μου εμαθαίνατε ποιος είμαι. Επειδή εν ηξέρατε τον πραγματικό μου εαυτό αλλά εγνωρίσατε με μόνο ως μισιαρό, τζιαι τούτο εν αλλάσει κάτι ως προς το ποιος εν ο Άγγελος. Για σας ο μισιαρός εν ο Άγγελος. Για τους φίλους μου όι. Για πολλή τζιαιρό υποπτεύκετουν το τζιαι ο παπάς μου τζιαι είπα του το όταν εξέδωσα το βιβλίο.

Ένας λόγος ήταν τούτος, ότι για μένα είχα μια διπλή προσωπικότητα, δηλαδή ο εαυτός μου στην πραγματικότητα ήταν άλλος που τον διαδικτυακό μου εαυτό. Ο διαδικτυακός ήσιε χιουμορ (ως πριν μερικά χρόνια τουλάχιστον), εκφράζετουν, έμπαινε σε συζητήσεις σε θέματα "επικίνδυνα" ( θρησκεία, πολιτικά κλπ), έκαμε γνωστούς και φίλους, έστω ιντερνετικούς. Και ο πραγματικός ακριβώς το αντίθετο σε όλα. Ντροπαλός, φοιτσιάρης να μπει σε συζητήσεις που θα έφερναν αντιπαράθεση, εν κάμνει εύκολα φίλους κλπ Τζιαι κάπου είχα με χάσει. Ίσως με την επωνυμία να ελπίζω να εξισωθεί ο μισιαρός με τον Άγγελο. Απλώς, εν μπόρω να είμαι σίουρος ποιος εννα αντικαταστήσει ποιον.

Άλλος λόγος που το έκαμα, τζιαι ίσως ο κύριος τη δεδομένη χρονική στιγμή ήταν ότι εξέδωσα βιβλίο. Εαν ήθελα να το κάμω γνωστό μέσω του μπλογκ, εν είχα άλλη επιλογή παρά να φανερώσω τζιαι το πραγματικό μου όνομα.

• Κατ'εσένα, ποιά θεωρείς τα θετικά του να είσαι μπλόγκερ και ποιά ήταν τα αρνητικά που εβίωσες ως τωρά; 

ΘΕΤΙΚΑ:

-Ανακαλύπτεις σκέψεις τζιαι σημεία του εαυτού σου που εν ήξερες ότι υπήρχαν, όπως το χιούμορ, η ευαισθησία, ποια πράματα σου αρέσκουν τζιαι ποια όι. Σε γενικές γραμμές, σε βοηθά να ανακαλύψεις ποιος είσαι, ή να γίνεις τζίνο που θέλεις να γίνεις.

-Υπάρχουν εξαιρετικά άτομα στο χώρο του μπλογκιγκ. Ο κάθε ένας έχει να πει την δικήν του ιστορία. Είτε κάποιος περιγράφει τις στιγμές του γάμου του, της πρώτης του μέρας στη νέα του δουλειά, μιαν αστεία φάση που εσυνέβηκε στο δρόμο, τις εμπειρίες του που το πανεπιστήμιο, τις εμπειρίες του που τον στρατό, τι εκάμαν τα μωρά του σήμερα, πώς βλέπει την Κύπρο μετά που επιστροφή που τις σπουδές, ποιες είναι οι απόψεις του για την οικονομία, πολιτικά, κατάσταση της κοινωνίας. Θεωρώ το πανέμορφο τούτο. Το να υπάρχει τόση γνώση, τόσες εμπειρίες, τόσα πράματα να πουν, τόσα λίγα άτομα. Τζιαι να μπαίνεις στη ζωή του άλλου, χωρίς όμως να "εισβάλλεις" στη ζωή του.  Μερικά που τούτα τα άτομα εγνώρισα τα τζιαι που κοντά, τζιαι εν το εμετάνιωσα καθόλου. Μαγικό το πως που κάποια άγνωστα άτομα, απρόσωπα, μπορείς να χτίσεις μια σχέση. Τούτο πρέπει να μας γίνει μάθημα να μεν κρίνουμε τον κάθε άνθρωπο αλλά να ξέρουμε ότι μέσα του κρύφκει έναν ολόκληρο κόσμο, που άμαν μας τον ανοίξει θα μας προσφέρει πολλά πράματα. Φτάνει να τον αφήκουμε.

-Προσωπικά, επροσφερε μου κάποιου είδους ψυχολογική υποστήριξη. Ήσιε φορές που είχα ανάγκη να διαβάσω ένα αστείο ποστ, ένα σχόλιο που μου έκαμε εντύπωση, τζιαι πολλές φορές να γράψω κάτι, απλά για να νιώσω καλύτερα.

ΑΡΝΗΤΙΚΑ:

-Νομίζω έγραψα το τζιαι πιο πάνω αλλά κάποια άτομα ίσως να εβιώσαν μια κατάσταση διπλοπροσωπίας. Δηλαδή να είναι άλλοι στην πραγματικήν τους ζωή τζιαι άλλοι στο ίντερνετ. Εγώ ναι μεν η ιντερνετική μου ζωή ήταν τζίνη που ήθελα να γίνει τζιαι προσωπική, αλλά επειδή εν έγινε, έχασα κάπως την προσωπική μου ζωή.

-Η παρουσία κάποιων μπλογκς, πολιτικών κυρίως, που προάγουν τον φανατισμό και την αντιπαράθεση, σε αντίθεση με άλλα ενημερωτικά, φιλικής φύσεως, που προάγουν τη γνώση. Ασπούμε εν εύκολα κατανοητή η διαφορά ανάμεσα στο μπλογκ του νέου ελληνοκύπριου τζιαι του defiance, τζιαι ποιος χαρακτηρισμός αρμόζει σε ποιον, τζιαι ποιος δημιουργεί προβλήματα.

-Άρα, εκτός από μερικές εξαιρέσεις τζιαι αν σκεφτούμαι ότι η κοινωνία θα ήταν καλύτερη, κατά την άποψη μου, αν εκαθρέφτιζε το μπλογκιγκ τότε εν έσιει τζιαι πολλά σημαντικά αρνητικά.

• Τωρά ερωτήσεις ποιο χαλαρής/τρελής φύσεως, αν ήσουν ο απόλυτος Μονάρχης της Κύπρου, ποιό θα ήταν το πρώτο πράγμα που θα άλλαζες στον τόπο μας;

Θα εξαφάνιζα το φανατισμό. Είτε κομματικό, είτε ομαδικό, είτε ιδεολογικό, είτε θρησκευτικό. Κάθε μορφής. Λόγω τούτων, οι αθρώποι γίνουνται πρωτόγονοι, ψεύτικοι, τσακώνουνται, αλληλοβρίζουνται, αλληλομισούνται. Τζιαι να υπήρχε τζιαι λόγος; Εν υπάρχει. Γενικά ενοχλεί με τζιαι η παραμικρή αντιπαράθεση μεταξύ των ανθρώπων, ακόμα τζιαι αν τούτο εν μια πουρού στο δρόμο. Τζιαι προς τα ζώα. Ασπούμε λυπούμαι να σκοτώννω τους λύμπουρους.

• Και αν ήσουν θεός;

Κλασικό αλλά θα εξαφάνιζα την πείνα, τη φτώχια (πνευματική και οικονομική), τους πολέμους. Ίσως για να εγίνουνταν τούτα να εχρειάζετουν να εξαφανίσω τους αθρώπους.

Τζιαι τέλος θα "υποβαθμιζα" τον εαυτό μου που θεό.

• Αν είχες μία σούπερ-δύναμη, ποια θα ήθελες να ήταν και γιατί;

Θα γινόμουν αόρατος. Αρέσκει μου να παρακολουθώ τους άλλους τζιαι να αναλύω τι τζιαι γιατί το κάμνουν.

• Πε μου πέντε τόπους που θα ήθελες να επισκεφτείς πριν να πεθάνεις.

Κάποιους τόπους τελείως διαφορετικούς που τη δυτική μας κουλτούρα.

-Ένα χωριουδάκι στην Κίνα

-Καταυλισμούς Ινδιάνων

-Φυλές ανθρώπων στον Αμαζόνιο που ζουν πρωτόγονα

-Κάποια χώρα της Μέσης Ανατολής. Σαουδική Αραβία, Ιρακ κλπ 

-Τη Βόρεια Κορέα

• Και πέντε πράματα που θα έβαζες στο Bucket List σου.

-Να κάμω το Ironman τζιαι το Tough Mudder

-Να κάμω ελεύθερη πτώση

-Να κάμω ένα roadtrip σε όλες τις ηπείρους

-Να κάμω diving με καρχαρίες

-Να πάω να ζήσω λλίο καιρό με βουδιστές μοναχούς

• Τι πιστεύεις ότι πάει λάθος με τους νέους μας σήμερα; 

 Χμμ...αν δεχτούμε ότι κάτι πάει λάθος με τους νέους, επιβάλλεται να δεχτούμε ότι κάτι πάει ακόμα πιο λάθος τζιαι με τζίνους που τους εμεγαλώσαν. Τα λάθος πρότυπα, ο μη-σεβασμός στο συνάνθρωπο τζιαι η σημασία που δίνουν σε ανούσια πράγματα εν προιόντα του τρόπου που εμεγαλώσαν και μεγαλώνουν. Εν μπορώ να τους ρίξω φταίξιμο προτού αποκτήσουν συνείδηση της προσωπικότητάς τους τζιαι του εγώ τους. Όπως εν μπορώ να ρίξω φταίξιμο τζιαι σε κάποια μωρά στο μεξικό ασπούμε που μεγαλώνουν μέσα στα καρτελ, ή μωρά που μεγαλώνουν σε οικογένειες που τους μαθαίνουν να μισούν τον έναν τζιαι τον άλλο. Τα μωρά εν όπως τα σφουγκάρκα. Θα γεμώσεις την κούππα με το νερό διάφορες ιδεολογίες, ιδέες και απόψεις, θα σύρεις το σφουγγάρι μέσα τζιαι θα τις απορροφήσει ούλλες, χωρίς κάποια προτίμηση. Ό,τι αφορά ποδοσφαιρικές ομάδες, θρησκείες, πολιτικές θέσεις, τα μωρά ακολουθούν ό,τι τους λεν. Εν αρκετά ευάλωτα.Το κακό εν ότι εν βρέθεται πάντα κάποιος να τους ποσφίξει τζιαι καταλήγουν να γίνονται νέοι, μεσήλικές τζιαι γέροι, χωρίς να καθαρίσουν το σφουγγάριν τους τζιαι να του βάλουν φρέσκο νερό, που τη δικήν τους πηγή.

Άρα βλέπω το τι πάει λάθος με τους νέους, ως προιόν του τρόπου που εμεγαλώσαν. Εν εξυπνήσαν μια μέρα οι νέοι τζιαι είπαν Θέλω να πεθάνει οποιος είναι ΑΠΟΕΛ, Τουρκος καλος μονο νεκρος, γαμω τη Λεμεσό, φασίστες κουφάλες έρχονται κρεμάλες, βία στη βία της εξουσίας και άλλες μπούρδες.

Επίσης, για μένα εν αρκετά υποκειμενικό το 'λάθος'. Αν θέλει ο άλλος να καπνίζει, ας καπνίζει. Κάβλα του αν δεν τον πειράζει να πεθάνει πιο γλίορα ή να ασθενήσει. Κάβλα κάποιου να γυρίζει ούλλη μέρα στις πουτάνες τζιαι να πίννει χόρτο. Όμως, ναι μεν κάβλα τους αλλά τραβώ τη γραμμήν όμως τζιαμέ που τούτα αρχίζουν να επηρεάζουν την κοινωνία, τζιαι που κάτι προσωπικό γίνεται συνολικό. Σηκώνει αρκετή συζήτηση το θέμα. Το γιατί τα καπαρέ να θεωρούνται κάτι κατώτερο που το να πάει κάποιος να παρακολουθήσει θέατρο ή μια διάλεξη φιλοσοφίας. Στην τελική, ο ορισμός του σωστού τζιαι του λάθους τζιαι του πάνω τζιαι του κάτω ανήκει στον κάθε ένα που μας. Εν είμαι κάποιος για να κρίνω τις προτιμήσεις του καθενού, που τη στιγμή που αυτές παραμένουν προσωπικές τζιαι παραμένουν μακριά που στοιχεία προσυλητισμού τζιαι πλύσης εγκεφάλου.

Τζιαι επίσης κρατώ κάποιους ενδοιασμούς για το πόσο διαφορετική είναι η γενιά του σήμερα που την γενιά του 80 και του 90.

• Μοιράστου την ποιο μεγάλη τρέλα που έχεις κάνει ως τώρα.

 Μια νύχτα στην Αγία Νάπα που επιττώσαμε με κάτι φίλους, τζιαι όσα ακολουθησαν..:))

• Αν θα μπορούσες να πάεις πίσω στον χρόνο, τι θα έλεγες στον νεότερο εαυτό σου;

 Να μην προσπαθεί να αλλάξει επειδή θέλει να μοιάσει στα πρέπει της κοινωνίας ή του κύκλου του, αλλά επειδή το θέλει ο ίδιος. Να μη βιάζεται να μεγαλώσει (τωρά αντιλήφθηκα την ουσία τούτης της κουβέντας. Όσες φορές τζιαι να μου την είπαν αρνήθηκα να την ακούσω). Τζιαι να μην επηρεάζεται πολλά που συμβουλές τζιαι απόψεις, αλλά να κάμνει όι μόνο τζίνο που θέλει αλλά τζίνο που νιώθει. Γιατί καλύτερα να υποφέρεις που αποφάσεις δικές σου παρά άλλων. Ο καθένας βλέπει τον κόσμο με τα δικά του μάτια τζιαι διαμορφώνει τις δικές του απόψεις. Αλλά κανένας εν βλέπει τον κόσμο όπως τον βλέπεις εσύ. Ότι εν ωραίο τζιαι σωστό για τον άλλο, μπορεί για σένα να μεν ένει, τζιαι το ανάποδο. Επίσης να μη φοβάται να ρισκάρει τζιαι να μη φοβάται να κάμει κάτι που..φοβάται τζια τον αγχώνει. Εν καλά να είμαστε ασφαλείς στο αφκό μας αλλά εν πειράζει να φκαίνουμε τζιαι έξω κάποτε. 

Επίσης να είναι πιο δυνατός χαρακτήρας, πιο ανοικτός τζιαι να μη φοβάται να πει την αποψην του.

• Και κάπως έτσι, για να το κλείσουμε, επειδή είμαι σινεφίλ, θα ήθελα να μου προτείνεις μερικές από τις αγαπημένες σου ταινίες.

Γενικά εν βλέπω ταινίες αλλά από όσες είδα αρέσαν μου οι: i am sam, saving private ryan, shawshank redemption, pursuit of happyness, alcatraz. Η τελευταία που είδα ήταν το the inside man τζιαι άρεσε μου αρκετά.

Χαβ φαν

 Σε ευχαριστώ για τις ερωτήσεις σου :)

**********************

Στον Μισιαρό θαυμάζω πολλά πάνω του, την ψαγμένη και ευγενική ψυχή του, μαζί με όλη την αισιοδοξία που έχει για τους αθρώπους. Εν σας θυμίζει κάπως τους ιδεαλιστές της Γαλλικής επανάστασης;
Αν και είχα την ευκερία να έρτουμεν πολλά κοντά μιας και ήμασταν και οι δύο συμμαθητές, και οι δύο μπλόγκερς, ηξέραμεν και οι δύο ο ένας τον άλλον (both ως Misharos and Black Cat αλλά και ως Άγγελος και Ν.) αλλά ίσως όπως το ανάλυσεν, απλά επειδή έχουμεν διαφορετικές περσόνες online και offline, είχαμεν δημιουργήσει τζίνο το awkwardness που απλά δεν μας άφηκεν να γνωριστούμεν καλύτερα. Και ειδικά τωρά που επίεν και μέσα στρατό ενώ ως πέρσι έβλεπα τον κάθε μέρα στην αυλή, κάπως μετανιώνω το που άφηκα τις κουβέντες μας να κυμένονται μεταξύ του "Γειά" και του "Bye Bye". Next time we meet, let's have a proper chat, a'aight?