Κυριακή, 13 Οκτωβρίου 2013

An old-school romantic or a plain dork?

Ειλικρινά νιώθω πως έχω μείνει κάτι δεκαετίες πίσω. Οι αρχές μου επί του θέματος "αγάπη/ σχέσεις" και γενικά ο τρόπος με τον οποίο φλερτάρω είναι αρκετά αναχρονιστικοί για την σημερινή εποχή. Διερωτάσαι γιατί το λαλώ τούτο; Ε, πολύ απλά επειδή εν κουτσιώ τίποτα....

Σαν παράδειγμα θα φέρω ένα γεγονός που έγινεν πριν σχεδόν ένα μήνα, την νύχτα του προηγούμενου ποστ.

Σε κάποια φάση, αργά αργά το βράδυ, είχα απομονωθεί σε ένα παγκάκι δύο-τρία μέτρα μακριά που το όλο παναϊρι. Κάπου ξαφνικά, έρχεται δίπλα μου και κάθεται ο Σίμωνας.
Έτσι πολλά γρήορα να σας τον περιγράψω. Ο Σίμωνας εν ένα ωραίο ψηλό παιδίν, αρκετά κουλ, αρκετά αρρενωπός και αναλόγως ούλοι εκτιμούν τον. Μαζί μου ήταν πάντα πολλά ευγενικός, τζιαμέ που με αγνοούσαν ούλοι τούτος ελαλούσεν μου καλημέρα, δεν άφηνεν τις κακές φήμες που με περιτριγυρίζαν να τον επηρεάσουν, ήντα τζιόλας μια μέρα που με ενοχλούσαν κάποιοι μαλάκες ήρτεν και υπερασπίστηκεν με *insert τα μάθκια μου να γίνουνται καρδούλες, σπίθες να φκαίνουν που την κκελέν μου και θριαμβευτική μουσική με άρπες να πάλλεται στα αυτιά μου*.

Εκάθουμουν λοιπόν έτσι μόνη μου και μίζερη, τέλια όπως τον κούλουφο, και ήρτεν και έκατσεν δίπλα μου.
"Θέλεις;" στα χέρια του ήταν ένα κουτί του Ζορπά γεμάτο με τέσσερις τεράστιες ατομικές τάρτες. Κανένας άλλος δεν είχεν πιάσει, και ήρτεν και επρόσφερνεν μου εμένα *insert κιάλες καρδούλες και αστεράκια γυρών μου*. Λετ δε φλέρτινγκ μπιγκίν!

Λαλώ του ευχαριστώ, πιάνω την μιά και πιάνει και τζίνος την άλλη. *insert ανησυχητικά ενοχλητική fail προσπάθεια sexy φαγώματος*.

Έτσι όπως είμαστουν τζιαμέ γωνιασμένοι, εμιλήσαμεν για κανένα τέταρτο, κάτι πελλάρες βέβαια αλλά σίκκιμε.
Ήμουν σε τζίνη την κατάσταση όπου ισσιώνεις την πλάτη σου σε ένα φιδίσιο S, σταυρώνεις τα πόδια σου δελεαστικά, γελάς με τζίνο το ψηλό σου το γέλιο που εν μερικούς τόνους και μερικά ντεσιμπέλ μακριά που το να συγχυστεί με το ερωτικό σου βογκητό, αλλά πάλε με τζίνη την φωνή την ήρεμη και άλτο, την τάχα αισθησιακή γυναίκα φαμ φατάλ, και το χέρι να χαϊδεύει μια το πόδι του και μία το χέρι του όποτε πει κάτι αστείο ή σύρει κανένα κοπλιμέντο ή γενικά σε ότι φάση έβρεις ευκερία.

Πλις μεν μου πείτε ότι είμαι η μόνη που κάμνω έτσι πελλάρες άμαν είμαι με αρσενικόν που με ενδιαφέρει. Άτε, σηκώστε τα χέρκα, πλις, μεν αντρέπεσται...

Όπως και να'χει, μπορεί τελικά να εν πολλά subtle το φλέρτινγκ μου... Απλά, νιώθω πολλές φορές ότι ο άλλος δεν πιάνει τα σήματα μου. Δηλαδή πόσο πιο obvious εν να πρέπει να το κάμω;


Αλλά ξέρεις τι δεν μου αρέσκει καθόλου... Βασικά, είσαι εσύ, προσπαθείς να κάμεις ένα ωραίο φλέρτινγκ με τον άλλον και να δημιουργήσεις μία κατάσταση με το να είσαι κυρία και να μην χάνεις την αξιοπρέπεια σου και ξαφνικά...τσουπ! (τσουπ τι; τέλειωστω κόρη σιόρ!)

Ε λοιπόν, ένα πράμα που δεν καταλάβω, που για μένα είναι το μέγα μυστήριο του σύμπαντος, είναι άμαν κάποιες κορούες, οι οποίες το παίζουν ως απλά friends, παν και κάθουνται πας τα πόθκια του F-R-I-E-N-D τους. Εγώ με τον κολλητό μου, τόσα χρόνια μαζί, ποττέ εν έκατσα πάνω του. Και γενικά, ακόμα και με αγόρι όπου ενδιαφέρειμε ερωτικά, πάλε, ποττέ εν επία να κάτσω πάνω του...
Πιστεύω ότι το να πάεις και να κάτσεις πας τα πόθκια ενώς αγοριού, ΕΦΗΒΟΥ, εν σαν να και προσπαθείς επίτηδες να τον φέρεις σε άβολη θέση. Μια φορά που εμιλούσα με έναν παρέαν, είπεν μου ότι αγχώνεται πάρα πολλά άμαν πάει μια που τις κοπέλλες που εν μες την παρέα του και κάτσουν πάνω του - είπεν μου ότι η λύση που βρήκεν στο πρόβλημα του είναι να κάμνει mental calculations.

"Ε, και αν πει και κάτσει πάνω σου μες το αυτοκίνητο, τζιαμέ που έχει λακκούβες και κακόν, μεν μου πεις ότι και τζιαμέ μπορεί να σε βοηθήσει ο πολλαπλασιασμός..."
"Όι, όι, σε έτσι καταστάσεις κάμνω διαίρεση... με υπόλοιπο κιόλας!"

Εμπάσιγουέι, έρχεται σου τσουπ λοιπόν, μια κορούα...μα μιά κορούα....η μεγαλύτερη πουτάνα του έτος μας. Ντάξει, ήξερα ότι ο Σίμωνας και τζίνη είχαν φιλικές σχέσεις, αλλά και οι θκιό ελαλούσαν το ότι μόνο ως τζιαμέ έχουν. Ε γιατί ήρτεν λοιπόν το πουτανάκι, έκατσεν πας τον Σιμωνάκι, την ώρα που μιλούσε στο γατάκι, εκεί στο μακρινό παγκάκι; (αν το βρεις θα σου δώσω γλυφιντζούρι)

Που να συνεχίσεις το φλέρτινγκ τωρά με την άλλη μπάστακας να τον αγκαλιάζει που τον λαιμό; Και να πεις τουλάχιστον ότι ήρτεν να μπει μες την συζήτηση, να πω χάτες... Αλλά όι, ήρτεν και έκατσεν μπάστακας, και έβλεπεν τα αστέρια.... ΤΑ ΑΣΤΕΡΙΑ!!!! (Να της γυρίσω μια να σου την κάμω να θωρεί ολόκληρον τον αστερισμό της Παρθένου...)

Είπαμεν αλλό καμιά πελλάρα για πέντε λεπτά, αλλά ήντα ψυshή, εγύρισα που την άλλη, ήβρα κάμποσες μπύρες, έπιασα μια, και εκατέβασα την μισή...

Ναι, ξέρω το ότι πολλές φορές χάνουμε στον φανταστικό μου κόσμο, αλλά ρε παιδίν μου, πε με σκρόφα, πε με σνομπ, πε μου "Νομίζεις ότι κάποια είσαι!" αλλά δεν μπορώ να καταλάβω πως μπορεί η κάθε πουτάνα να κάμνει αγόρια όπως τον Σίμωνα, που εν πολλά καλόν παιδί, να λυσσιά πάνω της; Αφού εν την βλέπει ότι τούτη τρώει τους βίλλους όπως τις μπανάνες (παρντόν τα γαλλικά μου, επαρεκτράπηκα).

Και εν να έρτεις να μου πεις ότι εν νεν σωστό να κρίνω αθρώπους όπου δεν τους ξέρω και πολλά καλά. Αλλό, ξέρεις σε ήντα φάση είμαι τωρά εν νεν; Εν σε λύκειο που είμαι. Η πουτάνα εν η πουτάνα, το σπάσμα εν το σπάσμα, και ο μαστούρης εν ο μαστούρης. Ναι, εν νεν ωραίο να ταππελώνουμεν τους αθρώπους, και όλοι αλλάζουμεν. Και όντως, το πρόβλημα μου μπορεί να μεν νεν με το συγκεκριμένο τσουλάκι (εν να αψουρίζεται κάμποσον πόψε τούτη - αλλά σοβαρά τωρά, δεν έχω κανένα ίχνος σεβασμού για το συγκεκριμένο άτομο όι για τις φήμες που την περιτριγυρίζουν αλλά για τον τρόπο που μου συμπεριφέρεται , και όχι, εν εξεκίνησα να την απεχθάνομαι που τζίνη την νύχτα επειδή έκαμεν μου "χαλάστρα", με την συγκεκριμένη έχουμεν ιστορία και με έχει φτάσει σε σημείο που όποτε την θωρώ μπορώ να γευτώ τον εμετό στην βάση της γλώσσας μου). Ίσως ναι, το πρόβλημα μου να εν με το κάθε τσουλάκι εκεί έξω που το θωρώ να γλεντά και να διασκεδάζει στην αγκαλιά του προσωρινού τους εραστή. Και νευριάζω άμαν θωρώ τα αγόρια να πέφτουν για κοπέλλες που ντύνονται ανήθικα, μιλούν ανήθικα, συμπεριφέρονται ανήθικα και γενικά εν ένα μαύρο χάλι. Δηλαδή, τι ακριβώς τους βρίσκουν; Τι έχουν σιόρ; Το μέλιν;

Τέσπα όμως, να μεν κατηγορούμεν μόνο την κορούδα, φταίει βέβαια και ο κύριος που αν ήταν κύριος εν θα την άφηνεν να κάτσει πάνω του ενώ εμιλούσεν με μια άλλη κορούα. Εκτός και αν το ήθελεν όμως. Που μάλλον όντως την ήθελεν... Και ήθελεν τον και τζίνη τζίνον... Και εγώ απλά αυτομαζοχιζόμουν.

Τρίτη, 1 Οκτωβρίου 2013

GSL 14 - ΟΕ ΟΕ ΟΕΟ?

(Ξέρεις πόσο καιρό το έχω τούτο στα drafts;; Πολλά δύσκολη η φετινή χρονιά, πολλά τα θκιαβάσματα)

Όσοι από εσάς εμάχουντουν να παν δουλειά, Δευτέρα 9/9 το πρωί, και αρκήσαν επειδή εππέσαν πας σε μια πορεία είκοσι αυτοκινήτων με κάτι πελλούς μιτσιούς ντυμένους στα μπλε να κρέμουντε που τα παράθυρα και να παουρίζουν, τότε παρντόν, είσασταν θύμα της καθιερωμένης πορείας των τελειόφοιτων του Κρα-Κρα-ΚΡΑΜ-ΜΑΡ ΣΚΟΥΛ!!!

Η προετοιμασία εξεκίνησεν που κάτι εβδομάδες πριν όπου επριούμαστουν πας το φέιςμπουκ να κανονίσουμεν να δούμεν τι ακριβώς θα εκάμναμεν την συγκεκριμένη μέρα. Το κρίμα με την χρονιά μου είναι ότι δεν είμαστε δεμένοι, έχουμεν χωριστεί σε πέντε-έξι κλίκες στις οποίες υπάρχουν και μερικές που έχουν μεταξύ τους βεντέτα και δεν μιλούνται. Ό λα λα ου λα λου...

Εκαταφέραμεν να κανονιστούμεν και Κυριακή η ώρα εννιά μπήκαμεν στα αυτοκίνητα μας και κατευθυνθήκαμεν προς το σχολείο. Θα κάναμε πάρτυ στο παρκινγκ των εβδομέων, με σουβλάκια, ποτό και μουσική. Θα μέναμε πίντα μέχρι το πρωί που θα φεύγαμεν για την πορεία.

Κάποιες κορούες που τις χαϊκλέ επιττόσαν (αππόματα), τα αγόρια επετάσσονταν πάνω κάτω πας τα αυτοκίνητα ετραγουδούσαν συνθήματα κλπ (μάshαλλα οι σούστες στα συγκεκριμένα δύο αυτοκίνητα). Εγώ προσωπικά εμπείκα μες το σχολείο και έγραψα GSL14 (με μικρά γράμματα) πας τον πίνακα σε όποιες τάξης το παράθυρο ήταν ξεκλείδωτο και εμπορούσα να μπω. Έγραψα και πας στην έδρα μιας τάξης "I had sex here".
Μαγκάιβερ άντερ-κάβερ οπερέιτιον για να μεν μας πιαν οι κάμερες. Μα τί καμουφλαζ! Σκίζουμε σου λέω
Εβάλαμεν την σούβλα πάνω να ψυθεί (όπα!) πέντε-έξι ώρες μετά που την εβάλαν οι άλλοι άρα εφάμεν πρώτα μπόλικον καπνόν και μετά φαΐν. Εχόρτασαν τα στομαχάκια μας και είδαμεν ότι είχαμεν άλλο εφτά ώρες πίντας. Τυλιγμένοι με μια κουβερτούα, εγώ και ο Κολλητός εθωρούσαμεν δεξιά-αριστερά πέρκει σκοτώσουμεν λίον την βαρεμάρα.

Στην μιά πάντα οι μεν, είχαν στοιβάξει τα τεννεκούθκια της Carlsberg στην προσπάθεια τους να κτύσουν το κάστρο της Πάφου ενώ την ίδια ώρα ελικνίζαν τα κορμιά τους με μιά ινδική μαεστρία στα άπαντα άσματα του Παντελίδη και της Πάολας. Κάποιοι συμμαθητές μου τους οποίους πάντα τους θεωρούσα προσγειωμένους και σοβαρούς, αφήσαν με να δω και τζίνη την διαφορετικήν τους, την πελλάρικη πλευρά. Ίσως ήταν πάντα τζιαμέ, απλά δεν έτυχεν να την δω πιο παλιά επειδή είχαμεν χωριστεί όλοι σε διάφορες κλίκες.

Στην άλλη πάντα, οι δεν, ήταν οι χαϊκλέ και απλά δεν ασχολούμαι. Τα αγόρια εμεθύσαν και εππηδούσαν μες την κάσσια του διπλοκάμπινου (οκέι, δατ ουός φαν του watch). Αν και είχα προσέξει πως τζίνη την νύχτα οι χαϊκλέ είχαν γίνει πολλά πιο ευκολοπρόσιτοι και ευγενικοί μαζί μας. Ίσως εν επειδή εκαταλάβαν ότι δεν κάμνουν πλέον τζίνοι μόνο κουμάντο.
Δεν ξέρω πιανού ήταν η ιδέα αλλά η συγκεκριμένη κότα ήταν να την αμολύσουμεν την ώρα που ήταν να εκάμναμεν τα παναΐρκα στην αυλή για να γυρίζει και να φοηchαστούν οι μιτσιοί. Τελικά έγινεν όπως την μασκότ μας.
Είμαι πολλά περήφανη για τα πανό μας. Εν περιπαίζω, ειλικρινά εδουλέψαν ούλοι πολλά σκληρά και εφκάλαμεν ένα πολλά καλό αποτέλεσμα.
Όσπου να κρεμάσουμεν το μεγάλο πανό, σε πολλούς τους βγήκε έξω ο κρυμμένος χιμπατζής τους.

Προσωπικά άρεσεν μου το όλο κόνσεπτ με τον σούπερμαν, οι φανέλες, τα πανό. Ήταν πολλά ωραίο τούτο το συναίσθημα ότι εκάμναμεν κάτι ούλοι μαζί.

Κατά τα ξημερώματα οι περισσότεροι είχαν μπει μες τα αυτοκίνητα τους και εκοιμούνταν - πίντα λαλούν σου μετά. Η ώρα 7 είμαστουν στο Ελευθερία και εσχηματίσαμεν μία σειρά για την τυπική παράδοση της πορείας. Όλοι μας είχαμεν φέρει μαζί μας διάφορα props για να σαστούμεν και να κάνουμεν την εμφάνιση μας ακόμα πιο φαντασμαγορική.

Στο σχολείο είχεν με φέρει η Σοφία... Βασικά ήταν να με έφερνεν η Μαίρη που εν η γειτονοπούλα αλλά έκατσεν μου την στο τέλος λαλώντας μου πως τελικά εκανόνισεν να την πάρει/φέρει η Σοφία (αφού έχεις την άδεια δαμέ και μισό χρόνο, αφού επιάν σου οι δικοί σου αυτοκίνητο, ειλικρινά, μερικές φόρες νιώθω πως κάποια άτομα εν τους αξίζει να εν αδειούχοι με όχημα). Τέσπα, επία και εγώ μαζί τους. Το επόμενο πρωί που ήταν η πορεία, η Σοφία ενόμισεν πως ήταν να έρτω πάλε μαζί τους. ΌΧΙ! Επάτησα πόδιν. Εν θα έμπηχνα τον εαυτό μου μες το αυτοκινητούιν της, για να κάτσω στις πίσω θέσεις, να μεν με αφήκει να φκω που το παράθυρο επειδή εν να φκάλει τις φίλες της είτε την Μαίρη είτε την Λήδα και εγώ να είμαι στα πίσω καθίσματα όπου τα παράθυρα δεν ανοίγουν. Αρνούμαι! Έκλασα την. Είπα της ότι εν να πάω με την παρέα μου, και όντως, επία με την παρέα μου. Έτσι στιγμές που θα μου μείνουν ως αναμνήσεις θέλω να τις περνώ με τα σωστά άτομα. Το ειρωνικό είναι πως όταν του είπα του Αργύρη τον λόγο που ήρτα μαζί τους (και τζίνος ενόμισεν ότι ήταν να πάω με την άλλη γιατί έτσι του είπεν) με εκατάλαβεν απόλυτα και συμφώνησεν με την επιλογή μου. I believe he doesn't think of her as a "close friend" as well...
Εμπάσιγουέι, ήταν η καλύτερη επιλογή γιατί επέρασα υπέροχα με την παρέα μου.

Μες του δρόμους επαίζαμεν πουρούες, εφωνάζαμεν, εκάμαμεν πανικό. Μες το highway έφυεν η μασέλλα μου έτσι όπως εκρέμουμουν που το αυτοκίνητο (φώτο μπιλόου) αλλά είχεν χάζι. Κάποιοι εμπήχναν μας τις παουρκές να μπούμεν μέσα, άλλοι εκάμναν χαϊχούθκια μαζίν μας. Είχαμεν και τρεις συμμαθητές μας που είχαν μοτόρες και εβοηθούσαν να κλείσουμεν τους δρόμους για να μεν χαλάσει η πορεία. Εδουλεύκαν ούλοι ως ένα σώμα. Είπαν μας και στο ράδιο, "Μαθητές γυμνασίου έχουν κλείσει τους δρόμους της πρωτεύουσας". Καλά μαντάμ που μου το παίζεις και απόφοιτος πανεπιστημίου, αν είμαστουν γυμνασίου ήταν να είχαμεν άδεια οδήγησης;!;!

Όπως και να έχει, enjoy μερικές που τις φωτογραφίες που έφκαλα.




Yup, η πελλή που κρέμεται πόξω που το αυτοκίνητο εν εγώ.
Τα παναΐρκα στο σχολείο. Γες, η ξανθιά στα δεξιά εν καθηγήτρια.
Επιτέλους!