Stress

Κάπου διάβασα μία έρευνα όπου έλεγε πως η δική μου γενιά είναι η πιο αγχωμένη γενιά από όλες τις εποχές.
Κι όντως, το στρες έχει καταπιέσει την καθημερινότητα μου... Νιώθω ότι εν που τζίνο που εν να πάω μια μέρα...

Μετά έρχονται και λαλούν σου "σαν τα νεανικά χρόνια δεν έχει!" στη φάση όμως που βρίσκομαι θέλω να ξεφύγω που τούτη την κατάσταση όσο πιο γρήγορα γίνεται.
Δεν ξέρω πια τι να χαρώ τωρά στην εφηβεία μου;
Οι μέρες μου εν έχουν αξία.

Σχολείο, στρες για την ύλη, να βουρούμεν όπως τους πελλούς να την καλύψουμεν, διαγωνίσματα, homework, αγχωτικές απαιτήσεις.


Το χειρότερο όμως είναι ότι δεν υπάρχει ασφάλεια και σιγουριά για το μέλλον! Εξαιτίας της οικονομικής κρίσης ξέρω πως ότι και να πάω να σπουδάσω δεν θα βρω δουλειά ή θα βρω με αρκετά χαμηλό μισθό. Ακόμη πιο χάλια είναι το γεγονός πως οι γονείς μου θα δυσκολευθούν πολύ να με σπουδάσουν. Ήταν το όνειρο μου να πάω στο King's το οποίο βρίσκεται μες το κέντρο του Λονδίνου, αλλά τώρα το σκέφτομαι πάρα πολύ αν θα πρέπει να δηλώσω εκεί τελικά.

Η κατάσταση δεν είναι καλύτερη ούτε στο θέμα του να μπεις στο πανεπιστήμιο. Τα στάνταρτς ανεβαίνουν κάθε μέρα και τα A* έγιναν άπιαστα. Οι εγγλέζοι αποφασίσαν μου να μειώσουν τον αριθμόν Ευρωπαίων μαθητών και να πιάνουν που άλλες ηπείρους επειδή τζίνοι πληρώνουν τα διπλάσια που εμάς. Πως να συναγωνιστώ τωρά με το Κινεζούι;

Η κατάρα όμως που έπεσεν πάνω στην δική μου χρονιά είναι πως έχουν σταματήσει τα resits το Γενάρη! Δίνεις το AS-level σου τον Μάη και πε ότι δεν τα πήγες τόσο καλά, τι μπορούσες να κάνεις τόσα χρόνια ήταν να δηλώσεις για resit και εφτά μήνες μετά, μες το Γενάρη, έδινες την εξέταση. Φέτος όμως όλα άλλαξαν για εμάς... Θέλεις resits; Μόνο τον Μάη θα δικαιούσαι. Δηλαδή, του χρόνου θα έχω Μάη AS και Ιούνη A-levels; Σατσίν!
Now we only have one chance. Ξίαστα resits.

Πιστεύεις πως μου εμείναν 15 σχολικές μέρες; Απρίλη εν οι εξετάσεις του σχολείου.
Το μόνο που μου δίνει χαρά είναι πως τον Μάη τελειώνω και θα έχω παραπάνω που τρεις μήνες διακοπές.

15 μέρες.... Πότε εν να προλάβουμεν να τελειώσουμεν την ύλη;
50 σελίδες (3 κεφάλαια) Ιστορία
1 κεφάλαιο Γερμανικά
1 κεφάλαιο Μαθηματικά
1,5 κεφάλαιο Πολιτικά

Εν θα μας μείνει χρόνος για ρεβίσιον.... Ούφου, τι μας τα εμπείξαν και τζίνοι οι εγγλέζοι τόσο νωρίς; Μες το Πάσχα έχω εξέταση για να φανταστείς. Πέρσυ ήταν λίον πιο αργά, φέτος ήρταν μία εβδομάδα μπροστά....

Πρέπει να συγκεντρωθώ και να κάτσω να σοβαρευτώ και να ξεκινήσω να θκιαβάσω. Τελευταία άφηκα τα ούλα και ξέρω το ότι εν μαλακία. Όμως δεν αντέχω να κάτσω να διαβάσω, νιώθω τόσο κουρασμένη..... Δώστε μου έναν πάτσο δυνατό να μου φύει η μασέλα! Πρέπει να διαβάσω, πρέπει να διαβάσω, πρέπει να διαβάσω!!!

Δεν υπάρχει χώρος για αποτυχία.

Innocence

Νιώθω πολλά αθώα για την ηλικία μου (κοίτα όμως, λίον πολλά πορνοδιαστρόφφφ είμαι, όι έχω το έχω το - φταιν οι παρέες μου - εν σε άλλο πράμα που νιώθω αθώα - σωματικός;). Πας το αστείο, περιπαίζω το εαυτό μου ως "εθνικός θυσαυρός" γιατί..... είμαι δεκαοχτώ χρονών παρθένα! Σοβαρά τωρά, σκέψου το (γίνεται), δε τους μιτσιούς και τις μιτσιές την σήμερον ημέρα, ειλικρινά δεν θα βρεις πολλές κοπέλες στην ηλικία μου να είναι παρθένες.

Χθες έμαθα κάτι για μια συμμαθήτρια μου, την οποία δεν είχα για έτσι πλάσμα ή πολύ απλά δεν την φαντάζομουν πως θα έκανε κάτι τέτοιο. Είχεν τα με έναν (που το σχολείο), εχωρίσαν, μετά που τρεις μέρες έκαμεν one night stand με έναν συμμαθητή μου. Λαλείς κι εσύ, σιγά το πράμα, εν η πρώτη όξα η τελευταία. Κι όντως δικαίωμαν της κοπελούας να κάμει ότι θέλει και δεν θα την επικρίνω.
Βασικά, τούτη η όλη ιστορία με έκαμεν να συνειδητοποιήσω άλλο πράγμα: ότι έχω μεγαλώσει και ότι το σεξ έχει πια μπει στις σχέσεις.

Σεξ

Σεξσεξσεξσεξσεξσεξσεξσεξσεξσεξ

lol

I'm confused

...πολλά πολλά. Δεν ξέρω τι μου γίνεται! Θέλω να κάτσω να τα γράψω όλα, πέρκει και βγάλω καμία άκρη.

Δεν μπορώ να πώ ότι ήμουν ποτέ σε μία σωστή σχέση, ή τουλάχιστον ρομαντική. Πάντα, μα πάντα, έμπαινα σε μία σχέση μόνο και μόνο επειδή με αγαπούσε το άλλο άτομο - το θεωρούσα αρκετό. Όμως, πάντα η "σχέση" έφτανε σε ένα σημείο όπου εκείνος ήταν "Σ'αγαπώ" κι εγώ ήμουν "Αρέσκει μου η παρέα σου".
Τα συναισθήματα μου δεν μπορούσαν να μεγαλώσουν ενώ εκείνων προχωρούσαν και μετά η σχέση είχε ένα τεράστιο ρήγμα. Κάπως έτσι, οι σχέσεις μου ήταν πάντα μικρής διαρκείας και νιώθω άσχημα επειδή ήταν λες και ήταν ένας τρόπος να ποσκολιούμαι, να περνώ καλά και να έχω κάποιον να μου δίνει σημασία....

Κι όντως μετά που κάποιον καιρό συνειδητοποίησα ότι ποτέ μου δεν είχα πραγματικά ερωτευτεί, ή να έχω δουλέψει για να κερδίσω κάποιον. Όλα μου έρχονταν εύκολα...

Δεν ξέρω τι με έπιασε όμως τελευταία, απλά νευριάζω με τον εαυτό μου που νιώθω...γιατί νιώθω?!